माझी इंटरनॅशनल कुंडली

Leave a comment Standard

रोज सकाळी आपला टाईम झाला की झाडू मारणारे लोक ज्या निरीच्छ भावनेने झाडू आणि केराची टोपली काढून कामाला लागतात काहीशा तशाच भावनेने मी बॅगेतून लॅपटॉप काढून चार्जिंगला लावला आणि सवयीने पहिल्यांदा मेलबॉक्स उघडला. रोज सकाळी आपला टाईम झाला की झाडू मारणारे लोक ज्या निरीच्छ भावनेने झाडू आणि केराची टोपली काढून कामाला लागतात काहीशा तशाच भावनेने मी बॅगेतून लॅपटॉप काढून चार्जिंगला लावला आणि सवयीने पहिल्यांदा मेलबॉक्स उघडला. फुकटात क्रेडिट कार्ड, फोन करायचा अवकाश की लोन, अमेझॉन आणि फ्लिपकार्टवरच्या असंख्य डिस्काउुंटच्या मेलबरोबर काहीसा नवीन म्हणता येईल असा मेल मला रशियाच्या एलेनाकडून आला होता. तिच्या मते पृथ्वीतलावरच्या अंदाजे सात बिलीयन लोकांपैकी (म्हणजे सातवर भरपूर शुन्ये) मी एकुलता एक नशीबवान माणूस होतो ज्याला हा मेल मिळाला होता. फक्त मेलमधल्या एका लिंकवर क्लिक करून आपली माहिती भरायचा अवकाश की खास आपल्यासाठी रशियावरून कुंडली डिझाईन होउुन येणार होती. नाहीतर आपल्या देशी कुंडलीचा कंटाळा आल्याने (अहो या कुंडलीप्रमाणे एक गोष्ट खरी झाली असली तरी शपथ!) मी माझे नाव आणि तत्सम माहिती भरली आणि उत्तर पाठवल्या पाठवल्या लगेच काही तासांतच आपली कुंडली तयार होईल असा संदेश मिळाला आणि सात बिलीयनमधून मी एकटा या नुसत्या विचारानेच मी भयंकर खुश झालो. काही तास सांगितले असले तरी फॉरेनमध्ये कुंडली बनत असल्याने आपल्या इंडियन भटजीसारखा वेळ न घेता अवघ्या काही मिनीटातच एक मेल आला आणि माझ्या केवळ जुजबी माहितीवरून एक छोटी कुंडली काढून देण्यात आली. त्यातील काही मुद्दे खालीलप्रमाणे –तुम्हांला कदाचित माहित नसेल पण तुमची राशी अतिशय पॉवरफुल असून त्यामागे एक भले मोठे रहस्य दडलेले आहे. अर्धे आयुष्य गेले तरी या महत्वाच्या रहस्याचा आपल्याला पत्ताच नाही, स्वत:च्या आयुष्याबाबत केवढा हा बेजबाबदारपणा असे मला वाटू लागले. काही अचाट मनोरंजक माहितीमुळे तर माझी उत्कंठा शिगेला पोहोचली आणि मी पटापट वाचू लागलो. खूप काम करूनही हवा तसा मोबदला मिळत नसल्याने आता काहीशा अडचणीतून जात आहेस (हे वाक्य कुणाकुणाला खोटे वाटते त्यानी मला स्वतंत्र मेसेज करावा. पण कशाला करता?जाउु दे.) इथे आपण माझ्या कुंडलीवर कॉन्संट्रेट करू.

१. माझा लकी दिवस : रविवार

रविवार हा माझा लकी दिवस असल्याचे बोल्डमध्ये हाईलाईट करण्यात आले होते. त्यामुळे बिझनेस संबंधित कुठल्या मिटींगा वगैरे प्लान करायच्या असतील तर रविवारी करा असा सल्ला होता. सुट्टीच्या दिवशी मिटींग प्लान करायला काही दिवसांतच करोडपती बनविणार्‍या कुठल्यातरी मल्टीलेवल मार्केटिंगच्या स्कीममध्ये घुसावे की काय असा विचार मनाला चाटून गेला. पण अशा एजंट लोकांना बाकीचे गरीब लोक (हे एजंट लेकाचे बाकीच्या सर्वसामान्य लोकांना काहीच्या काहीच गरीब आणि कमनशिबी समजतात!) खूपच हिडीसफिडीस करतात त्यामुळे तो विचार तात्पुरता बाजूला ठेवला. आमच्याकडे रविवार हा सुट्टीचा वार असल्याने बहुधा सर्वांचाच लकी वार असतो ह्याची त्या बिचार्‍या एलेनाला कल्पना नसावी. असो! बॅक टू कुंडली.

२. माझा लकी नंबर : पाच

हे खरे आहे. कुल्या रांगेत उभा राहिलो आणि आपला नंबर आला रे आला आणि आपण इच्छित ठिकाणी घुसणार या बेहोशीत असताना किंवा कोण पुढे जाउु नये म्हणून उगाचच चुळबुळ करत असताना कुठून कोण जाणे रांग कंट्रोल करायला एक माणूस येतो आणि “उगीच गडबड करु नका. पाच मिनीटे कळ काढा.” असे दरडावत हाताचा पंजा दाखवून चारपाचवेळा तरी थांबा म्हणतो. हा लकी नंबर फक्त आणि फक्त माझ्यासाठी काढण्यात आला होता (कुठून ते एलेनालाच माहित!) या नंबरचा व्यव्हारात जास्तीत जास्त वापर करा असे सांगण्यात आले होते. हॉटेलमधले या नंबरचे टेबल, विमानाची सीट वगैरे (परवडली तर!) या नंबराची निवडा म्हणजे यश तुमचेच. शक्यतो या तारखेला जुगार, मटका, अड्डा जवळ नसल्यास लॉटरी तरी काढाच वगैरे वगैरे (सॉफिस्टीकेटेड भाषेत कसिनो). हा नंबर जितक्यांदा वापरू तेवढे लक जास्त असेल. हे भविष्य लहानपणी हातात पडले असते तर निदान पाचशे पंचावन्न नंबरचा पत्त्याचा कॅट तरी खेळलो असतो. पण त्यावेळी असे एलेनासारखे स्वत:हून मदत करू इच्छिणारे इंटरनॅशनल कुंडलीचे सल्लागार नव्हते.

३. माझा लकी रंग : काळा

कावळयाचा किंवा भविष्यात पसरलेल्या अंधाराचा असणारा हा काळा रंग खूप महत्वाचा असतो. रंग बदलला की आपला मूड बदलतो. फार प्राचीन काळापासून रंगाच्या थेरपीला खूप महत्व आहे. हल्ली वॉट्सअपमध्येही लोक चिडलोय हे दाखवायला लाल रंगाचा चिडका भुवया ताणलेला इमोजी वापरतात. अशा रीतीने रंगाचे महात्म्य आहेच. त्यामुळे तुमच्या लकी काळ्या रंगाचे कपडे घाला किंवा हा रंग काहीही करून जवळ बाळगा.

४. माझे लकी रत्न : हिरा

हे वाचल्यावर मी खूप खुश झालो कारण एका ज्योतिषाने मागे लागून हिरा घालायला लावला होता (देशी ज्योतिषाने सांगितल्यामुळे त्याचा विषेश काही फरक पडला नव्हता. पण आता एलेनाने खास आपल्यासाठी सांगितले आहे म्हटल्यावर काय फरक पडतोय का ते पहाणे क्रमप्राप्तच होते). रत्नांचा आयुष्यावर खूप परिणाम असतो. काही रत्ने तर खूप लक आणतात (आणि काही खडे देशोधडीला लावतात, हे आमचे भटजी. यांनी माझ्या कुंडलीचा अतोनात अभ्यास करून लसण्या नावाचा खडा वापरायला सांगितला होता. त्याची अंगठी घातली आणि त्याच आठवडयात एका पेपरात नापास झालो. क्षणाचाही विलंब न लावता त्या लसण्याला ठाण्याच्या खाडीत फेकून दिला. लाखांत एक अपवाद असणारी अशी एखादी अिद्वतीय कुंडली कुणाला पहायची असेल तर मी शेअर करायला तयार आहे. बर्‍याचदा तर सगळे बरोबर असते पण हव्या त्या गोष्टी घडत का नाहीत या माझ्या अतिसामान्य प्रश्नाचे उत्तर त्या बिचार्‍या भटजींना आजतागायत सांगता आलेले नाही.)

५. आणि या सर्व लकी गोष्टींबरोबर शेवटी लकी माहिना : आॅगस्ट

महत्वाची कामे या महिन्यात करावीत. जगातले बरेचसे प्रख्यात लोक (आता प्रत्येक गोष्टीला पुरावा पाहिजेच का?) याच महिन्यात जन्माला आलेले आहेत. मग या सगळया चांगल्या मुद्दयांचे काँबिनेशन करून काहीतरी अचाट कार्य केल्यावर धो धो पैशांचा पाउुस पडेल असे सांगितलेले. त्यासाठी एलेनाकडून कसलेतरी अजून एक पुस्तक घ्यायला लागेल (जवळजवळ चार हजाराचे!) त्यात तर प्रत्येक दिवसाचे अचूक भविष्य असेल अशी आगाउु माहिती दिली होती.त्या आगाउु पुस्तकाच्या नादी न लागता बर्‍याच दिवसाच्या प्लानिंगने मी आॅगस्ट महिन्यातल्या पाच तारखेला संध्याकाळी पाच वाजता काळी पॅन्ट आणि हिरा घालून काळ्या कलरच्या गाडीत बसून लॉटरीचे तिकीट काढायला निघालोच होतो. हल्ली हे सगळे मॅचिंगच्या वस्तू वापरायला लागल्यापासून माझ्याकडे कुणीही बघत नाही असे एक निरीक्षण आहे. असे असतानाही मला हवालदाराने गाडी बाजूला घ्या म्हणून का सांगितले ते कळायला मार्ग नव्हता.

“काय साहेब?” गाडीतून न उतरता खिडकीची काच खाली करून मी आतूनच विचारता जाहलो.

“एक हजार रुपये काढा.”

अरेच्चा! ह्यांना एलेनाने काढलेली माझी कंुडली माहित नाही की काय म्हणून आश्चर्याने मी गाडीतून उतरलो अणि विचारले, “का, काय झालं?”

“काही नाही साहेब, स्टायलिश नंबरप्लेट लावली आहे तुम्ही.”

“म्हणून काय झाले?”

“हे बघा साहेब वाचा. तुम्हांलाच कळेल.” असे म्हणून त्यानी रहदारीच्या असंख्य नियमांचे एक गाईड माझ्या हातात दिले. त्यातले नेमके काय बघायचे ते मला कळेना. मग त्याने दोनचार पाने उलटून दाखवल्यावर नेमका दंड किती आहे ते समजला. मुकाटयाने एक आणि दोन शुन्या असलेल्या दहा नोटा मोजून दिल्या आणि पावती घेउुन निमुटपणे निघालो.

इतके दिवस इंटरनॅशनल कुंडलीवर असलेला माझा विश्वास त्यादिवशी अगदी कचर्‍यासारखा उडाला.

©विजय माने : हसरी उठाठेव
पुढील विनोदी लेख वाचण्यासाठी खालील लिंकवर क्लिक करून फेसबुकवरील ‘हसरी उठाठेव’ हे पेज लाईक करा.

हसरी उठाठेव : विजय माने

Advertisements

आमच्या शिक्षणाचा श्रीगणेशा!

Leave a comment Standard

आयुष्यातील माझी शाळा चालू झाली ती चुकवण्यापासूनच. आमच्यावेळी आताप्रमाणे शाळेचे नर्सरी, ज्युनियर केजी, सिनियर केजी वगैरे चोचले नव्हते. पहिलीत जाण्याआधी बालवाडीत एक वर्ष काढायला हवे ही माफक अपेक्षा गुरुजनांची असायची आणि गुरुजी म्हणतात ते फायनल असा घरी दंडक असायचा. आमच्यावेळी फी वगैरे तर अजिबातच नसायची. उलट शाळेत हजर होणार्‍यास रोज नवनवीन खाउु मिळायचा (हा खाउु मात्र आमच्या नशीबी कधी आला नाही. जसजसे आम्ही पुढल्या वर्गात जाउु तसा मागल्या वर्गाला खाउु सुरू झाला. खाउु ठराविक वर्गाला व इंजेक्शन मात्र सर्वांना असा अन्याय आमच्यावर पहिल्यापासूनच होत आलेला आहे. इंजेक्शन दिल्यावर मुलांना खुश करण्यासाठी हरभर्‍याच्या डाळीसारख्या लाल गोळया “रोज एक खा.” म्हणून दिल्या जायच्या. जीभ लाल होण्याखेरीज त्या गोळ्यांनी काय व्हायचं हे त्या गोळ्या बनविणार्‍या आयुर्वेदाचार्यच जाणे!)
शाळेत गेल्यावर दंगामस्ती न करता एकाच ठिकाणी बसायला लागायचे. खूप कंटाळा यायचा (हे सगळं मला बाजुला रहाणारा एक मित्र सांगायचा. मला घरी येउुन राष्ट्रगीत, बाराखडी आणि अंकांची ओळख करून देणार्‍या या माझ्या गुरुमित्राला बेंडबत्ताशासारख्या पेन्सिली खायची विलक्षण आवड होती. पेन्सिली खाल्ल्यावर तो आॅस्ट्रेलियन क्रिकेटपटू खेळताना काहीतरी लावून तोंड पांढरे करतात, तसे दिसायचा.) म्हणून मला शाळेत जायला आवडायचं नाही. बाई गोष्टी सांगत असल्या म्हणून काय झाले? काही उचापती न करता एकाच ठिकाणी बसणे म्हणजे माझ्यासाठी अशक्यप्राय गोष्ट होती. बालवाडीत जाण्याआधी शाळेला बुट्टी कशी मारता येईल या विचारात मी गढलो. मला एक युक्ती सुचली आणि मी ती आजमवायची ठरवली.
थोडयाच दिवसांत मी शाळेला म्हणून घरातून निघतो आणि शाळेच्या रस्त्यावर असलेल्या शेतातल्या एका आजोबांशी दिवसभर गप्पा मारत बसतो ही माहिती कुठल्यातरी बालवाडीतल्या गुप्तहेराने माझ्या भावाला दिली. मला सगळया गोष्टी देउुनसुध्दा (सगळया म्हणजे एक पाटी, एक पेन्सिलीचा तुकडा आणि या दोन गोष्टी ठेवायला एक नायलॉनच्या वायरची पिशवी) मी शाळेला जात नाही हे ऐकल्यावर एकदिवशी भाउु जाम वैतागला आणि मी व माझी शाळा या विषयाचा आज काय तो सोक्षमोक्ष लावायचाच हे ठरवून माझी शोधाशोध सुरू झाली. घरातून मी कधीच शाळेला म्हणून निघालो होतो. ज्या आजोबांकडे गप्पा मारत बसायचो त्यानीही कधी नव्हे ते चिक्की खा म्हणून चार आणे दिलेले. शत्रुपक्षाचा डोळा चुकवून भूमिगत क्रांतिकारकासारखा लपतछपत चिक्की आणायला एकुलत्या एका वाण्याच्या दुकानावर गेलो आणि नेमका भावाच्या तावडीत सापडलो.
मग काय त्याने सरळ झोडपतच मला शाळेकडे घेतले. माझे दफ्तर परस्परच आजोबांच्या शेतातून शाळेत कुठल्यातरी चोंबडयाने पोहोचवले होते. जीवाच्या आकांताने मी सोड म्हणून ओरडत होतो पण भाउु काही मला सोडत नव्हता. एखाद्या मिरवणुकीमागून जावी तशी शाळेतली सगळी कारटी मजा घेत आमच्यामागे येत होती.
शेवटी बळाचा विजय झाला. गणपतीबाप्पाला पाण्यात टाकतात तसे मला भावाने शाळेत नेउुन आदळले आणि “आता जर परत घराकडे आलास किंवा त्या आजोबाकडे गेलास तर बघ.” असे धमकावून तो निघून गेला. जाताना बाईंनाही “दिवसभर ह्याला अजिबात सोडू नका.” म्हणून सांगायलाही तो विसरला नाही. त्यांना काय? त्या लगेच हो म्हणाल्या! लेकाचा स्वत: मात्र शिकला नाही आणि शिक्षणाच्या नावाने चिमुकल्या जीवावर जुलूम करत होता.
कुणाच्याही आयुष्यात नसेल असा माझ्या आयुष्यातला हा शाळेचा पहिला दिवस होता. त्याच्या माराने घरी परत जायची एवढी धास्ती घेतली होती की शाळा सुटली तरी मी शाळेतच बसून होतो. घरी गेलो तर हा बाबा पुन्हा मारत आणून शाळेत बसवेल ही भीती होती. माझ्या मित्राने मला ध्रुवबाळाची गोष्ट सांगितली होती. “हे देवा मला जिथून कुणीही खेचू शकणार नाही अशा ठिकाणी जागा दे.” असे म्हणणारा ध्रुवबाळ त्यादिवशी दिवसभर डोळयांतल्या पाण्यात तरंगत होता. त्यादिवशी जर मला देव भेटला असता तर “देवा, ज्या ठिकाणी एकही शाळा नाही त्याठिकाणी मला घेउुन चल.” असे मी सांगितले असते.
खूप दिवसांपासून ठरवलेली चिक्की खाणार होतो, अगदी समोर आलेली चिक्की थोडक्यात हुकली. तिच्याऐवजी खरपूस चोप मिळाला. शाळा सुटल्यावर सगळी मुलं घरी गेली. संध्याकाळ व्हायला आली. घरी जावे की नको हा विचार चिमुकल्या बालमनाला पडला होता. भावाच्या माराशिवाय सकाळपासून काहीही खाल्ले नव्हते. पोटात भुकेने कावळे ओरडत होते. पिशवीत पेन्सिल होती पण मला ती खाण्याची आवड नव्हती.
शेवटी हात जोडून देवाचा धावा केला आणि डोळे उघडले तर समोर मला घरी न्यायला आलेली आई दिसली. सगळा दिवस विसरून आनंदाच्या भरात दफ्तर तिथेच टाकले आणि धावत जाउुन मी तिला मिठी मारली.
पण तेव्हापासून जी शाळा मागे लागली ती कधीही न सुटण्यासाठीच!

©विजय माने : हसरी उठाठेव
पुढील विनोदी लेख वाचण्यासाठी खालील लिंकवर क्लिक करून फेसबुकवरील ‘हसरी उठाठेव’ हे पेज लाईक करा.

हसरी उठाठेव : विजय माने

हनुमानजंप

Leave a comment Standard

आडगेवाडीत पूर्वी रामायण पार्टी होती. महत्वाचे म्हणजे सगळयांसाठी लागणारे ड्रेस आणि मेकअपचे सामानही होते. अगदी रामलक्ष्मणाच्या डोक्यावर असणार्‍या जटांपासून ते साधुमहाराजांची भगवी वस्त्रे, कमंडलू, धनुष्यबाण, गदा वगैरे सगळया वस्तू होत्या. साक्षात तालुक्याच्या आमदार साहेबांकडे वशिला लावून त्यांच्याकडून देणगीच्या नावाखाली जी वसुली केली होती त्यातून या सगळया गोष्टी घेतल्या होत्या. तीनचार वर्षे सगळे व्यवस्थित चालले. रामायणाने वाडीचे नाव जिल्ह्यात केले.
रामायणाची सुपारी द्यायला कुठनं कुठनं लोक वाडीला हुडकत यायचे. एकेक पार्टीच तसा होता. रावणाचा पार्ट घेतलेला शामाप्पा एवढा भयंकर होता की त्याने एकदा वस्त्रे अंगावर चढवून हातात खड्ग घेतला की त्याच्या आजुबाजूला फिरकायची कुणाची बिशाद नव्हती. खालच्या आळीतला शे सव्वाशे किलोचा आंदा हनुमानाची भुमिका करत होता. आकारमानानुसार हनुमानाला गदा पुरवण्यात आलेली असल्याने त्याच्याजवळही कोण जवळ जात नव्हते. राम, लक्ष्मण आणि सीता म्हणजे थेट द्वापारयुगातून आल्यासारखी वाटायची. विशेषत: सीता झालेला वरच्या आळीचा पिंटया खूपच सोज्वळ वाटायचा. रामायण संपल्यावर लोक या त्रिकुटाला पाया पडायलाच लाईन लावायचे आणि हे बहाद्दरही लोकांना आशिर्वाद वगैरे द्यायचे. एकंदरीत मंडळींचा चांगला जम बसला होता.
पण काम करणारे पार्टी वर्षानुवर्षे तेच तेच काम करून कंटाळले. त्यांना काहीतरी चेंज हवा होता. एकमेकांचे पार्ट बदलून घेउुया अशी एक कल्पणा पुढे आली पण हनुमान सोडला तर ते शक्य नव्हते. हनुमानाला रावण करता आला असता. पण बाकीच्यांचे काय? मग आहे त्या स्क्रीप्टमध्ये बदल करून नवीन ष्टोरी रचूया असे रावणाचे मत पडले. प्रत्येक रामायणात मरावे लागते अशी त्याची तक्रार होती. लगेच दशरथानेही त्याला पाठिंबा दिला. पण वाडीतल्या शहाण्या माणसांना ती आयडिया पटली नाही.
“मग माजी एंट्री बदलून टाकूया.” हनुमान झालेला आंदा पुढे येत बोलला.
“मंजे?” लोकं आता अजून काय नवीन म्हणून त्याच्याकडं बघायला लागली.
“मला काय वाटतंय, प्रत्येक टायमाला मी जे दार उघडून स्टेजवर जातो, ते एवढं भारी वाटत न्हाय. त्यापेक्षा हवेतनं जंप मारून गेलं तर चांगलीच मज्जा येईल. अशी कायतरी नवी आयडिया काढा.”
“मंजे?”
“काय कंडम माणसं हाय रं तुमी. सगळं फोडून सांगायला लागतंय.” म्हणून त्याने सगळा प्लान सांगितला. आणि तो ऐकल्यावर साक्षात रावणाच्याही अंगावर काटा आला. त्याच्या नवीन प्लाननुसार त्याला देवळावर चढावे लागणार होते. ते एकवेळ ठीक होते पण एंट्री मारतेवेळी कमरेला दोरी बांधून तो स्टेजवर जंप मारणार होता आणि तो पडू नये म्हणून दोघातिघांनी त्याच्या कमरेला बांधलेली ती दोरी सांभाळायची होती. दुसरा कुणीही असता तरी ते जमलेही असते पण शे सव्वाशे किलोचा झटका सांभाळणे कुणालाही अवघडच होते.
“नको बाबा. हाय हेच चांगलं हाय. नीट दार उघडून जात जा आपला.”
“कुठलीबी गोष्ट ऐकून घ्यायच्या आधीच न्हाय म्हणा लेकांनो. काय सांगायला गेलं की हिरमोड करता बगा तुमी.”
“असल्या आयडया काडून हातपाय गळयात घेउुन बसायचं हाय का?”
ह्यांच्यापुढे काही बोलण्यात अर्थ नाही म्हणून आंदा गप्प बसला पण ऐनवेळी आपल्याला हवी तशीच एंट्री घ्यायची असे त्याने ठरवले. थोडयाच दिवसांत वाडीची जत्रा आली. जत्रेला रामायण ठरलेलेच असायचे. त्यादिवशी रामायणाची दणकून जाहिरात झाली. आंदानेही आज कुछ तुफानी करते है म्हणत मनाशी काहीतरी ठरवले. रात्री कार्यक्रम सुरु झाल्यावर नेहमीप्रमाणे त्याने हनुमानाचा पोशाख चढवला, हातात गदा घेतली आणि बाजूला उभा राहिलेल्या बापूला तो म्हणाला, “बापू , दोनतीन माणसांची येवस्था करा.”
“कशाला?”
“चला जरा देवळावर.”
“कशाला?”
“काय न्हाय हो. माझी एंट्री मारायची हाय.”
“जावा बाबांनो तुमीच. नको म्हटलेलं कळत कसं न्हाय रं तुमाला?”
बापूचं काही न ऐकता आंदाने दोघातिघांना बरोबर घेतले आणि ड्रेसिंगरुमच्या मागच्या दरवाजाने तो देवळावर चढायला गेला. देवळावरून वीस फुट खाली असलेल्या स्टेजवर जंप मारायची असा त्याचा प्लान होता. पण ते ऐकल्यावर त्याच्याबरोबरचे तिघे घाबरायला लागले.
“लेकांनो भेताय कशाला? हनुमान कोण हाय. तुमी का मी?”
“व्हय बाबा तूच हैस.”
“मग मला वरनं सोडा. काय न्हाय होणार.”
पण जंप चुकली आणि एखादा हातपाय मोडला तर काय घ्या म्हणून ते ऐकेनात. आंदा मात्र मारली तर खरोखरच्या हनुमानासारखीच स्टेजवर जंप मारणार. नाही तर नाही, म्हणून रुसूनच बसला. इकडे टाईम झाल्यावर राम हनुमानाची वाट बघून कंटाळला. लक्ष्मण ड्रेसिंगरुममध्ये जाउुन तंबाखू खाउुन आला पण हनुमान येण्याचे चिन्ह दिसेना.
शेवटी आंदापुढे सगळयांना माघार घ्यावी लागली. नाईलाजाने त्याच्या कमरेला दोर बांधण्यात आला. मग हाताने खुण केल्यावर हळूच त्याला स्टेजवर कसं सोडायचं हे त्यांने बाकीच्यांना समजावून सांगितले. सगळयांनी माना डोलावल्या. हनुमान जिथून उडी मारणार होता तिथे तो गेला. समोरचं पब्लिक बघून त्याच्या अंगात वारं संचारलं. माणसं बघितली की त्याला तसंच व्हायचं. एरव्ही हनुमानाची एंट्री घेतल्यावरही हा एकदा बाहेर आला की माकडचाळे करत असायचा. डायलॉग बोलायचे सोडून फट्टया तालमीत गेल्यासारखा जोर बैठकाच मारायचा आणि दांडपट्टयासारखी गदा फिरवायचा.
माणसं दिसल्यावर आपल्या कमरेला दोरी बांधली आहे हे तो विसरला. त्याने देवळावरून थेट खालच्या स्टेजवर उड्डाण केले. पब्लिक उडणार्‍या हनुमानाकडे बघतच राहिलं. पण वीस फुटावरून हनुमानजंप घेउुन हनुमान जे खाली बसला ते उठलाच नाही. त्या हिसक्याने दोर पकडणारे देवळावरचे दोघे त्याच्याआधी खाली आले. एकच गोंधळ उडाला. गाववाल्यांना वाटलं हा रामायणातलाच शीन चाललाय. लोकं खुश! काही भाद्दरांनी तर शिट्टया मारून वन्स मोअरची मागणी केली. बर्‍याचवेळानं हनुमानाचे दोन्ही पाय मोडलेत हे समजलं आणि त्याला लागलीच दवाखान्यात हलवण्यात आला.
पुढचे काही महिने हातापायला प्लॅस्टर बांधून हनुमान खाटेवर पडून होता. नंतर वाल्या कोळयाचे अकस्मात निधन झाले, रावण खूपच प्यायला लागला आणि जांबुवंत कायमचाच सासरवाडीला जाउुन राहिल्यावर रामायणात राम राहिला नाही आणि रामायण कायमचं बसलं.

©विजय माने : हसरी उठाठेव
पुढील विनोदी लेख वाचण्यासाठी खालील लिंकवर क्लिक करून फेसबुकवरील ‘हसरी उठाठेव’ हे पेज लाईक करा.

हसरी उठाठेव : विजय माने

बलम पिचकारी

Comment 1 Standard

भरधाव धावणार्‍या एसटीला कचकन बे्रक लागला आणि एसटी जाग्यावरच बंद पडली. डुलक्या घेणार्‍यांच्या डोक्याला टेंगळं आली. मधल्या मोकळया जागेत अवघडून उभा राहिलेले प्रवाशी इकडे तिकडे धरायला काही न मिळाल्याने एसटीच्या पुढच्या दरवाजाकडे जमा झाले. ज्यांच्या हातात बाजाराची ओझी होती त्यांनी त्यांच्या बोचक्यांसहित समोर येईल त्याच्यावर आक्रमण केले. काय झालंय हे कळायच्या आत कुणीतरी एसटीचा दरवाजा उघडला आणि केव्हापासून दरवाजात कडमडत असलेला कंडक्टर त्याच्या तिकीटपेटीसह बाहेर सांडला. एका बेसावध म्हातारीची कवळी तोंडातून खाली पडली. ती शोधता शोधता तसल्या दंग्यात म्हातारी किंचाळली, “बाबा ब्रेक मारतूयास का आमचं दात पाडतूयास?”
एका आगाउु पॅसेंजरने मध्येच तोंड घातले, “आज्जीबाई कवळी हाय नव्हं ती?”
“ती बी पाडली की बाबानं.”
“लावा की मग पुन्ना.”
त्याच्या नादाला न लागता म्हातारीने कवळी शोधून पिशवीत ठेवली आणि चष्मा वाचलाय का ते बघू लागली. सगळे ठीकठाक झाल्यावर नेमके काय झाले याची चौकशी सुरू झाली. अचानक गाडीच्या आडवे काय आले ते कुणालाही कळेना. बसमधून पडलेला कंडक्टर कसनुसे तोंड करत आणि कपडे झाडत वर आला. त्याला दरवाजाची कडी कुुणी काढली याची चौकशी करायची होती. एवढयात ड्रायव्हरचा आवाज कानावर आला, “ओ पाव्हणं, काय राव गाडी चालवताय, आला असता की एसटीखाली.”
एसटीपुढे एक मोटारसायकल थांबली होती. मोटारसायकलवरून एक माणूस खाली उतरला आणि त्याने ड्रायव्हरला एसटी बाजूला घ्यायला सांगितली. सांगणारा माणूस किरकोळ असता तर ड्रायव्हरने ऐकले नसते पण माणूस चांगलाच जाडजूड होता. त्याचे ऐकून पळून जाता येणार नव्हते म्हणून ड्रायव्हरने पुन्हा एसटी सुरू केली आणि रस्त्याच्या बाजूला घेउुन उभी केली. नुसती गाडी बाजूला घ्या म्हणून तो थांबला नाही तर त्याने “मी सांगितल्याशिवाय गाडी हलवायची नाही.” असा थेट हुकुमच सोडला.
उगाच काही लफडे नको म्हणून ड्रायव्हरने गुपचूप गाडी बंद केली. तो माणूस एसटीच्या पुढच्या दरवाजातून आत घुसला तसा झालेला प्रकार लोकांच्या लक्षात आला. त्याच्या स्टार्च केलेल्या स्वच्छ पांढर्‍या झब्ब्यावर डाव्या खांद्यापासून कमरेच्या उजव्या भागापर्यंत तलवारीचा वार झाल्यासारखा दिसत होता. एसटीत बसलेला कुठलातरी महाभाग पान खाउुन पचाक्कन बाहेर थुंकला होता आणि त्याचा नकाशा त्याच्या झब्ब्यावर उमटला होता.
लाल पिचकारीत न्हाउुन निघालेला माणूस भयंकर चिडला होता. आधीच गोेरा असणारा त्याचा वर्ण लाल झाला होता. स्वच्छ कपडयांबरोबर त्याच्या गळयात जाडजूड सोन्याची चेन आणि हातात सोन्याचे ब्रेसलेट होते. एकूण राहणीमानावरून तो माणूस आमदार खासदाराच्या कंपूतला वाटत होता. त्या घटकेला त्याच्या तावडीत कोण सापडला असता तर त्याचे काही खरे नव्हते. एसटीत घुसल्या घुसल्या त्याने उजव्या बाजूच्या पहिल्या सीटपासून “कोण हरामखोर आत्ता खिडकीतून बाहेर थुंकला?” अशी चौकशी करायला सुरवात केल्यावर पान आणि तंबाखू खाल्लेले लोक हादरले.
पिचकारी उजव्या बाजूच्या खिडकीतून बाहेर आली असे खुद्द फिर्यादीचेच म्हणणे पडल्यावर डाव्या बाजूच्या सीटवर बसलेल्या लोकांनी सुटकेचा नि:श्वास टाकला आणि पुढचा तमाशा बघायला ते तयार झाले. होय म्हणायला कोण तयारच होईना. अशावेळी हरिश्चंद्र होउुन कोण मार खाईल? जो कोण “मी…” म्हणेल त्याचा निकाल पक्का होता त्यामुळे ती रिस्क घ्यायला कुणीही तयार नव्हता. मग त्यानेच प्रत्येकाकडे बोट दाखवून विचारायला सुरवात केली, “तू थंुकलास ना बाहेर?”
“नाही हो पावणं. बसल्यापासून ढकलतोय पण खिडकीच उघडत नाही.”
त्याच्याशी अजून बोलण्यात अर्थ नव्हता हे जाणून झब्बा मागच्या सीटकडे वळला, “तू थुंकलास ना बाहेर?”
“नाही. आपून आजपातूर सुपारीच्या खांडालाही तोंड लावलं नाही.”
त्याच्या तोंडाला लागण्यात अर्थ नव्हता म्हणून तो घायाळ माणूस मागच्या सीटकडे वळला.
“तंबाखू खाउुन बाहेर थुंकलास काय रे तू?”
“नाही हो. हे बघा. अॅऽऽऽ” म्हणून त्याने जीभच बाहेर काढून दाखवली.
त्याने सगळी उजवी बाजू तपासली पण काही उपयोग झाला नाही. सगळयांनी आपापली तोंडे त्याला दाखवली तरीही कोण भेटला नाही म्हणून तो अजूनच चिडला. मग त्याचे लक्ष मोकळया असलेल्या शेवटच्या बाकाकडे गेले. बाकडयावर कोण नव्हते पण वर सामान ठेवतात त्याठिकाणी एक पिशवी होती. त्याने त्या पिशवीला हात घातला आणि विचारले, “ही पिशवी कुणाची आहे?”
अनेकवेळा विचारूनही काहीही उत्तर आले नाही. म्हणून त्याने पिशवी तपासली. आत एक टॉवेल आणि तंबाखूची पुडी दिसली. पिशवीची मालकी सांगायला कुणीही पुढे येत नाही असे दिसल्यावर त्याने आपला मोर्चा कंडक्टरकडे वळवला, “मास्तर कोण बसला होता इथं?”
कंडक्टरने सगळया प्रवाशांवर नजर फिरवली आणि म्हणाला, “एक काळी टोपी घातलेला माणूस होता.”
“कुठं गेला मग?”
“काय माहित? कुणीतरी दरवाजा उघडल्यावर मी पडलो त्या गडबडीत काही कळलंच नाही. बहुतेक त्याला तुम्ही चांगलाच चोप देणार असा डाउुट आला असेल म्हणून पिशवी टाकून पळाला वाटतं!”
त्या अनोळखी काळया टोपीवाल्याला शिव्या देत तो माणूस खाली उतरला आणि गाडीवर बसून निघून गेला. ड्रायव्हरने कंडक्टरला हाक देत बस सुरू केली, “ये निकमा, पाण्याची बाटली घे लेका. पान आण म्हटल्यावर तंबाखू टाकून आणलंस होय? लेका गिळावं लागलं की.”
“मग कुणी सांगितलं हुतं गिळायला?”
“कुणी सांगितलं नव्हतं, पण घावलो असतो तर पावण्यानं दणकून मला पैलवानच केला असता. च्यायला, गाडी चालवत पान खायची काय सोयच राहिली नाही आता.”

©विजय माने : हसरी उठाठेव
पुढील विनोदी लेख वाचण्यासाठी खालील लिंकवर क्लिक करून फेसबुकवरील ‘हसरी उठाठेव’ हे पेज लाईक करा.

हसरी उठाठेव : विजय माने

फेसबुकवरील अॅप्सचा गोंधळ

Leave a comment Standard

साधारण दहा ते पंधरा वर्षापूर्वी तुम्हांला इंटरनेट येते का असा एक प्रश्न विचारला जायचा. कुठेही. इंटरव्युव्हला जा किंवा कंप्युटरबद्दल काही फुशारक्या मारत असाल तर हमखास. तसे आता तुम्हांला फेसबुक येते का हे पहाण्याची गरज आहे. झुकेरबाबाने पसरवलेल्या या मायाजालात लहानांपासून म्हातार्‍यापर्यंत सगळेजण पुरते अडकलेले आहेत. त्यातून सुटणे महाकठीण आहे. म्हणून ते जर येत असेल तर बर्‍यापैकी घोटाळे तुम्ही टाळू शकता. आता माझेच उदाहरण पहा.
मोबाईलबर फेसबुकचे नोटीफिकेशन आल्यावर मी ताबडतोब मोबाईलला जागा करून फेसबुकचे खाते उघडले. याबाबतीत मी काटेकोर आहे. असे नोटीफिकेशन पेंडिंग ठेवायला मला अजिबात आवडत नाही. कुणाची फ्रेंड रिक्वेस्ट असू दे किंवा कोणी आपल्या फोटो किंवा पोस्टवर कॉमेंट करू दे मी ताबडतोब ते लाल वर्तुळ नाहीसे करतो (यावरून मला कोणी फेसबुकचा अॅडिक्ट आहे असे बोलाल, पण तसे नाही. खरंच!)
तर नोटीफिकेशन उघडल्या उघडल्या एका मैत्रिणीने मी काहीतरी शेअर केले होते त्याला लाईक दिली होती. मला तर गेल्या बर्‍याच दिवसांत काही शेअर केलेले आठवत नव्हते. मग ही लाईक कशाला आहे म्हणून ते उघडतो तर काय, माझा प्रोफाईल फोटो आणि त्यावर ‘बाईचा नाद’ असे लिहीले होते आणि त्याला दुसर्‍या महानगांनीही बेफाम लाईक ठोकलेल्या! हे सगळे पाहिल्यावर मी हादरलोच, बाईचा नाद! पंधरा वर्षापूर्वी थ्रील काय असते ते अनुभवायला म्हणून एका बाईचा नाद केला होता. असो! सुदैवाने सध्या ती बाई माझ्या लिखाणात तितकासा इंटरेस्ट घेत नाही म्हणून मी असे बिनधास्त लिहू शकतो. त्याबद्दल इथे जास्त लिहीणे उचित नाही.
वास्तविक फेसबुकवर बरीच अॅप असतात. आपल्या कुठल्यातरी मित्रांने त्या अॅपचा पराक्रम पाहिलेला असतो आणि तो त्याच्या वॉलवरही शेअर केलेला असतो. मग काय, क्लिक करायला आयतीच लिंक मिळाल्यावर आपण तिथल्या तिथेच त्याच्याच फोटोवर क्लिक करून आपणही ट्राय मारतो. तसाच मी काल ट्राय मारला होता पण ट्राय मारून झाल्यावर जो काही पराक्रमाचा निकाल समोर आला होता तो फेसबुकवर शेअर करू का असे फेसबुकने विचारायला हवे होते. कदाचित विचारलेही असेल पण आपला निकाल काय आहे या उत्कंठेपोटी त्याकडे जास्त लक्ष न दिल्यामुळे माझा पराक्र्रम माझ्या वॉलवर शेअर होउुन मला लाईक मिळाल्या होत्या. ‘तुमच्यातला सर्वात वाईट गुण कोणता आहे?’ असा तो प्र्रश्न होता.
आता विषय निघालाच आहे तर आपण अजून काही उदाहरणे पाहू. एका अॅपमध्ये ‘कोणता हिंदी पिक्चरवाला डायलॉग तुम्हांला चपखल बसेल?’ म्हणून प्रोफाईल फोटो निवडायचा असतो. आपण लगेच आपला मस्तपैकी गॉगल वगैरे लावलेला प्रोफाईल फोटो शोधून काढतो. मग ते अॅप देव जाणे काय करते आणि आपल्यासाठी डायलॉग शोधून काढते ‘डॉन को पकडना मुश्किलही नही नामुमकिन है’. वास्तविक हा जो कोणी डॉन असतो त्याला सकाळी साठेआठला ठाण्याच्या एक नंबर प्लॅटफॉर्मवरची ठाण्यावरून सुटणारी लोकलही धडपणे पकडता येणार नाही. रस्ता क्रॉस करताना समोरून सायकलवरून एखादं कारटं जरी आडवं आलं तर डॉन त्याची धडक बसू नये म्हणून लाल सिग्नल लागल्यासारखा थांबतो. आणि हा डॉन पोलिसांना गुंगारा देणार! तात्पर्य काय? हे फार सिरीयस घेउु नये आणि हे सगळं करत असताना फेसबुकवर शेअर तर झाले नाही ना, हे डबल चेक करावे.
माझ्या एका अमराठी मित्राने ‘तुम्हांला लोक काय समजतात?’ या गंमतीला आजमावले होते. बर्‍याच लोकांना ‘चिकना हिरो’, ‘चांगला गडी’ वगैरे येते पण त्याला ‘एक्स त्या’ असे उत्तर आले होते आणि तो “मराठीत ‘एक्स त्या’ म्हणजे काय?” हे चेहर्‍यावर कमालीचा मासूमपणा आणून भर मिटींगमध्ये विचारत होता. मी त्याला ‘तात्या’ असे सांगून वेळ मारून नेली होती. (‘एक्स त्या’ ही एक शिवी आहे. विषेश करून मुंबईत हिचा जास्त प्रमाणात वापर होतो. कॉलेजमधल्या मंडळीनी तर या शब्दाला एवढे बोथट केले आहे की एखादे टोपणनाव असल्याप्रमाणे ते मित्राला या शिवीने हाक मारतात.)
तात्पर्य : विमानात सुचना देतात त्याप्रमाणे केबिन प्रेशर कमी झाल्यास दुसर्‍याला मास्क लावण्याआधी तो स्वत: लावा (आणि मग बाकीच्या हव्या त्या गावक्या करा) तसे फेसबुकवर कोणतीही अॅप्स ट्राय करण्याआधी स्वत: निकाल तपासा आणि समाधानकारक असेल तरच दुनियेला दाखवा नाहीतर फेसबुक तुम्हांला ‘तात्या’ बनवल्याशिवाय रहाणार नाही.

©विजय माने : हसरी उठाठेव
पुढील विनोदी लेख वाचण्यासाठी खालील लिंकवर क्लिक करून फेसबुकवरील ‘हसरी उठाठेव’ हे पेज लाईक करा.

हसरी उठाठेव : विजय माने

दिन्या देशमुख

Comments 2 Standard

घर आणि शेजारी हे असे. आॅफिसमधले तर काही बोलायलाच नको. दिन्या देशमुख हा तिथला आघाडीचा माणूस. मागच्या जन्मी कोण होता हे सांगणं कठीण आहे, पण या जन्मी तर तो भयंकर कविता करतो. शिवाय लाडात आल्यावर कराटे चॅम्पियनसारखा दुसर्‍यांच्या पोटात बोटे खुपसतो (गुदगुल्या करण्याच्या उद्देशाने)े. मला त्याची भीती वाटली नसती पण त्याच्या बोटांना लांब नखे आहेत. मी त्याला एकदा सांगूनही बघितले आहे, “बाबारे, तू मला माईक टायसन वगैरे समजत असशील तर ती तुझी चुकीची समजूत आहे. मी एक साधा आणि सरळ माणूस आहे. तु तुझ्या नखे असलेल्या बोटांचा माझ्या पोटावर कसाही प्रयोग करतोस, चुकून एखादं बोट पोटात घुसलं तर माझा अफजलखान व्हायला नको.” एवढं सांगूनही त्याच्यावर काही फरक नाही.
समर्थ रामदास हे उत्तम चारोळीकार होते असे त्याचे मत आहे. लेखकांच्यात जसे श्रेष्ठ कादंबरीकार, कथाकार, नाटककार वगैरे असतात, तसा हा श्रेष्ठ चारोळीकार आहे. दृष्ट लागण्यासारख्या चारोळया लिहीतो आणि ऐकवतो. इथे ऐकण्याची इच्छा हा गौण भाग आहे. कधी कधी मूड आल्यावर तो दुरोळया आणि तिरोळयाही लिहीतो. समर्थांचे ‘मनाचे श्लोक’ वाचून ह्याने ‘दिनाचे श्लोक’ तयार केले आहेत. नमुन्यादाखल पहिलाच श्लोक घेउु. हा श्लोक समस्त कारकुन जातीला उद्देशून असला तरी सामान्यांनी यातून बरेच काही घेण्यासारखे आहे, असे त्याला स्वत:ला वाटते.

अरे कारकुना नीट हापिसात जावे,
रस्त्यावरी कुणाकडे ना बघावे,
तरीही जो छेड काढी जयाची,
भरली घटका समजावी तयाची.

खरं म्हणजे त्याची नाटकात जायची खूप इच्छा होती. वर्तमानपत्रात ‘भुमिकेला अनुसरून फोटो पाठवा’ अशी जाहिरात आल्यावर दिन्याने विनोदी कलाकार म्हणून डोक्यावर एक आडवी गांधी टोपी ठेउुन दात विचकत असलेला फोटो पाठवला होता. त्याच्या जोडीचा एक फोटो त्याने मला परवा दाखवलाही. विनोदी कलाकाराच्या डोक्यावर नेहमी आडवी गांधी टोपी पाहिजे अशी माझ्याप्रमाणे दिन्याचीही समजूत आहे. मुलाखतीला गेल्यावर दिनुला आपला चेहरा विनोदी भुमिकेसाठी सुट होत नाही हे पहिल्यांदाच समजल्यावर जबरदस्त मानसिक धक्का बसला होता. पण त्यातून तो सावरला. नाटकात जाण्याची जिद्द होती म्हणून त्याने चिकाटी सोडली नाही.
“विनोदी राहिल्या तर राहू देत. मी आपल्याकडे गंभीर भुमिकाही करेन.” दिनु खरोखरीच एवढा गंभीर झाला, की तिथल्या शिपायाने त्याला आॅफिसच्या बाहेर ढकलत काढला. त्यादिवसापासून त्याने काहीही झाले तरी नाटकी क्षेत्रात जाणार नाही, अशी चाणक्य प्रतिज्ञा करून टाकली. शेंडीची गाठ बांधण्याएवढे केस असते तर त्याने बांधलेली शेंडी मुलाखतवाल्यासमोरच सोडली असती. पण दिन्याच्या या प्रतिज्ञेमुळे मराठी रंगभूमीचे कधीही न भरून निघणारे नुकसान झाले आहे. अवघा महाराष्ट्र एका महान कलावंताला मुकला आहे.
हल्ली कुठल्या थेटराला कुठले नाटक आहे, हे मला सांगण्यापलीकडे त्याचा नाटयक्षेत्राशी कसलाही संबंध नाही. “आपण भले आणि आपल्या कविता भल्या.” असे तो नेहमी म्हणतो. परवाच त्याने गावरान सौंदर्याची एक दुरोळी मला ऐकवली. ह्याच्या बर्‍याच कविता चार माणसांत उच्चारण्यासारख्या नाहीत तरीही मी तुम्हांला सांगतो. पण त्याआधी एक इशारा देणे मला आवश्यक वाटते. त्याच्या कवितांचा उपयोग व्यव्हारात ज्याला कुणाला करायचा असल्यास त्याने तो स्वत:च्या जबाबदारीवर करावा. ओढवणार्‍या कोणत्याही प्रसंगाला मुळ कवी कसल्याही प्रकारे जबाबदार नाही. आणि मी तर नाहीच नाही.

लाल लाल ओठ, नाकात नथ, कानात झुबं, चाललंय कुठं हे ध्यान?
ओ पावणं, आधीच बघून ठेवा माझ्या पायात हाये वहाण.

दिनू हा आधुनिक विचार, सामान्यांच्या बाजुला ओढा असणारा क्रांतिकारी कवी असल्याने त्याच्या काव्यांतून सतत काहीतरी क्रांती घडत असते. मला तर अशी शंका येते की फ्रेंच राज्यक्रांतीवाल्यांना नक्कीच दिन्याच्या कुठल्यातरी पुर्वजांच्या कवितासंग्रहाचे बाड सापडलेले असणार आणि त्यांनी ते तिकडे पळवून नेले असणार. त्याशिवाय का ही क्रांती जगप्रसिध्द झाली!

©विजय माने : हसरी उठाठेव
पुढील विनोदी लेख वाचण्यासाठी खालील लिंकवर क्लिक करून फेसबुकवरील ‘हसरी उठाठेव’ हे पेज लाईक करा.

हसरी उठाठेव : विजय माने

गोष्ट एका मिशीची # 2

Comments 4 Standard

तर अचानक फ्रेंच कटाचा विचार मनात आला त्यावेळी दाढीचे उत्तरायण चालू होते. म्हणजे दाढी केल्यावर केस कुठे कुठे बाकी आहेत हे बघण्याचे काम चालले होते. असे न बघितल्यामुळे केस शिल्लक रहातात हा माझा अनुभव आहे. हनुवटी बरीच गुळगुळीत झाली असल्यामुळे फ्रेंचकट ठेवण्याचा प्रश्नच नव्हता. खरंतर मी हा कट कधीच ठेवणार नाही. कारण हा कट ठेवलेला माणूस सकाळी न अंघोळ केल्यासारखाा वाटतो. तरीही म्हटले‚ पहिल्यांदा तशी दाढी कोरू आणि मग सगळीच दाढी करू. पण हा विचार डोक्यात यायलाही खूप उशिर झाला होता. ‘चला मिशी तर कोरता येते का ते बघूया’ म्हणून हातातली कात्री डाव्या मिशीच्या टोकाला लावायला आणि किचनमध्ये कुठलेतरी भांडे पडायला एकच गाठ पडली. परिणामी आमची एक तृतीयांश डावी मिशी शहीद होउुन पुढयात पडली. (अरेरे! काय पाप घडले हे आपल्या हातून, काय दोष होता त्या बिचारीचा?) मला तिरुपतीला जाउुन टक्कल केल्यावरही होणार नाही तेवढे दु:ख माझ्या तुटलेल्या मिशीपेक्षा राहिलेल्या मिशीकडे बघून झाले. झालेल्या गोष्टीवर निरर्थक विचार करण्यात काही अर्थ नसतो हा कुण्या महापुरुषाचा विचार चटकन माझ्या मनात आला आणि विदयुत चपळाईने मी माझी एक तृतीयांश उजवी मिशी उडवली. माझ्या दोन्ही मिशांची ही अवस्था झाल्यावर समोरच्या आरशात जो माणूस होता, तो मला चार्ली चॅप्लिन आणि हिटलरच्या वंशातला दिसू लागला.
एकूण काय‚ फ्रेंच कटाचा विचार असा अंगाशी आल्यामुळे मी सगळीच्या सगळी मिशी कापून टाकली. एवढ्यात ही बाहेर आली. मी लाजेने तोंडावर हात धरला होता तो बराच वेळ न काढल्यामुळे हिला काहीतरी शंका आली.
“तुम्हांला हजारदा सांगितलं असेल सलूनमध्ये जाउुन दाढी करा म्हणून! पण ऐकायला नको. बसतात आरसा समोर घेउुन वेडंवाकडं तोंड करत आणि आडवी तिडवी ब्लेडं फिरवत!”
सावध असताना आडव्या तिडव्या ब्लेडने एकवेळा चेहरा कापला तरी चालेल पण बेसावध असताना ‘फास्स-’ करून अचानक पाण्याचा फवारा तोंडावर मारलेला मला आवडत नाही. मी अजूनही तोंडावरून हात काढला नव्हता.
“जास्त नाही ना लागलं? डेटॉल आणायला बरं. ते एक केव्हाचंच संपलंय!” असे म्हणत हिने बंडयाला हाक मारली. डेटॉल आणल्यावर आपली काही धडगत नाही हे ओळखून मी पिक्चरातल्या मधुचंद्राच्या रात्री नवरा नववधूचा पुढे आलेला घुंगट जसा हळूवार उचलतो तो भाव तोंडावर आणून नाकाखालच्या आत्ताच गुळगुळीत केलेल्या भागावरून हात काढला. ही “ई–” करून एवढया मोठ्याने किंचाळली की माझ्या समोरचे पाण्याचे भांडे माझ्याच हातून आडवे झाले.
“हे काय एक नवीनच थेर?”
“कुठं काय? मिशी…मिशी कापली!” असे म्हणत मी माझ्या कापलेल्या मिशांचा सुरवंटासारखा एक झुपका तिला दोन बोटांच्या चिमटीत घेउुन दाखवला.
ती दोन्ही कानावर हात ठेउुन पुन्हा किंचाळली “शी–”
“काय शी?”
“मामंजी अजून आहेत म्हटलं!”
“हॅ- तुझं आपलं काहीतरीच असतं!” एखादया सराईत न्हाव्यासारखा ब्लेड ‚कात्री‚ ब्रश इत्यादी सामानाची आवराआवरी करत मी म्हणालो.
“ज्यांचे बाप नसतात ना‚ ते मिशा काढतात!”
“म्हणजे मिशांवरून बाप आहे की नाही ते समजायचं?”
“मग?”
“अगं सावंतला किती मोठी मिशी आहे‚ त्याचा बाप जाउुन झाली की नाही चारपाच वर्षे? आणि वजिफदारला मिशी आहे का? पण त्याचा बाप अजूनही ठणठणीत आहे. माहित आहे ना?”
“ते मला काही सांगू नका. तुम्ही मिशी का काढली ते मला आधी सांगा.”
“आँ? आता चुकून निघाली त्याला मी काय करणार? मी काय मुद्दाम काढली आहे काय?” आम्ही मिशा कोरत होतो हे तिला कशाला सांगा?
“पण या वयात शोभत नाही हे नसते उद्योग करणं!”
या वयात कसले उद्योग करणं मला शोभेल हे मी तिला विचारणार आहे पण धाडस होत नाही.
“पण तुलाच अडचण व्हायची ना तिची?” ही लाजली.
“चला तुमचं आपलं काहीतरीच!” आमच्या घरातले वातावरण क्षणात असे हे पालटते. एवढ्यात बंडया उड्या मारत घरात आला. माझ्याकडे बघताना हा कोण नवीनच माणूस आपल्या घरात घुसला आहे हा भाव त्याच्या चेहर्‍यावर होता.
“मम्मी हे कोण गं?”
“हे तुझे पप्पा आहेत‚ पप्पा!”
आईचे हे उद्गार ऐकल्यावर त्याला मजा वाटली असावी.
“मने, मने‚ अगं पळ. आपले पप्पा बघ कसे दिसताहेत ते. आपल्या गावी एक बिनशिंगाचा बैल होता ना‚ अगदी तस्से!”
एवढ्यात मनुबाईंची उडी घरात पडली.
“अय्या खरंच की! पण त्याला शेपटी होती ना रे?”
मनीच्या या प्रश्नाने घरातले तणावाचे वातावरण एकदमच निवळले.

©विजय माने : हसरी उठाठेव
पुढील विनोदी लेख वाचण्यासाठी खालील लिंकवर क्लिक करून फेसबुकवरील ‘हसरी उठाठेव’ हे पेज लाईक करा.

हसरी उठाठेव : विजय माने