गोष्ट एका मिशीची # 2

तर अचानक फ्रेंच कटाचा विचार मनात आला त्यावेळी दाढीचे उत्तरायण चालू होते. म्हणजे दाढी केल्यावर केस कुठे कुठे बाकी आहेत हे बघण्याचे काम चालले होते. असे न बघितल्यामुळे केस शिल्लक रहातात हा माझा अनुभव आहे. हनुवटी बरीच गुळगुळीत झाली असल्यामुळे फ्रेंचकट ठेवण्याचा प्रश्नच नव्हता. खरंतर मी हा कट कधीच ठेवणार नाही. कारण हा कट ठेवलेला माणूस सकाळी न अंघोळ केल्यासारखाा वाटतो. तरीही म्हटले‚ पहिल्यांदा तशी दाढी कोरू आणि मग सगळीच दाढी करू. पण हा विचार डोक्यात यायलाही खूप उशिर झाला होता. ‘चला मिशी तर कोरता येते का ते बघूया’ म्हणून हातातली कात्री डाव्या मिशीच्या टोकाला लावायला आणि किचनमध्ये कुठलेतरी भांडे पडायला एकच गाठ पडली. परिणामी आमची एक तृतीयांश डावी मिशी शहीद होउुन पुढयात पडली. (अरेरे! काय पाप घडले हे आपल्या हातून, काय दोष होता त्या बिचारीचा?) मला तिरुपतीला जाउुन टक्कल केल्यावरही होणार नाही तेवढे दु:ख माझ्या तुटलेल्या मिशीपेक्षा राहिलेल्या मिशीकडे बघून झाले. झालेल्या गोष्टीवर निरर्थक विचार करण्यात काही अर्थ नसतो हा कुण्या महापुरुषाचा विचार चटकन माझ्या मनात आला आणि विदयुत चपळाईने मी माझी एक तृतीयांश उजवी मिशी उडवली. माझ्या दोन्ही मिशांची ही अवस्था झाल्यावर समोरच्या आरशात जो माणूस होता, तो मला चार्ली चॅप्लिन आणि हिटलरच्या वंशातला दिसू लागला.
एकूण काय‚ फ्रेंच कटाचा विचार असा अंगाशी आल्यामुळे मी सगळीच्या सगळी मिशी कापून टाकली. एवढ्यात ही बाहेर आली. मी लाजेने तोंडावर हात धरला होता तो बराच वेळ न काढल्यामुळे हिला काहीतरी शंका आली.
“तुम्हांला हजारदा सांगितलं असेल सलूनमध्ये जाउुन दाढी करा म्हणून! पण ऐकायला नको. बसतात आरसा समोर घेउुन वेडंवाकडं तोंड करत आणि आडवी तिडवी ब्लेडं फिरवत!”
सावध असताना आडव्या तिडव्या ब्लेडने एकवेळा चेहरा कापला तरी चालेल पण बेसावध असताना ‘फास्स-’ करून अचानक पाण्याचा फवारा तोंडावर मारलेला मला आवडत नाही. मी अजूनही तोंडावरून हात काढला नव्हता.
“जास्त नाही ना लागलं? डेटॉल आणायला बरं. ते एक केव्हाचंच संपलंय!” असे म्हणत हिने बंडयाला हाक मारली. डेटॉल आणल्यावर आपली काही धडगत नाही हे ओळखून मी पिक्चरातल्या मधुचंद्राच्या रात्री नवरा नववधूचा पुढे आलेला घुंगट जसा हळूवार उचलतो तो भाव तोंडावर आणून नाकाखालच्या आत्ताच गुळगुळीत केलेल्या भागावरून हात काढला. ही “ई–” करून एवढया मोठ्याने किंचाळली की माझ्या समोरचे पाण्याचे भांडे माझ्याच हातून आडवे झाले.
“हे काय एक नवीनच थेर?”
“कुठं काय? मिशी…मिशी कापली!” असे म्हणत मी माझ्या कापलेल्या मिशांचा सुरवंटासारखा एक झुपका तिला दोन बोटांच्या चिमटीत घेउुन दाखवला.
ती दोन्ही कानावर हात ठेउुन पुन्हा किंचाळली “शी–”
“काय शी?”
“मामंजी अजून आहेत म्हटलं!”
“हॅ- तुझं आपलं काहीतरीच असतं!” एखादया सराईत न्हाव्यासारखा ब्लेड ‚कात्री‚ ब्रश इत्यादी सामानाची आवराआवरी करत मी म्हणालो.
“ज्यांचे बाप नसतात ना‚ ते मिशा काढतात!”
“म्हणजे मिशांवरून बाप आहे की नाही ते समजायचं?”
“मग?”
“अगं सावंतला किती मोठी मिशी आहे‚ त्याचा बाप जाउुन झाली की नाही चारपाच वर्षे? आणि वजिफदारला मिशी आहे का? पण त्याचा बाप अजूनही ठणठणीत आहे. माहित आहे ना?”
“ते मला काही सांगू नका. तुम्ही मिशी का काढली ते मला आधी सांगा.”
“आँ? आता चुकून निघाली त्याला मी काय करणार? मी काय मुद्दाम काढली आहे काय?” आम्ही मिशा कोरत होतो हे तिला कशाला सांगा?
“पण या वयात शोभत नाही हे नसते उद्योग करणं!”
या वयात कसले उद्योग करणं मला शोभेल हे मी तिला विचारणार आहे पण धाडस होत नाही.
“पण तुलाच अडचण व्हायची ना तिची?” ही लाजली.
“चला तुमचं आपलं काहीतरीच!” आमच्या घरातले वातावरण क्षणात असे हे पालटते. एवढ्यात बंडया उड्या मारत घरात आला. माझ्याकडे बघताना हा कोण नवीनच माणूस आपल्या घरात घुसला आहे हा भाव त्याच्या चेहर्‍यावर होता.
“मम्मी हे कोण गं?”
“हे तुझे पप्पा आहेत‚ पप्पा!”
आईचे हे उद्गार ऐकल्यावर त्याला मजा वाटली असावी.
“मने, मने‚ अगं पळ. आपले पप्पा बघ कसे दिसताहेत ते. आपल्या गावी एक बिनशिंगाचा बैल होता ना‚ अगदी तस्से!”
एवढ्यात मनुबाईंची उडी घरात पडली.
“अय्या खरंच की! पण त्याला शेपटी होती ना रे?”
मनीच्या या प्रश्नाने घरातले तणावाचे वातावरण एकदमच निवळले.


©विजय माने, ठाणे.