तुझ्याविना # ४

book-731199_1280

सुजोय बॅनर्जी नावाचा एखादा भलताच इसम माझ्या आयुष्यात येऊन धुडगूस घालेल असे स्वप्नातही वाटले नव्हते. इलावियात सिलेक्ट झालो आणि नवस केल्यासारखा हा माणूस बॉस म्हणून माझ्या वाट्याला आला. मी ऑफिसमध्ये थोडेसे रुळून कामात जरा जास्त इंटरेस्ट घ्यायला सुरवात केल्यावर त्याने मला कामावर काम द्यायचा सपाटाच लावला. एक काम संपण्याआधी त्याच्याकडे लगेच दुसरे तयार असायचे. माझे हातातले काम कधी संपते आहे याची तो वाटच पहात बसलेला असायचा. सोपवलेली एक कामगिरी पूर्ण झाली की लगेच दुसर्‍या कामगिरीचे पेपर हातात पडायचे.
इंडस्ट्रीत नवीन असल्याने मलाही शिकायला मजा येत होती. सुरवातीला काहीही माहित नसताना वेगवेगळी मॅन्युअल्स वाचून एखादी गोष्ट आपण समजून घ्यायची, त्याची एक प्रोसेस नोट लिहून काढायची. पुन्हा पुन्हा वाचून ती बरोबर आहे ते पडताळायचे आणि मग ती गोष्ट दोन किंवा तीन लोकांना समजावून त्यांच्याकडून ती करून घ्यायची, असे एकंदरीत काम होते. प्रॉडक्टचे डिझाईन फायनल करण्याआधी प्रोटोटाईप्सच्या थोड्या सॅम्पल साईझवर हव्या त्या टेस्टिंग करून त्याचे रिपोर्ट्स चेक करणे हे त्यापैकीच एक. ते रिपोर्ट दहा पंधरा दिवसासाठी नीट येताहेत की त्यामध्ये खूप फरक आहे हे पहावे लागायचे. रिडींगमध्ये बरेच चढउतार असतील तर ते कोणत्या कारणांनी आहेत हे शोधावे लागायचे आणि मग तसे होऊ नये म्हणून सर्किटमध्ये योग्य ती सुधारणा करायला लागायची. हे काम माझ्या चांगलेच अंगवळणी पडले होते.
ही सगळी कामगिरी चोखपणे पार पाडतोय ते पाहून बॅनर्जीने मला आणखी एक काम दिले. ते म्हणजे लॅबमध्ये काम करणार्‍या टेक्निशियन लोकांवर नजर ठेवायचे. त्यांच्यावर बॅनर्जीची काय खुन्नस होती समजायला मार्ग नव्हता. बिचारे जीव तोडून एवढी चांगली कामे करत होते तरी ते बॅनर्जीला दिसत नव्हते. शंभरातले एखादे काम जरी चुकले की तो त्याची वाटच पहात असायचा आणि उगाच त्यावरून त्यांचा जीव काढायचा. मी लॅबमधल्या चहाड्या त्याला सांगाव्यात अशी बॅनर्जीची अपेक्षा होती पण आमचे टेक्निशियन खूप चांगले होते. कुठेही तक्रार करायला जागा ठेवायचे नाहीत. चहाड्या सांगायचा तर प्रश्नच येत नव्हता. मी काही सांगत नाही हे लक्षात आल्यावर त्याला मी ही टेक्निशियन लोकांना सामील आहे की काय या शंकेचे निरसन करण्यासाठी डिटेक्टिव्ह म्हणून मल्लूची नेमणूक करावी लागली.
ऑफिसमध्ये बॅनर्जीने घालून दिलेले अनेक नियम होते, त्यापैकी पहिला म्हणजे तो ऑफिसमधून निघाल्याखेरीज कुणीही ऑफिस सोडायचे नाही. काम नाही केले तरी चालेल पण ऑफिसमधून निघायचे नाही. वास्तविक ऑफिसमध्ये रोज लेट थांबूनही हा कंपनीच्या फायद्याची कामे करायचाच नाही. त्याच्या बरोबर असणारी जी चांगली मंडळी कामे करायची त्यामुळे कंपनीला फायदा व्हायचा. ज्या कुठल्या इश्यूमध्ये बॅनर्जी असेल तिथला घोळ नेहमी ठरलेला असायचा.
घड्याळात पाच वाजले की आमचे टेक्निशियन्स काम बंद करायचे आणि घरी जाण्याच्या परवानगीची वाट पहात बसायचे. पण परवानगी देईल तो बॅनर्जी कसला? ऑफिसमध्ये पाचनंतर मान खाली घालूनच काम केले पाहिजे असा दंडक मात्र नव्हता. तो नियम पाचपर्यंत असे. पण पाच वाजून गेले की टेक्निशियन्स रिलॅक्स होऊन काम करायचे. त्यांच्या दृष्टीने महत्वाचे असेल तरच पूर्ण करायचे, नाहीतर गप्पा मारत बसायचे. टाईम झाला की बॅनर्जीसमोर जाऊन “घरी जाऊ का?” अशी विचारायची कुणाचीही हिंमत नव्हती. जो तसे विचारायचे धाडस करेल त्याचे दिवस भरले म्हणून समजायचे. बॅनर्जीकडे एक अस्त्र होते, असे कोण विचारायला जाईल त्याला तो असे एखादे काम द्यायचा की ते गेल्या वर्षभरात झाले नसेल. तो नुसते कामच देऊन गप्प बसायचा नाही तर ते जरा लगेचच्या लगेच आणून दाखव म्हणून सांगायचा. सगळ्यांना असा अनुभव आल्यावर ह्यांनाही त्याचे सिक्रेट समजले होते.
ते न समजणारे आणि कधीच न होणारे काम करण्यापेक्षा गुपचूप बसून बॅनर्जी घरी जाण्याची वाट पहात बसणे केव्हाही चांगले हे त्यांना पटले होते. एकदा बॅनर्जी ऑफिसमधून निघाला की लहान मुले शाळा सुटल्यावर जशी खुश होतात तसे सगळे खुश होऊन आनंदाने घरी पळत असत. कधी कधी पाच वाजता बॅनर्जी जागेवर नसेल तर ते मला घरी जाण्याबद्दल विचारायचे आणि मी त्यांना लगेच परवानगी देऊन टाकायचो. उगाचच त्यांना कशाला अडवून ठेवा! पण दोनतीन दिवसात हे बॅनर्जीच्या लक्षात आले. एकदिवशी त्याने मला बोलवले आणि विचारले, “जाताना हे लोक मला का विचारत नाहीत? तुला विचारतात का?”
“हो. तुम्ही जाग्यावर नसता, त्यावेळी मला विचारतात.”
“आणि तू त्यांना जा म्हणून सांगतोस?”
“हो सर.”
“का?”
माझ्याकडे उत्तर नव्हते.
“त्यांना सांग जायच्या आधी मलाच विचारावे लागेल, तुला नाही. आणि मी जागेवर नसेल तर वाट बघत थांबायचे. तसेच निघायचे नाही. डू आय मेक मायसेल्फ क्लिअर?”
“हो सर, सांगतो त्यांना.”
“तुझे काम झाले असेल तर तू जाऊ शकतोस आता.”
तो असा बोलल्यावर त्यादिवशी मी आनंदाने पळालो. तशी त्याच्याआधी ऑफिस सोडायची वेळ आमच्यावर फारच क्वचित यायची. त्यामुळे क्षणाचाही विलंब न लावता मी निघालो. निघायच्या वेळेबाबत मल्लू मात्र सर्वांना अपवाद होता. तो बॅकऑफिसचे सारे काम पहायचा. बॅनर्जीपेक्षा वयाने मोठा शिवाय थोड्याच वर्षात रिटायरही होणार होता. पाच वाजले की त्याचे कान बंद व्हायचे. अगदी डेस्कवर वाजणारा फोनही तो उचलायचा नाही मग बॅनर्जी तर लांबच राहिला. बॅनर्जीलाही त्याची जाणीव होती पण वयाचा फरक म्हणा किंवा काहीही म्हणा, बॅनर्जी मल्लूच्या बर्‍याच गोष्टी ऐकायचा. कधी कधी मल्लू तापला की बॅनर्जी थंड व्हायचा. मल्लूचे करियर आणि नोकरीची उरलेली वर्षे पहाता तो बॉसबरोबर घेत असलेली रिस्क समजण्यासारखी होती पण असले स्टंट्स आम्ही आमच्या करियरच्या सुरवातीलाच करू शकत नव्हतो.
थोड्या दिवसांत मला बॅनर्जी ऑफिसमध्ये लेट थांबायचे कारण समजले. दोन वर्षापूर्वी त्याचा घटस्फोट झाला होता आणि वेळेवर घरी जायला त्याच्यासाठी विषेश असे काही कारण नव्हते. त्याला साधारण माझ्याच वयाची अतिशय सुंदर आणि देखणी मुलगी होती. त्याने तिचा दिलखुलास हसतानाचा एक फोटो त्याच्या टेबलावर ठेवला होता. ती नक्कीच आईवर गेली असावी कारण बॅनर्जी एवढा सुंदर नव्हता. घटस्फोटानंतर जाताना त्याची बायको बॅनर्जीला एकटा सोडून तिलाही घेऊन गेली होती. तिचा फोटो एवढा सुंदर होता की फोटोकडे पाहिल्यावर सध्या ती कुठे आहे आणि काय करते हे विचारण्याचा बर्‍याचदा मोह व्हायचा पण प्रत्येकवेळी मी स्वत:ला आवरायचो.
घटस्फोटानंतर त्याचा संपूर्ण स्त्रीजातीवरचा विश्वासच उडाला. एवढा की आमच्या डिपार्टमेंटमध्ये मुलींना घ्यायचेच नाही असा त्याने कायदाच करून टाकला. कामाचे जाऊ दे, रिसेप्शनलादेखील मुलगी नको असा त्याचा आग्रह होता. इतर कामे सांभाळत रिसेप्शनचे काम मल्लूला देण्यात आले होते. त्याचे कारण फार विनोदी होते. बॅनर्जीला कुठल्याही कामाबद्दल कुरबूर करणारे लोक नको होते. म्हणजे निमुटपणे देईल ते काम करायला हवे. मग एखादा माणूस टेक्निकल काम करण्यासाठी सगळ्या भारतभर फिरणारा असेल तरी मुंबईत ऑफिसमध्ये असेल त्यावेळी त्याने रिसेप्शनचेही काम पहायचे अशी त्याची अपेक्षा होती. दुर्दैवाने रिसेप्शनिस्टना टेक्निकल शिकवत नाहीत. त्यामुळे कोणतीही मुलगी आमच्या डिपार्टमेंटचा दरवाजा ओलांडून आत आली नाही. ऑफिसच्या इतर कामाबरोबर बॅनर्जी आणि त्याचे मूड सांभाळायला मल्लू एक्सपर्ट होता.
कोण व्हिजीटर आले तर त्यांच्याशी बोलणे, त्यांची विचारपूस करणे, त्यांच्यासाठी चहा, कॉफी वगैरे मागवणे, कुणाचे फोन आले तर ते घेणे, त्याला उत्तरे देणे किंवा आमच्याकडे फॉरवर्ड करणे, आमच्यावर पाळत ठेऊन बॅनर्जीला बातम्या पुरवणे हे मल्लूचे मुख्य काम होते. आम्ही सर्वजण त्याला बॅनर्जीचा चमचा समजायचो त्यामुळे तो समोर असला की बॅनर्जीबद्दल काहीही बोलायचे नाही हा आम्हा सर्वांचा अलिखित नियम होता.

वयाची पंचावन्न वर्षे झाली असली तरी मल्लूची पर्सनॅलिटी छान होती. एकमेकांना मॅचिंग असणारे महागडे कपडे, परफेक्ट इनशर्ट, रोज पॉलिश केलेले काळे लेदरचे शूज, व्यवस्थित भांग पाडलेला, आणि स्टायलिश चष्मा घातलेला मल्लू म्हणजे साक्षात जनरल मॅनेजर वाटायचा आणि त्याच्या बाजूला बसलेला बॅनर्जी त्याचा असिस्टंट! प्रत्येक व्हिजीटर मल्लूलाच बॅनर्जी समजायचा. डिपार्टमेंटमध्ये आत येऊन अदबीने त्याला गुडमॉर्निंग वगैरे करून कामाचे बोलणे चालू करायचा. त्याला मध्येच थांबवत मग मल्लू विचारायचा, “तुम्हांला कुणाला भेटायचे आहे?”
“बॅनर्जी साहेबांना. तुम्हीच ना ते?”
“नाही मी मल्लू, त्यांचा असिस्टंट.” बाजुच्या टेबलाकडे बोट दाखवत तो सांगायचा, “ते बघा बॅनर्जी साहेब लॅपटॉपवर बसलेत त्यांच्याशी बोला.” मग तो माणूस बॅनर्जीच्या पुढ्यात जाऊन कामाची बोलणी सुरु करायचा. हे नेहमीचेच चित्र होते. बाहेरून आलेले लोक आपल्याला भावच देत नाहीत अशी धारणा झाल्याने बॅनर्जीने त्याची बसायची जागा बदलण्याचा निर्णय घेतला. बाहेरून येणारा कुणीही पहिल्यांदा माझ्याकडे यायला हवा अशा बेताने ऑफिस लेआऊट बदलून घ्या असा त्याने हुकूम सोडला आणि मल्लू लगेच त्या कामाच्या मागे लागला.
मल्लूने कुठेतरी फोन करून दुसर्‍यादिवशी कारपेंटरची फौजच बोलवली. त्यांनी एका दिवसात आख्खे ऑफिस लेआऊट बदलून टाकले. नवीन लेआऊट पाहून बॅनर्जी थोडा सुखावल्यासारखा वाटला. पण जागा बदलून घेतली आहे म्हटल्यावर टेबल आणि इतर गोष्टी पाहून नको असतील त्या गोष्टी त्याने बाजूला काढून फेकल्या नाहीत. कॉम्प्युटरवर कट पेस्ट करतात तसे काहीही बदल न करता टेबल एका जागेवरून दुसर्‍या जागेवर हलवण्यात आले होते. टेबलावर असंख्य पेपरांचे गठ्ठे असल्याशिवाय बॅनर्जीला चैन पडत नसे म्हणून त्याने टेबलाची जागा बदलली तरी ते जूने पेपर तसेच नव्या जागेवरही रचून घेतले.
बसतो त्या ठिकाणाची थोडी आवराआवरी केली तर जागा नीटनेटकी दिसेल या भीतीने तो टेबलवरचे पेपर आणि इतर वस्तू आवरायच्या भानगडीत कधीच पडायचा नाही. पण त्या सगळ्या ढिगार्‍यात कुठला पेपर कुठे ठेवलाय हे मात्र बरोबर त्याच्या लक्षात असायचे. हवा असलेला पेपर तो ढिगातून हा हा म्हणता लगेच काढायचा. त्याच्या टेबलाचा पार उकिरडा झाला होता म्हणून मी एकदा त्याचा टेबल आवरायचा निष्फळ प्रयत्न केला होता. त्यानंतर पंधरा दिवस मला रोज बोलणी खावी लागत होती. काहीही सापडत नसेल तर मला बोलवून सगळे पेपर शोधायला लावायचा. तेव्हापासून त्याच्या टेबलाला हात लावायचा नाही असा मी कानाला खडा लावला.
चहा पिण्यासाठी वापरलेले पेपरकप तसेच टेबलवर असायचे. सकाळी एकदा पेपरकप आणला की संध्याकाळापर्यंत येणारा चहा त्याच कपातून घेतला पाहिजे हा नियम त्याने स्वत:ला घालून घेतला होता. मग चहा पिल्यावर तो पेपरकप टाकून देण्याऐवजी तसाच पुढच्या चहाची वाट पहात दिवसभर टेबलावर पडलेला असायचा. शिपाई दुपारचा चहा घेऊन आला की पहिल्यांदा नवीन कप मागायचा. मग बॅनर्जी त्याला जुन्याच कपात चहा ओतायला सांगायचा. तरीही त्याने नव्या कपासाठी आग्रह धरला की बॅनर्जी त्या शिपायाची बौद्धिके घ्यायचा. हे कप तयार करायला असंख्य झाडे कशी कापावी लागतात आणि त्या झाडांची कत्तल कशी थांबली पाहिजे वगैरे ऐकताना त्या शिपायाचा अवतार पहाण्यासारखा व्हायचा. पटकन कपात चहा ओतून तो तिथून काढता पाय घ्यायचा.
बॅनर्जीच्या खुर्चीमागे एक नोटीसबोर्ड होता. त्यावर बरेच जुने फोटो लावले होते. त्यात बॅनर्जी अनेक लोकांना ट्रेनिंग देत असलेल्याचे काही फोटो होते. पहायला बरे वाटायचे, पण मी आल्यापासून बॅनर्जी कुणाला शिकवतोय हे चित्र डोळ्यांना दिसले नव्हते. त्याच्या सीटच्या डाव्या बाजूला भारताचा एक मोठा नकाशा आणि एक कॅलेंडर लटकवलेले होते. हा नकाशा आणि कॅलेंडर या दोन गोष्टी त्याला टेक्निशियनच्या टूर प्लान करायला मदत करायच्या. या दोन गोष्टी आणि बॅनर्जीमुळे कितीतरी लोकांना भारतभर पळावे लागत होते. त्याच्या टेबलाच्या बाजूला अजून एक छोटेसे टेबल होते. त्या टेबलाचा उपयोग बॅनर्जी डबे आणि इतर तत्सम वस्तू ठेवायला करायचा. एकंदरीत बॅनर्जीच्या केबिनचे उदाहरणच द्यायचे म्हटले तर केबिन कसे नसावे याचे ते एक उत्तम उदाहरण होते.
सर्वात महत्वाचे म्हणजे ऑफिसचे लेआऊट बदलूनही काही उपयोग झाला नाही. व्हिजीटर आता डायरेक्ट बॅनर्जीकडे यायचा आणि साहेब कुठे आहेत म्हणून विचारायचा. एकूणच हा लेआऊट बदलण्याचा मामला फिसकटला होता. त्याला कारणही तसेच होते. बॅनर्जी मुळात साहेब असल्यासारखा वाटायचाच नाही. एखाद्या ऑफिसमध्ये फार तर सिनीयर प्यून म्हणून खपला असता. मल्लूनेही चिकाटी न सोडता बॅनर्जीला थोडे नवीन कपडे, बेल्ट वगैरे खरेदी करताना मदत करून फॅशनेबल बनवायचा प्रयत्न करून पाहिला पण त्यातही त्याला फारसे यश आले नाही.
ढिले शर्ट वापरणे ही बॅनर्जीची आवड होती. त्याने शर्टाखाली मॅचिंग पॅन्ट घातली तर तो वर्षातल्या साडेतीन मुहुर्तांपैकी एक समजायचा. तो कलर ब्लाईंड होता की काय ते कळायला मार्ग नव्हता. कसल्याही पॅन्टवर कुठल्याही रंगाचा शर्ट घालायचा. एकंदरीत टापटीपीत रहायची त्याला अॅलर्जी असावी. कधी कधी सॉक्सशिवाय बूट घालून ऑफिसला यायचा. बर्‍याचदा पॅन्टच्या खिशातून सॉक्स आणायचा आणि ऑफिसमध्ये आल्यावर निवांत खूर्चीत बसून मिटींग चाललेली असताना ते घालायचा. कारण घरातून निघताना मला सॉक्स घालायलाही वेळ नसतो ही सबब! दोनतीनवेळा तर या माणसाने दोन पायात दोन वेगवेगळ्या रंगाचे सॉक्स घालून आलेले मी पाहिले आहे. इनशर्ट करायच्या स्टाईलचे तर पेटंटच ह्याच्या नावावर होते. आम्ही शाळेत असताना बर्‍याच मुलांचे इनशर्ट मागून निघायचे, तसे बॅनर्जीचे होते. शर्टाच्या पुढचा भाग इनशर्ट म्हणून आत असायचा तर कमरेमागचा शर्ट बाहेर. कुणी सांगितले तरी ऐकायचाही नाही, सांगेल त्यालाच लुक देऊन जायचा!
या सगळ्या अवतारात पाठीवर मोठीच्या मोठी बॅगही घेऊन यायचा. बॅग पाहिली तर वाटावे हा आठवडाभर कुठेतरी बाहेरगावी चाललाय. त्याची बॅग म्हणजे लॅपटॉप, डायजीनच्या गोळ्या, डोक्याला लावायचा बाम, बिस्किट्स, चॉकलेट्स, कंगवा, मोबाईलचा चार्जर यासारख्या असंख्य वस्तूंचा पेटाराच होता.
पटापट दिवस जात होते. मी डिपार्टमेंटमधल्या बर्‍याच गोष्टी खूप कमी काळात आत्मसात केल्या आणि स्वतंत्र पहायलाही लागलोे. त्यात मला कुणाचीही मदत लागत नव्हती. तिथे असणार्‍या टेक्निशियन लोकांचा मला शिकायला खूप फायदा झाला. केवळ पुस्तकातून शिकलेल्या गोष्टी मला स्वत:च्या हाताने करून पहायला मिळाल्या. मी बॅनर्जीची बरीच कामे करून त्याचा भार हलका करत असलो तरी त्याला तसे वाटत नव्हते. निदान तो मला तसे भासवत नव्हता किंवा माझे कौतूकही करत नव्हता. माझ्याकडून कोणती गोष्ट चूकली की तो मला माझ्याआधी थोडे दिवस आलेल्या सुब्रतोचे उदाहरण द्यायचा. सुब्रतो माझा सिनियर होता आणि वार्‍याची दिशा ओळखून वागायची त्याला सवय होती. बर्‍याचदा बॅनर्जीसमोर एकदम गुड बॉय म्हणून वागायचा आणि तो नसला की त्याला शिव्या द्यायचा.
या थोड्या महिन्यांच्या काळात मी बॅनर्जीबद्दल बर्‍याच गोष्टी शिकलो. पहिले म्हणजे कोण हसत असेल तर त्याला खूप राग यायचा. आम्ही हसताना दिसलो की तो उगाचच आमच्यावर डाफरायचा. आम्ही हसत असलो की त्याच्यावरच हसतोय असा त्याचा समज होता. अगदी पहिल्या दिवसापासून मी त्याला हसताना कधीही पाहिले नाही. त्याने लॅबमधल्या कुणाला हाक मारून बोलवले की बॅनर्जीसमोर जायच्या आधी त्याला चेहर्‍यावरचे हसू पूर्णपणे गेले आहे याची खात्री झाल्यावरच जावे लागे.
त्याला फक्त हसण्याचेच वावडे होते असे नाही तर दुसर्‍या डिपार्टमेंटमधल्या कुठल्याही माणसाशी भांडण करण्याचा चान्स तो सहसा सोडत नसे. भांडण हा आपला जन्मसिद्ध हक्क आहे असे त्याला वाटायचे. भांडखोरपणामुळे त्याने कंपनीत आपली स्वतंत्र ओळख निर्माण केली होती. काहीही कारण नसताना तो डिपार्टमेंटमधल्या लोकांशी भांडायचा. टाईम ऑफिसरबरोबर भांडायला त्याला विषेश कारण लागत नव्हते. त्यातले नेहमीचे म्हणजे रोजच्या हजेरीवर हा मार्क करत असलेला अबसेंट असा शेरा! वास्तविक जो कुणी लेट येईल, त्याची झळ त्याला कापलेल्या पगारातून बसत होती. पण कुणीही थोडा लेट आला की बॅनर्जी त्याला दिवसभर अबसेंट म्हणून मार्क करायचा. पुन्हा महिन्याच्या शेवटी टाईम ऑफिसरने पडताळणी करायला फोन केला की तो त्या दिवशी लेट आला होता पण त्याची पूर्ण दिवसाची गैरहजेरी लाव असे टाईम ऑफिसरला सांगायचा. त्याला ते पटायचे नाही शिवाय नियमातही बसायचे नाही आणि मग दोघांचे भांडण सुरु व्हायचे. प्रत्येक महिन्याला त्या दोघांच्या वादाची ही रंगीत तालीम चालायची.
आमच्या कंपनीत असलेल्या फ्लाईट बुकिंग एजंटलासुद्धा हा सोडायचा नाही. त्याच्याशीही भांडायचा. कारण म्हणजे कुठल्याही टूरला जाताना ह्याला एका ठराविक विमान कंपनीचेच तिकीट हवे असायचे. एजंटने त्याला कमी दराचा एखादा पर्याय सुचवला की बॅनर्जीचे डोके फिरायचे. म्हणजे आपल्यासारखा कुणीही माणूस तो पर्याय निवडेल, पण बॅनर्जी नाही. भांडण हा त्याचा आवडता प्रांत होता त्यामुळे भांडणाची चालून आलेली संधी तो सहसा दवडत नसे. अगदी साधे उदाहरण म्हणजे कंपनीच्या गेटवर उभा असणार्‍या सेक्युरिटीलाही हा डिवचायचा. सेक्युरिटी प्रोफेशनल वाटत नाहीत म्हणून झगडा! कारण हे की ते सेक्युरीटी कंपनीबाहेर जाताना ह्याची बॅग कधीच चेक करायचे नाहीत. लोकांच्या उलट्या अपेक्षा असतात. सेक्युरिटीने बॅग दाखवायला सांगितले तर त्यांना तो अपमान वाटतो. बॅनर्जीचे नेमके उलटे! त्यांच्याबरोबर एकदा कडाक्याचे भांडण झाल्यावर बॅनर्जी आख्ख्या सेक्युरिटी डिपार्टमेंटमध्ये फेमस झाला. दुसर्‍या दिवशीपासून ते लोक रोज बॅनर्जीला बॅग उघडून दाखवा म्हणून विचारायला लागले. हा रोजचा त्रास टाळण्यासाठी बॅनर्जीला पुन्हा एकदा त्यांच्याशी भांडण करावे लागले.

क्रमश:

©विजय माने, ठाणे.

About Vijay Manehttps://vijaymanedotblog.wordpress.comआजुबाजूला घडणार्‍या गोष्टी, भेटणारे लोक, त्यांच्या सवयी आणि अज्ञानातून उद्भवणारे विनोदी प्रसंग लिहायला मला आवडते. बहुतेकदा स्वत:चा अनुभवही मोठा गंमतीदार असतो, तो लिहायला खूप मजा येते. माझ्या पहिल्या ‘एक ना धड’ या पुस्तकास महाराष्ट्र राज्याचा २००८ चा ‘सर्वोत्कृष्ट विनोदी पुस्तक’ हा राज्यपुस्कार मिळाला आहे. त्याचबरोबर माझा ‘एक गाव बारा भानगडी’ हा कथासंग्रह व ‘ऑल आय नीड इज जस्ट यू’ ही इंग्रजी कादंबरी प्रकाशित झाली आहे. मराठीतील ‘आवाज’ व इतर अनेक नामवंत दिवाळी अंकातून लेखन करण्याचे भाग्य मला लाभले आहे. खरंच, आयुष्य सुंदर आहे – लिहीत आणि वाचत रहा. लिखाणाबद्दल तुमचे अभिप्राय अवश्य कळवा. संपर्क : vijay_s_mane@yahoo.co.in

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s