तुझ्याविना # 13

close-up-couple-dark-792777

“लाडू घे समीर.” त्यांनी अशा आवाजात ऑर्डर सोडली की त्या आवाजाला मिलीटरीत बर्‍याचजणांची घाबरगुंडी उडाली असेल यात शंकाच नव्हती.
मी त्यांच्या आज्ञेचे पालन करून एक लाडू उचलला आणि तो खायचा प्रयत्न केला. कमालीचा कठीण होता. त्यात दात घुसलेच नाहीत. तो रव्याचा होता की फेविकॉलचा कळायला मार्ग नव्हता. शिवाय माझ्या प्रत्येक हालचालीवर बारीक नजर ठेवायला अंकल समोरच बसले असल्याने त्यावर जास्त वेळ दवडणे योग्य वाटत नव्हते. दोनवेळा चावायचा प्रयत्न करूनही तो लाडू काही केल्या दात लावू देईना म्हणून त्याचा नाद सोडून मी मघाशी बाजूला ठेवलेला राहिलेल्या चहाचा कप उचलला.
“मग काय ठरवले आहेस तू?”
अंकलनी माझी इंटरव्युव्हच चालू केली. ते नेमके नोकरी की छोकरीबद्दल विचारत होते हे समजायला मार्ग नव्हता. तरीही मी उत्तर दिले नाही कारण माझ्याकडे दोन्ही गोष्टींची काँक्रीट अशी स्ट्रॅटेजी नव्हती. मी काही बोलत नाही ते पाहून त्यांनी पुन्हा डिवचले, “तुझा पुढचा प्लान काय आहे?”
“तुमच्या या सुंदर बाहुलीशी लग्न करणे ही माझी पहिली प्रियॉरिटी आहे.” हे मी स्वत:शीच बोललो पण तोंडातून आवाज निघाला नाही.
“मी काहीतरी विचारतोय तुला समीर,” ते नाराज होऊन मी बहिरा आहे की काय अशा प्रश्नार्थक मुद्रेने आर्याकडे पहायला लागले. तिच्या चिमट्याने मला वर्तमानकाळात आणले. मी प्रसंगाचे गांभीर्य विसरून येडपटासारखा आमच्या हनिमुनच्या विचारांत हरवलो होतो. माझे मन मला सिमला, मनाली यासारख्या बर्फाळ प्रदेशात घेऊन चालले होते, त्याला आवर घालून त्यांच्या हॉलमध्ये परत आणायला बराच प्रयास करावा लागत होता.
“अॅक्च्युली आर्या आणि मी…” आर्याने माझ्या मदतीला यावे असे मला वाटत होते पण ती मात्र काहीच बोलत नव्हती.
“आर्याला मी नंतर विचारेन, तुझा निर्णय काय आहे ते सांग.”
“तुमची परवानगी असेल तर मी तिच्याशी आनंदाने लग्न करेन.” देव जाणे मी एका दमात एवढे कसा बोलू शकलो! बहुतेक गोमातेचा आशिर्वाद कामी आला असावा. माझ्या या निर्णयावर एका मुलीचा बाप म्हणून त्यांच्या चेहर्‍यावर आनंद यायला हवा होता पण तो मला दिसला नाही. उलट माझे बोलून संपल्यावर त्यांनी त्यांची नजर आर्यावर रोखली. म्हणजे मी जे खूप धाडस करून बरळलो ते तिला ठीक वाटतंय का ते विचारायला! याबद्दल मला फिकीर नव्हती. तिच्या चेहर्‍यावर माझ्याबद्दलचे कौतुक दिसत होते पण अचानक ती नर्व्हस झाली. कहानी मे ट्वीस्ट? म्हणजे मॅटर खरोखर सिरीयस होता, जो मला एवढा वाटत नव्हता. मला कधी कधी सिरीयस गोष्टी सिरीयस आहेत ते कळत नाहीत. सिरीयसली! आर्या काहीच बोलत नाही ते पाहून पुन्हा ते माझ्याकडे वळले.
“फाईन. तू तिची व्यवस्थित काळजी घेशील?”
“हो खूप चांगली.” हे मी त्यांना ऐकू जाईल असे मोठ्याने म्हणालो आणि “तिला सुखी आणि आनंदी रहाण्यासाठी काय लागते याची मला चांगलीच जाणीव आहे.” हे मनातल्या मनात!
“माझ्या मुलीला जे हवे असते ते ती मिळवतेच. तिला नकार ऐकायची सवय नाही, याची तुला कल्पना आहे?”
“हो सर.”
“मला सर म्हणू नको.”
मी तिच्या पप्पांबरोबर बोलतोय हे लक्षातच आले नाही. माझ्यासाठी हा एक प्रकारचा इंटरव्युव्हच होता, त्यामुळे मला एखाद्या एमएनसी कंपनीच्या कॉर्पोरेट ऑफिसमध्ये इंटरव्युव्हसाठी बसल्याचा फील येत होता.
“मग काय म्हणू तुम्हांला?” मी त्यांना पप्पा म्हणायचे, अंकल की मामा याचा मला पत्ताच नव्हता म्हणून मी आधीच विचारले. पुन्हा कन्फ्युजन नको!
“अंकल म्हटले तरी चालेल.”
“यस सर..सॉरी अंकल.”
“आणखी एक गोष्ट, तू जर हुंड्याचा वगैरे विचार करत असशील तर आर्या तुझ्याबरोबर लग्न करणार नाही, हे आधीच सांगून ठेवतो. मला हुंडा वगैरे प्रथा अजिबात मान्य नाहीत.”
मी आर्याकडे पाहिले. तिने खांदे उडवले म्हणजे हा आम्ही तयारी केलेला प्रश्न नव्हता. पण मी हुंडा वगैरे घेणार नाही हे लॉजिकल होते. तसे मी अंकलना प्रामाणिकपणे सांगितले. खरं म्हणजे आम्ही त्यांना एक फॉर्मेलिटी म्हणून विचारत होतो आणि त्यांनी भलतेच सिरीयस घेतले होते. त्यांचे एका पाठोपाठ एक बाउंुसर फेस करून माझा जीव मेटाकुटीला आल्यावर मग त्यांनी आपला मोर्चा आर्याकडे वळवला, “तरीही तुला समीरशीच लग्न करायचे आहे?” हा ‘तरीही’ शब्द त्यांनी का वापरला ते मला समजले नाही.
“मी तुम्हांला आधीच सांगितले आहे पप्पा.”
“मला पुढे जाऊन एकमेकांच्या तक्रारी नको आहेत.”
“तसे होणार नाही. मला माहित आहे, तो माझी खूप चांगली काळजी घेईल.” माझी शहाणी पोर ती!
“पैशांचे काय? जगायला नुसते प्रेम उपयोगाला येत नाही.”
“आम्ही दोघेही वर्किंग आहोत.”
“पण एकाला नोकरी सोडावी लागली तर?”
सासरेबुवा आमच्या न झालेल्या बाळांचा विचार करत असावेत या कल्पनेने मला खूप छान वाटले! बी सिरीयस समीर! यार, हा काय लोच्या आहे कळत नव्हते. प्रसंग काय आहे, मी काय विचार करतोय!
“आम्ही मॅनेज करू.” आर्या खूप आत्मविश्वासाने बोलली.
“नक्की?”
“हो पप्पा.”
“आणखी एक गोष्ट, मला वाटतं समीर तुझ्या आईबाबांची परवानगी घेतलीच असशील.”
“नक्की घेईन.”
“म्हणजे?” आश्चर्याने भूवया वर करत हा प्रश्न विचारल्यावर त्यांना ‘नक्की घेईन.’चा अर्थही माहित नाही की काय अशी मला शंका आली. नुकतेच काय ऐकले यावर त्यांचा विश्वास बसत नव्हता. त्यांनी अविश्वासाने पुन्हा मला विचारले, “म्हणजे आर्याबद्दल तू अजून घरी सांगितले नाहीस?”
आर्याने मला चिमटा काढून ‘हो.’ म्हणायला सांगितले पण मी जणू हरिश्चंद्राचा वंशज असल्याप्रमाणे माझ्यातला प्रामाणिकपणा नको त्यावेळी उफाळून यायलाच हवा होता.
“अजून नाही. मी तुमच्या परमिशनची वाट पहात होतो. तुमचे ओके असेल तर मी माझ्या घरी लगेच सांगतो.” मी हळूच त्यांच्या कोर्टमध्ये बॉल ढकलला. एक कॉर्पोरेट ट्रिक!
वास्तविकपणे प्रामाणिकपणा लाँग रनमध्ये कधीही चांगली फळे देतो असे कुणीतरी म्हटले आहे पण अंकलच्या चेहर्‍यावरून माझ्या बाजूला बसलेले त्यांचे एकुलते एक फळ मला मिळेल की नाही याची जरा शंकाच आली. मी माझ्या घरातल्यांबरोबर आर्याचा विषय अजून डिस्कस केला नाही हे त्यांना अजिबात रुचले नव्हते हे त्यांच्या चेहर्‍यावरून लगेच समजून येत होते. आर्याकडे पाहून त्यांनी तसा हावभाव केलेला माझ्या नजरेतून सुटले नाही. मात्र आर्या काहीच बोलली नाही, ती खाली मान घालून उभी राहिली. तिची नजर मी एक गोष्ट खोटी बोललो असतो तर चालले असते असे सांगत होती. खरे म्हणजे माझ्या घरच्यांचा काही प्रॉब्लेम नव्हता. अंकलना आर्याबद्दल घरच्यांशी बोललोय म्हणून विषय तिथल्या तिथे संपवता आला असता. पण मला प्रत्येक गोष्ट मिळवायला स्ट्रगल करावेच लागते. किंबहुना एखादी गोष्ट चालत माझ्याकडे आली तरी मी त्याबरोबर स्ट्रगलचे कॉम्बो पॅक निवडतो आणि तो गुंता सोडवता सोडवता जीव नकोसा होऊन जातो आणि मग शेवटी हवी असलेली गोष्ट मिळाल्याचा आनंद मिळतो. तो मात्र काही औरच असतो.
बहुतेक माझा इंटरव्युव्ह संपला असावा कारण त्यानंतर कुणीही मला प्रश्न विचारले नाहीत, अगदी आर्यानेही. तिच्याकडे मी नंतर बघायचे ठरवले. स्वत:च्या घरी बोलवून माझ्याशी अनोळखी असल्यासारखी वागत होती. इतरवेळी बोलून बोलून जीव नकोसा करून सोडायची. लगेच इंटरव्युव्हमध्ये पास झालो की फेल ते विचारायची सोय नव्हती. पुन्हा मला एकट्याला सोडून आर्या व अंकल गायब झाले. आंटी किचनमध्ये गेल्या आणि गरमागरम पोह्यांची प्लेट घेऊन बाहेर आल्या. वा! मला भूक लागल्याची पुन्हा एकदा जाणीव झाली.
मी आमरण उपोषणातून उठल्यासारखा त्या प्लेटीवर तुटूनच पडलो. बरे झाले अंकल नव्हते नाहीतर खाण्याच्या बेसिक मॅनर्स न पाळल्याबद्दल त्यानी मला तात्काळ घराबाहेर काढले असते. अंकल एकदा गेले ते कुठेतरी गायबच झाले. मग आर्या व आंटीला सांगून मी तिच्या घरातून निघालो ते तडक आमच्या फ्लॅटवर आलो. सुट्टीदिवशी कपडे धुणे हा खरोखर ताप होता आणि लग्न होईपर्यंत तो मला सोसावाच लागणार होता.

दुसर्‍यादिवशी आर्याला भेटलो. कर्नलसाहेबांचा काय निर्णय होता ते जाणून घेणे महत्वाचे होते. ती खूप एक्सायटेड होती पण पप्पा नेमके काय म्हणाले ते सांगायचे नाव घेत नव्हती. याबाबतीत ती खूप दुष्ट आहे. मला हवीहवीशी असणारी एखादी गोष्ट अशी लगेच सांगत नाही. त्यासाठी खूप तडपवते. माझा जीव टांगणीला लागला होता, तरीही मी अंदाज घेण्याचा प्रयत्न केला.
“मग काय म्हणाले कर्नलसाहेब?”
“त्यांनी तुला रिजेक्ट केले.” हसू दाबत ती बोलली. माझी शंका खरी ठरली आणि मी खूप निराश झालो.
“काय? आणि तू हसते आहेस त्यावर?”
माझ्याकडे दुर्लक्ष करत ती पुढे बोलली, “ते काय म्हणाले माहित आहे?”
“काय?” आता रिजेक्टच केले आहे तर ते काय बोलले त्याचा माझ्यावर काही एक फरक पडणार नव्हता.
“तू एखाद्या क्युट कुत्र्याच्या पिलासारखा आहेस. मला स्मार्ट आणि महत्वाकांक्षी जावई पाहिजे.”
आर्या हातातून निसटल्याची मला खरोखर काळजी वाटत होती, “आता पुढे काय?”
“आता तू मिलीटरी जॉईन कर.”
“शिट याऽऽर… आयुष्यात प्रत्येक गोष्ट मिळवायला मला का स्ट्रगल करावा लागतो?”
“स्ट्रगल करून मिळवलेल्या गोष्टी फार काळ टिकतात. तुमच्याकडून त्या हरवल्या जात नाहीत कारण तुम्हांला त्याची किंमत कळलेली असते.”
“कम ऑन आर्या. हा जोक नाहीये. मी तुला आधीच एक गोष्ट सांगून ठेवतो.”
“काय?”
“जर तुझे पप्पा त्यांच्या निर्णयावर ठाम राहिले तर मला खरोखर तुला पळवून न्यायला लागेल.”
“तू आणि मला पळवून नेणार?”
“ती एवढी मोठी गोष्ट नाही. मला एक व्हॅन आणि आशिषसारखे अजून दोन तीन मित्र अॅरेंज करायला लागतील की झाले काम.”
माझा निश्चयावर खुश होऊन तिने माझ्या शोल्डरवर एक जोराचा पंच दिला. मी कळवळलो पण माझ्याबरोबर पळून यायलाही आर्याचा होकार होता, ते पाहून बरे वाटले.

मी आर्याच्या घरातून निघाल्यानंतर तिच्या आईबाबांचे आणि तिचे तिच्या भावी पतीविषयी डिस्कशन झाले होते. आंटीना जावई म्हणून मी आवडलो होतो पण अंकलना काय प्रॉब्लेम होता माहित नाही. ते मला जावई म्हणून स्वीकारायला तयार नव्हते. त्यांनी आर्याला अजून एकदा विचार करायला सांगितले.
“पप्पा, मी तुम्हांला आधीच सांगितले आहे. मी कुणाबरोबर लग्न करेन, तर ते समीरशीच करेन.”
“मी तुझा पप्पा आहे. मिलीटरीमध्ये असताना माझ्याशी असे बोलायचे असे धाडस कुणीही केले नव्हते.”
“मम्मा बघ ना गं! ही तुमची मिलीटरी नाही पप्पा. मी तुमची एकुलती एक मुलगी आहे. तुम्हाला आठवतं, मी तुमच्याकडे एकदा सायकल मागितली होती. तुम्ही लगेच ‘नाही’ म्हणालात आणि आठवड्यानंतर माझ्या बर्थडेला आणलीत. नंतर तुम्ही मला तुमची काळजीही बोलून दाखवलीत, तुमची गोड मुलगी सायकल शिकताना कुठेतरी पडेल, तिला कुठेतरी लागेल ही तुम्हाला चिंता होती. तरीही माझ्या हट्टापुढे तुम्ही ती आणलीत. आणि आयुष्यातल्या अशा सर्वात महत्वाच्या निर्णयाला तुम्ही ऑब्जेक्ट कसे करू शकता? मला माहित आहे, मी समीरबरोबर खूप खुश राहीन आणि मी तुम्हाला हे देखील सांगते की या निर्णयाबद्दल आयुष्यभर मला कोणताही पश्चाताप रहाणार नाही.”
“मी आब्जेक्ट करत नाही, मी तुला आणखी पर्याय सुचवतोय. कारण हा निर्णय तुझ्या आयुष्यातल्या अनेक महत्वांच्या निर्णयांपैकी एक असेल. म्हणून हा डिसीझन फायनल करताना घाई करू नकोस.”
“मग काय सुचवताय तुम्ही?”
“दुसर्‍या ऑप्शनचा विचार कर. डोन्ट स्टीक टू हिम.”
“शक्य नाही ते पप्पा.”
“नुसतं प्रेम आणि चांगल्या मित्रांनी तुमचं आयुष्य कडेला जात नाही.”
“पप्पा, मी समीरला चांगलाच ओळखते.”
“हो. मी ही त्याला आज पाहिलेय.”
“तुम्हाला तो आवडला नाही?”
“तो खूप साधा आणि भित्रा आहे.”
“अवघ्या काही मिनीटांत एखाद्याला तुम्ही कसे जज करू शकता?”
“चल माझे सोड. तू तरी त्याचे निरीक्षण करत होतीस. तो कोणत्या अँगलने धीट वाटत होता?”
“मला माहित आाहे, तो थोडासा नर्व्हस होता पण सगळ्यांची ओळख झाली की तो रुळेल आपल्यात.”
“पण तो एवढा का घाबरला होता? मी कोण राक्षस आहे का?”
आर्या हसत बोलली, “नाही अहो, तो तसाच आहे.”
“पण मी तुला पुन्हा सांगतो, फायनल डिसीजन घेण्याआधी तू पुन्हा एकदा विचार करावास.”
“मी माझा निर्णय आधीच घेतलाय आणि मी तो बदलणार नाही.”
“तुलाही माहित आहे, तुझ्याकडे अजून एक चांगला ऑप्शन आहे.”
“पण मला तो ऐकायचाही नाही.”
“तो पुढच्या दोन तीन महिन्यांत मुंबईला आपल्याकडे येतोय.”
“मम्मा, मला लग्नच नाही करायचे.” म्हणत चिडलेली आर्या पाय आपटत तिथून निघून गेली.
“आता वेळ बदलली आहे. तिने तिच्या जोडीदाराचा निर्णय घेतला आहे, तिला हवंय ते करू दे. आपण त्या दोघांना आशिर्वाद देण्याचे काम करूया. आणि तसाही समीर वाईट नाही बरं का! अगदी प्रत्येक नवरा तुमच्यासारखाच असायला हवा असे थोडीच आहे?”
“अगं मी दिपकबद्दल बोलत होतो.”
“अहो, माझ्या लक्षातच आले नाही. दिपक असेल तर त्याच्याबद्दल विचार करायला हरकत नाही. पण आर्या ऐकेल की नाही शंकाच आहे.”
“एकदा भेटू तर दे त्या दोघांना. मला खात्री आहे त्याला पाहून ती तिचा निर्णय बदलेल.”
“देव जाणे पोरीच्या मनात काय आहे! आजकाल नुसता समीरच्या नावाचा जप करत असते.”
“आपण तिच्यावर फोर्स नाही करत आहोत. लेट्स होप फॉर द बेस्ट!”

क्रमश:

©विजय माने, ठाणे.

About Vijay Manehttps://vijaymanedotblog.wordpress.comआजुबाजूला घडणार्‍या गोष्टी, भेटणारे लोक, त्यांच्या सवयी आणि अज्ञानातून उद्भवणारे विनोदी प्रसंग लिहायला मला आवडते. बहुतेकदा स्वत:चा अनुभवही मोठा गंमतीदार असतो, तो लिहायला खूप मजा येते. माझ्या पहिल्या ‘एक ना धड’ या पुस्तकास महाराष्ट्र राज्याचा २००८ चा ‘सर्वोत्कृष्ट विनोदी पुस्तक’ हा राज्यपुस्कार मिळाला आहे. त्याचबरोबर माझा ‘एक गाव बारा भानगडी’ हा कथासंग्रह व ‘ऑल आय नीड इज जस्ट यू’ ही इंग्रजी कादंबरी प्रकाशित झाली आहे. मराठीतील ‘आवाज’ व इतर अनेक नामवंत दिवाळी अंकातून लेखन करण्याचे भाग्य मला लाभले आहे. खरंच, आयुष्य सुंदर आहे – लिहीत आणि वाचत रहा. लिखाणाबद्दल तुमचे अभिप्राय अवश्य कळवा. संपर्क : vijay_s_mane@yahoo.co.in

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s