कन्फर्मेशन

meeting-2284501_640

आमचे ट्रेनिंग संपायला अवघे पंधरा दिवस बाकी होते. आर्याला इलावियाचा जॉब मिळणार हे केव्हाच नक्की झाले होते. तिच्या बॉसने तिचे परफॉर्मन्स रिपोर्ट पाठवून ज्या आवश्यक होत्या त्या बाबी पूर्ण केल्या होत्या. पण माझे अजून नक्की नव्हते. वर्षभर एवढे प्रामाणिकपणे काम केले होते, वेळ पडली तेव्हा रात्रभर जागूनही काम केले होते. वास्तविक मला कन्फर्मेशनची अपेक्षा होती पण शेवटचा आठवडा आला तरी बॅनर्जी माझे पुढे काय होणार आहे याचा मला सुगावा लागू देत नव्हता. तसा मी महिन्यापासून त्याच्या मागे लागलो होतो पण ‘आपण या विषयावर नंतर बोलू, आता मी थोड्या अर्जंट कामात आहे.’ असे म्हणून तो मला फुटवत होता.
त्याला काहीही अर्जंट काम नव्हते ते माहित असूनही मी हेल्पलेस होतो. माझे पारडे हलके असल्याने काहीही बोलू शकत नव्हतो. तो हा इश्यू गरम व्हायची वाट पहात होता. त्याची ती एक अजून सवय होती. कोणतेही काम होत असेल तरी सरळ करायचे नाही. त्यावर बरेच दिवस झोपून रहायचे आणि मग गळ्याशी आले की मुर्तीसर आणि व्हाईस प्रेसिडेंटकडे पळायचे. शिवाय त्यांच्याकडे जाऊन त्याला अगदी खायला आणि झोपायलाही कसा वेळ मिळत नाही हे वर्णन करायचा. बॅनर्जी अॅक्टिंगही असा करायचा की लोकांना खरे वाटावे, ज्यांनी त्याचा अनुभव घेतला नाही. बाकी तो कसा आहे हे आम्हांला चांगलेच ठाऊक होते.
दरम्यान आशिषने मला आमच्याच बिझनेसमध्ये असणार्‍या पण आमच्यापेक्षा खूप मोठा व्याप असलेल्या लार्सनमध्ये अप्लाय करायचा सल्ला दिला होता. नुसता सल्ला देऊनच तो थांबला नाही तर त्याच्या एका ओळखीच्या मित्राला त्याने माझा रिझ्युम पाठवून माझी इंटरव्युव्हसाठी अपॉईंटमेंटही फिक्स केली. माझे इलावियातील ट्रेनिंग संपायला चार दिवस बाकी असताना मी लार्सनच्या इंटरव्युव्हला गेलो. वास्तविक मी इलावियाबद्दल जास्त होपफुल होतो. पण इथे झालेच नाहीतर काय म्हणून लार्सन हा माझा बॅकअप प्लान होता. बॅनर्जीला कसलीही पूर्वसुचना न देता मी सरळ सुट्टी टाकली आणि लार्सनला गेलो. केवळ चार दिवस शिल्लक असताना त्याला सुट्टीसाठी विचारण्याचा प्रश्नच नव्हता कारण तो माझ्या कन्फर्मेशनसाठी काहीच करत नव्हता. शिवाय बॅनर्जीने सुट्ट्यांवर निर्बंध घातल्याने माझ्या खूप सार्‍या सुट्ट्या बाकी होत्या आणि त्याचा मला काहीच फायदा मिळणार नव्हता. लोकांना हवे तेव्हा सुट्टी न घेऊन देणे हा त्याच्या अनेक नियमांपैकी आणखी एक नियम होता.
लार्सनमध्ये अप्टीटयुड टेस्ट झाल्यावर माझे इंटरव्युव्हचे तीन राऊंड झाले आणि मी ते ऑल क्लीअर केले. आम्हा सर्वांना वेटिंग एरियात बसायला सांगण्यात आले. मी थोडा नर्व्हसच होतो. इथेही काम झाले नाही आणि इलावियानेही बाय बाय केले तर पुढे काय ही चिंता मला भेडसावत होती. थोड्या वेळाने एचआर एक्झीक्युटीव्हने आम्हा पंधराजणांतून तिघांना थांबायला सांगितले आणि बाकीच्यांना नंतर कॉल करतो म्हणून जाहीर केले. अजून पंधरा मिनीटांनी आमच्या हातात अपॉईंटमेंट लेटर्स होती. निघताना एका वयस्क मॅनेजरनी बाबांसारखा हात खांद्यावर ठेऊन “कधी जॉईन होणार समीर?” असे विचारले. मी त्यांच्याकडून आठवड्याचा वेळ मागून घेतला आणि तिथून निघालो.
दुसर्‍यादिवशी बरोबर नऊ वाजता लार्सनचे ऑफरलेटर घेऊन मी आणि बॅनर्जी मुर्तीसरांच्या केबिनमध्ये होतो. माझ्या अपेक्षेपेक्षा ऑफरलेटर खूपच पॉवरफुल निघाले. मुर्तीसरांनी पूर्ण लेटर वाचले आणि आमच्या डिव्हीजनच्या व्हाईस प्रेसिडेंटना फोन केला. एका मिनीटांत माझे कन्फर्मेशन फायनल झाले. तरीही मी पर्सनली व्हाईस प्रेसिडेंटना भेटावे असा मुर्तीसरांचा आग्रह होता म्हणून त्यांनीच दुपारी दोनची अपॉईंटमेंट बुक केली. मी त्यांच्या बरोबरच्या मिटींगवरून थोडा नर्व्हस होतो कारण याआधी मी पर्सनली त्यांना कधीही भेटलो नव्हतो.
दोन वाजायला दहा मिनीटे बाकी असताना आम्ही मुर्तीसरांच्या केबिनमध्ये पोहोचलो. तिथून पाच मिनीटांनंतर मी, बॅनर्जी आणि मुर्तीसर त्यांच्या केबिनकडे निघालो. काचेच्या पारदर्शक दरवाजावर ‘नेव्हिल बेहराम – व्हाईस प्रेसिडेंट’ असे मोठ्या अक्षरात लिहीले होते. दरवाजावर अजून एक सुविचारासारखे ‘डिस्टर्ब – इफ इट अॅड्ज व्हॅल्यू’ असे वाक्य होते. याकडे माझे यापूर्वी लक्षच गेले नव्हते. ते वाचून माझ्या मनात आमच्या व्हाईस प्रेसिडेंटबद्दलचा आदर आणखी वाढला. आम्ही बाहेर आलोय हे त्यांच्या लक्षात येताच ते स्वत: उठून दरवाजापर्यंत आले आणि ‘प्लीज कम इन – हॅव अ सीट’ अशी ऑफरही दिली. अशी वागणूक माझ्यासाठी एकदम नवीन होती. आम्ही तिघेही त्यांच्या समोर ठेवलेल्या वाजवीपेक्षा मऊ असलेल्या खुर्च्यांवर बसलो.
त्यांचे केबिन एकदम टापटीप आणि स्वच्छ होते. त्यांच्यासाठी लेदरची लाँग बॅक खुर्ची होती, चॉकलेटी कलरचे सागवानी वाटावे असे टेबल आणि टेबल टॉपवर त्याच मापाची काचही होती. केबिनमध्ये एक मोठा नोटीसबोर्ड होता आणि त्यावर बरेच आलेख झळकत होते. प्रत्येक आलेख वर जाताना दिसत होता आणि शेवटी त्यावर वर्षाचे सेल्स टार्गेट काय आहे ते लिहीलेले होते. लॅपटॉपसाठी स्टॅन्ड, त्याबाजूला व्यवस्थित ठेवलेला प्रिंटर, त्याखाली प्रिंटरसाठी लागणारे पेपर ठेवायला वेगळा ट्रे हे सारे चित्रातल्यासारखे मांडलेले. बॅनर्जी यांच्याकडून हाऊसकिपिंगचे धडे का घेत नव्हता देव जाणे!
मिटींग सुरु करण्याआधी त्यांनी त्यांच्या टेबलाच्या बाजूला असणारे एक बटन दाबले आणि दुसर्‍या क्षणाला त्यांचा पीए हजर झाला. आम्हांला प्रत्येकाला चहा, कॉफी काय हवे याची चौकशी करून तो बाहेर गेला. लगेच एक ऑफिसबॉय हातात ट्रे घेऊन आला त्यात बॅनर्जीसाठी चहा, मी आणि मुर्ती सरांसाठी दोन कॉफी आणि बेहराम सरांसाठी एक ब्लॅक टी चा कप होता. त्यांनी आम्हांला चहा घ्यायला सांगितले आणि मोबाईलवर बोलणार्‍या कुणालातरी संध्याकाळी साडेचारच्या अपॉईंटमेंटबद्दल पीएशी बोलून घ्यायला सांगितले.
या ऑफिसमध्ये बेहराम सरांइतका उत्साही माणूस माझ्या पहाण्यात आला नव्हता. दोन वर्षात हा माणूस नोकरीतून रिटायर होणार होता पण एकंदरीत त्याच्या चालण्याबोलण्यावरून ते कुणालाही पटले नसते. साधे ऑफिसमधून चालतानाही ते एवढ्या चपळाईने चालायचे की त्यांच्याबरोबर चालायचे म्हटले तरी आम्हांला धाप लागावी. आमच्या वार्षिक सेल्स कॉन्फरन्समध्ये तर त्यांना बोलायला माईकची आवश्यकताच भासायची नाही. विनामाईक असेच बोलले तरी चारशे लोकांची भरलेल्या हॉलमधल्या शेवटचा माणूसही त्यांचे भाषण स्वच्छ ऐकू शकायचा.
मी आमच्या कॉन्फरन्समध्ये त्यांच्या अजून एका अजब सवयीबद्दल जेव्हा अनुभवले तेव्हा मला खूप आश्चर्य वाटलेले. ते हॉलमध्ये बसलेल्या प्रत्येकाशी शेकहँड करून डिवीजनच्या फायद्यात लावलेल्या हातभारासाठी आभार मानायचे. शेवटी त्या सर्वांच्या कुटुंबाचेही आभार मानायचे. त्यांना विषेशकरून फिल्डवर असणार्‍या लोकांबद्दल खूप प्रेम होते. सेल्स आणि सर्व्हिस टीमला ते मोकळ्या मनाने इंसेंटीव्ह द्यायला सांगायचे. ते खरोखर आमच्या डिवीजनचे यशस्वी कप्तान होते. ते आल्यापासून सात वर्षात डिवीजनने ऐंशी कोटी ते साडेपाचशे कोटी अशी प्रगती केली होती.
त्या तिघांनी माझ्या गेल्यावर्षीच्या परफॉर्मन्सबद्दल चर्चा केली. मुर्तीसरांनी मी केलेली महत्वाची कामे सांगितल्यावर बेहराम सर खूप इम्प्रेस झाल्यासारखे वाटले. मग बेहरामसरांनी मला इकडचे तिकडचे चार प्रश्न विचारले. एकंदरीत त्यांना कन्फर्मेशनसाठी माझे नॉमिनेशन वेळेत का दिले गेले नव्हते याचे आश्चर्य वाटत होते.
“मुर्ती, समीरबद्दल तू मला आधी का बोलला नाहीस? तुला कॉपोरेट एचआर माहित नाही काय? एक जागा भरायची असली तरी किती प्रश्न विचारतात? समीरचा परफॉर्मन्स जर एवढा चांगला होता तर तुम्ही आधी सांगायला हवे होते. मी परवाच सात लोकांची लिस्ट पाठवली त्यात समीरचे नाव गेले असते एव्हाना. जाऊदे, तुम्ही काही काळजी करू नका. जे काही आवश्यक आहे ते मी करेन.”
“तुमचे आभार कसे मानावे कळत नाही.” मुर्तीसर माझे शब्द बोलले आणि माझे लार्सनचे लेटर त्यांनी बेहराम सरांना दाखवले. त्यांनी सिरीयस होऊन ते लेटर वाचले आणि शेवटी मला एकच प्रश्न विचारला, “समीर, हातात लार्सनचे लेटर असताना तुला खरोखर इलावियासाठी काम करायचे आहे?”
“अर्थातच सर! इथे काम करायला मला खूप मजा येते. आणि मला आपल्या कंपनीबद्दल गर्व आहे.” एवढे बोलून मी गप्प बसलो. मनातले ‘जिथे आर्या असणार आहे.’ हे अर्धे वाक्य मी मनातच ठेवले.
ते माझ्या उत्तराने खरोखर भारावून गेले. त्यांनी एचआर हेडना फोन केला आणि सगळी माहिती सांगितली. शेवटी माझ्याकडे वळून ते म्हणाले, “अभिनंदन समीर, तुला उद्या सकाळी तुझे इलावियाचे अपॉईंटमेंट लेटर मिळेल.” आणि खरोखर दुसर्‍यादिवशी नऊ वाजता मला मुर्तीसरांचा फोन आला आणि त्यांनी मला त्यांच्या केबिनमध्ये बोलावून घेतले. बेहराम सरांच्या हस्ते मला अपॉईंटमेंट लेटर मिळाले. मला त्यावेळी झालेला आनंद मी सांगू शकणार नाही. हे लोक खूप मोठे पण चांगल्यातील चांगुलपणा ओळखणारे होते. मी त्यांच्या माझ्याबद्दलच्या या कृत्याने हेलावून गेलो आणि इलावियासाठी मनापासून काम करण्याचे ठरवले.

क्रमश:

©विजय माने, ठाणे.

About Vijay Manehttps://vijaymanedotblog.wordpress.comआजुबाजूला घडणार्‍या गोष्टी, भेटणारे लोक, त्यांच्या सवयी आणि अज्ञानातून उद्भवणारे विनोदी प्रसंग लिहायला मला आवडते. बहुतेकदा स्वत:चा अनुभवही मोठा गंमतीदार असतो, तो लिहायला खूप मजा येते. माझ्या पहिल्या ‘एक ना धड’ या पुस्तकास महाराष्ट्र राज्याचा २००८ चा ‘सर्वोत्कृष्ट विनोदी पुस्तक’ हा राज्यपुस्कार मिळाला आहे. त्याचबरोबर माझा ‘एक गाव बारा भानगडी’ हा कथासंग्रह व ‘ऑल आय नीड इज जस्ट यू’ ही इंग्रजी कादंबरी प्रकाशित झाली आहे. मराठीतील ‘आवाज’ व इतर अनेक नामवंत दिवाळी अंकातून लेखन करण्याचे भाग्य मला लाभले आहे. खरंच, आयुष्य सुंदर आहे – लिहीत आणि वाचत रहा. लिखाणाबद्दल तुमचे अभिप्राय अवश्य कळवा. संपर्क : vijay_s_mane@yahoo.co.in

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s