बूमरँग (आर्याचा गैरसमज – 2)

11

हो आर्या! या साल्या आशिषने सगळा घोळ केला होता. अंडी आणायला जातो म्हणून खाली पळाला पण घराचा दरवाजा पूर्णपणे बंद न करता तसाच सताड उघडा ठेवलेला. तो बंद असता तर दरवाजा उघडायच्या निमित्ताने का होईना कुणीतरी तिकडे गेले असते आणि आम्ही दोघे एवढ्या जवळ आलोय ते कुणाला दिसले नसते. कमीतकमी आर्याने तरी आमची ‘ती’ पोझ पाहिली नसती. पण असे योग आले की माणसाच्या हातात त्याचे परिणाम भोगण्याशिवाय दुसरे काही नसते.
त्यात भर म्हणजे दिप्ती जरा मंदच होती. नेमक्यावेळी तिची पोझ कशी असायला हवी हे मला विचारत होती आणि मी ही डायरेक्टरचा बाप असल्यासारखा तिला शिकवत होतो. एकतर तिचा हात हातात घेतलेला. असंख्यवेळा एकच संवाद म्हटल्याने तो तोंडपाठ झाला होता. त्यामुळे डायलॉग्ज पहायला हातात पेपर घ्यायची आवश्यकता नसल्याने हातात स्क्रिप्टचे पेपर्सही नव्हते.
आम्हाला त्या पोझमध्ये पाहून आर्या मिरचीसारखी लाल झाली. एका अनोळखी मुलीसोबत घराचा दरवाजा उघडा असताना मी फ्लर्ट करतोय हे चित्र डोळ्यांसमोर दिसत असताना ती तर काय करणार होती? गैरसमज व्हायला आणखी विषेश अशा पुराव्यांची आवश्यकताच नव्हती. आत आलेल्या क्षणांपासून तिची नजर आमच्यावरून हटली नव्हती. पायातले सँडल काढायचेही भान तिला नव्हते. गाल पुर्‍यांसारखे फुगलेले, त्यावर रागाने अजून चढलेली लाली आणि टपोर्‍या डोळ्यांत पाणी आणून ती ओरडलीच, “अच्छा, म्हणजे माझे कॉल्स इग्नोअर करून तू हिच्याबरोबर बिझी आहेस तर!”
अचानक आलेली आर्या आणि तिचा असा दुर्गेसारखा अवतार पाहून दिप्ती अक्षरश: उडाली आणि माझ्यापासून दूर होऊन उभी राहिली.
“आर्या प्लीज, उगाच चिडू नकोस, ऐकून घे, तू समजतीयेस तसं काही नाहीये.”
“मला तुझे काहीही ऐकायचे नाहीये. गेल्या एका तासापासून मी तुला तेरा कॉल्स केले आहेत. साधा मोबाईल तरी पाहिलायस का तू? तुझ्या या कामात एवढा बिझी आहेस की तुला त्यासाठीही वेळ नसेल. हो ना?”
रविवारी कशाला कोण मरायला कॉल करेल म्हणून मी मोबाईल बेडरुममध्येच ठेवला होता आणि तो ही सायलेंट मोडवर! एवढी चिडलेली आर्या मी कधीही पाहिली नव्हती. तिच्या रागामुळे माझ्या अंगाला कंप सुटला. खरं म्हणजे उगाचच चिडून ती स्वत:ला त्रास करून घेत होती. तरीही घाबरत मी पुन्हा धाडस केले, “आर्या, प्लीज बसून तर घे.”
शांत होऊन ती सोफ्यावर बसली आणि अचानक लहान मुलीसारखी हाताच्या दोन्ही तळव्यांमध्ये चेहरा घेऊन मुसमुसून रडू लागली, “माझा विश्वास बसत नाही तू काय करत होतास त्याच्यावर. मी तुला सरप्राईज द्यायला आले होते पण मीच मूर्ख! तुझ्याकडून असे सरप्राईज मिळेल याची काय माहिती? तसे असते तर आलेच नसते मी. खरं म्हणजे मी तुला हो म्हणायलाच नको होते.”
तापात बडबडतात तसे ती अक्षरश: काहीही बडबडत होती. मुलींच्या डोळ्यांत एवढे पटकन कसे काय पाणी येते हे मला कळत नाही. म्हणजे बटन दाबले की मोटर चालू व्हावी तसे त्यांचे डोळे गळायला लागतात. इतरवेळी हे डोळ्यांतल्या पाण्याचे तळे कुठे असते समजत नाही. दुसरे म्हणजे समोर जर कोण रडत असेल तर मी गोंधळून जातो. त्यावेळी आपण नेमके काय करायचे हा मला पडणारा सततचा प्रश्न आहे. पण शेवटी माझ्या चूकीमुळे तिला त्रास झाला असल्याने तिला शांत करण्यासाठी मलाच काहीतरी करणे आवश्यक होते. मी हळूच तिच्याजवळ गेलो आणि त्याहून हळू आवाजात म्हणालो, “अॅक्च्युली मी तुझ्यासाठी एक स्पेशल सरप्राईज प्लान केले होते.”
“पाहिले ते मी.” असे म्हणून ती पुन्हा रडू लागली.
“आता शांत होऊन माझे ऐकशील का तू?”
तरीही ती रडतच राहिली.
“निदान माझ्यासाठी तरी?”
तिच्या खांद्यावर हळुवारपणे हात ठेवत मी तिच्या रडण्याची सांत्वना करण्याचा प्रयत्न केला पण तिने माझा हात झिडकारला. माझ्याकडून कॅरेक्टरचा खरा रोल समजावून घ्यायला आलेली दिप्ती हॉरर फिल्ममधले भूत पहावे तसे विस्फारलेल्या डोळ्यांनी सारे पहात होती. तिला सकाळपासून आवडत असलेला क्यूट रायटर एका मुलीला खूप विनवण्या करून काहीतरी सांगत होता आणि ती मुलगी त्याचे काहीही ऐकण्याच्या मन:स्थितीत नव्हती.
आर्याला समजवण्याचा मी माझ्या परीने खूप प्रयत्न केला पण ती काही केल्या ऐकायला तयार नव्हती. कदाचित दिप्ती आमच्याकडे पहात उभी होती म्हणून ती चिडली असावी म्हणून मी दिप्तीला कुठेही जा पण इथून निघ असे डोळ्यांनी खुणावल्यावर ती आम्हांला हॉलमध्ये सोडून बेडरुममध्ये निघून गेली आणि मला माझी घोडचूक लक्षात आली. दिप्ती बेडरुममध्ये गेल्यावर तर आर्या अजूनच तापली. खरं म्हणजे आपल्या मुलाचे दुसर्‍या मुलीबरोबर कनेक्शन आहे अशी शंका आली की आपली शोना ही नेहमीची शोना रहात नाही.
“बघ किती पुढे गेलायस तू. मी आत्ता आले नसते तर काय काय केले असतेस देव जाणे! गेली बघ ती बेडरुममध्ये. जा तिच्यामागे! कशाला वाट पहातोयस आता?”
अचानक एवढ्या सार्‍या गोष्टींचा मेंदूवर ताण आल्यामुळे माझ्या डोक्यातला सीपीयू क्रॅश झाला. मोबाईल हँग झाल्यावर त्याला नेमके काय करावे हे जसे समजत नाही, तशी माझी अवस्था झाली. कधी कधी एवढ्या सेन्सिबल मुली अशा एखाद्यावेळी मुर्खासारख्या का वागतात हे मला कळत नाही. विषेश म्हणजे आर्याही तशीच? शेवटी थकल्यावर तिने बॅगमधून एक टिश्यूपेपर काढला आणि डोळे पुसले. खरं सांगायचे तर अशा ओल्या डोळ्यांनीही ती खूपच सुंदर दिसत होती पण तिला ते सांगायची सोय नव्हती. आपले सिलेक्शन परफेक्ट होते पण मी बहुतेक दुसर्‍या मुलीच्या मागे आहे या विचाराने ते काहीसे कनफ्यूज होते.
दिप्तीला बेडरुम आणि आर्याला सोफ्यावर तसेच सोडून मी पहिल्यांदा किचनमध्ये जाऊन फ्रीजमधली स्प्राईटची बाटली आणून तिला दिली. निदान स्प्राईटच्या बाटलीने तरी तिचे गरम झालेले डोके थंड होईल ही एक भाबडी आशा होती. बाटली तशीच घेऊन ती हॉलमधून आतल्या बाजूला चालल्यावर आता ही बेडरुममध्ये जाऊन दिप्तीला मारते की काय अशी मला शंका येऊ लागली पण सुदैवाने तसे काही न होता ती पुन्हा किचनमध्ये गेली आणि स्प्राईट एका ग्लासमध्ये काढून त्यात आईसक्युब्ज टाकून पुन्हा सोफ्यावर येऊन बसली. स्प्राईटचे दोन तीन सिप मारले तरी राग गेलेला दिसत नव्हता. या जाहिराती वगैरे बकवास असतात याची पुन्हा एकदा खात्री झाली. पुढे काय होणार याची काहीच कल्पना नसल्याने घरात सन्नाटा पसरला होता. मी ही काही बोलत नाही हे लक्षात आल्यावर तिने सरकारी वकिलासारखी माझी उलटतपासणी घ्यायला सुरवात केली, “काय होते सरप्राईज?”
“काही नाही.”
“आत्ता तर बोलत होतास. सांगतोस की नाही?”
“जाऊ दे. उगाच आणखी….”
“सम्या, मार खाशील आता.”
“तूला नक्की ऐकायचंय?”
“तू सांगणार आहेस की नाहीस?”
“नाही. तू आधी प्रॉमिस कर ओरडणार नाहीस म्हणून.”
“नाही. मी नाही प्रॉमिस करू शकत. बर्‍याच गोष्टी प्रॉमिस करून खूप घोटाळे झालेत. आता नाही! आधी काय आहे ते सांग मग बघू.”
“जाऊ दे. मग नाही सांगत.” असे म्हणून मी गप्प बसलो. मला माहित होते, एखादी गोष्ट तिला ऐकायची असेल आणि मी बोललो नाही तर ती जाम इरिटेट होते.
“आता तिच्या प्रेमात पडलायस ते सांगू नकोस.” तिने बेडरुमच्या दरवाजाकडे बोट दाखवले.
“अन्फॉर्च्युनेटली अजून तरी नाही.”
“काय?”
“ती मस्त आहे, सुंदर दिसते हे खरं असलं तरी ती माझ्या टाईपची नाही.”
“मग कोण आहे तुझ्या टाईपची?”
“मला सांगावेच लागेल?”
“हो. निदान मला दुसरे नाव समजल्यावर काय करायचे ते पहाता येईल.”
“मग सोड.”
तिने काहीही दयामाया न दाखवता जोराचा चिमटा काढला.

आर्या नॉर्मलला आल्यावर तिच्या परवानगीने मी दिप्तीला हॉलमध्ये बोलवले. दिप्ती हॉलमध्ये आल्यावर आर्या तिच्याकडे संशयाने पहायला लागल्यावर मला काय करावे ते कळेना. ती बहुतेक दिप्तीचे लिपस्टिक, कुठे एखादा चावा किंवा दुसर्‍या सर्व गोष्टी व्यवस्थित असल्याची खात्री करून घेत होती. पण कर नाही त्याला डर कशाला? काहीही नव्हतेच.
या सगळ्या नाटकाचा शेवटचा प्रवेश होत असताना आशिष हातात अंड्याचा ट्रे घेऊन हजर झाला. घरात आर्याला पाहिल्यावर तो चाटच पडला पण त्यामुळे झालेल्या माझ्या अवस्थेची त्याला खूप मजा वाटली. आम्ही माझ्या लिखाणाबद्दल सारे गुपित ठेऊन लास्ट मोमेंटला तिला सरप्राईज द्यायचे ठरवले होते. पण ती स्वत: घरी आल्यावर आमचाच पोपट झाला. शेवटी खूप प्रयासाने तिला ती एकांकिका आणि स्क्रिप्ट याच्या भानगडी पुराव्यासह दाखवल्यावर तिला पटल्यासारखे दिसले. मी लिहीतोय हे समजल्यावर मात्र ती खरोखर खुश झाली. पण मी आजपर्यंत तिला का सांगितले नाही म्हणून ती पुन्हा चिडली पण यावेळचा राग मात्र वरवरचा असल्याने जास्त टिकला नाही. नंतर रिहर्सल आणि नाष्ता व्हायला एक तास लागला.
थोड्याच वेळात या दोन बावळट मुली जणू काही सात जन्मांचे नाते असल्यासारख्या गप्पा मारायला लागल्या जसे काही झालेच नाही. म्हणजे आम्हीच वेडे! दोन मुलांमध्ये असे काही झाले आणि त्यानंतर आमची चूक जरी लक्षात आली तरी आम्ही सॉरी म्हणायच्या भानगडीत पडत नाही. बोलत तर त्याहूनही नाही. एकमेकांना आटिट्युड देत निघून जातो. त्यानंतर दिप्तीला सोडून येतो म्हणून मी आणि आर्याला दोघांनाच घरी ठेऊन आशिष पुन्हा गायब झाला.
क्षणाचाही विलंब न लावता मी आधी दरवाजा व्यवस्थित लॉक केला. यावेळी मात्र तो व्यवस्थित लॉक झालाय की नाही ते मी स्वत: चेक केले कारण काहीतरी खूप छान घडणार होते. मी आर्याला जवळ ओढले आणि तिच्या ओठांवर हलकेच माझे ओठ ठेवले. हवेतला राग कुठल्याकुठे पळून गेला त्याची जागा प्रणयाने घ्यायला सुरवात केली. मी तिला हलकेच उचलून घेतले आणि बेडरुममध्ये उचलून नेले. आर्या अशी लाजली की तासाभरापूर्वी माझी बिनपाण्याने करणारी ती हीच का ती मुलगी हा प्रश्न काही क्षणांसाठी मलादेखील पडला. मी तिला हळूच बेडवर ठेवले. मला जवळ खेचून घेत ती माझ्या कानात कुजबूजली, “आज नाही हां…”
“का?”
“कारण नाही सांगू शकत.”
“ठीकाय.”
मी तिला बेडवर बसवून कोरडेपणाने बाजूची खुर्ची ओढून त्यावर बसलो.
“आय होप तुला अजून जास्त सांगायची गरज नाही. तुम्ही मुलं याबाबतीत लकी आहात. कोणत्याही वेळेस तुम्हांला काळजी करण्याची गरज पडत नाही. पण देवाने आम्हा स्त्रियांना एक विलक्षण गिफ्ट दिलेय.”
तरीही माझ्या डोक्यात प्रकाश पडेना, “आणि काय आहे ते?”
“एका नव्या जीवाला जन्माला घालण्याचे. पण त्यासाठी आम्हांला त्याची किंमत मोजावी लागते.”
ती काय बोलत होती हे माझ्या लक्षात आले पण थट्टेच्या स्वरात मी म्हणालो, “मग देवाची इच्छा पूर्ण करुया की!”
“मला पहिल्यांदा तुझ्याशी लग्न करु दे. आजकाल तुझे इन्टेशन्स काही ठीक दिसत नाहीत.”
“का बरं?”
“हल्ली तू चांगल्या, सुंदर दिसणार्‍या मुलींना तुझ्या जुन्या गर्लफ्रेंडच्या नकळत घरी आणू लागलायस.”
“काय म्हणालीस? मुलींना?”
“हो.”
“च्यायला, एका मुलीला हँडल करण्यासाठी केवढी कसरत करावी लागते माहिताय तुला? दमछाक होते जीवाची. जाऊ दे तुला नाही समजणार ते! मला ना हल्ली एकटेपणा जाणवू लागलाय!”
“हॅलो सम्या, मी तुला चांगलाच ओळखते. उगाच मला इमोशनली ब्लॅकमेल नकोेस करू.”
मी तिच्या मांडीवर डोके ठेऊन पडलो. माझ्या केसांतून तिची नाजूक बोटे फिरु लागली. ती मला खूप चांगली ओळखत होती यात काही शंकाच नव्हती. मी तिच्या हाताचे हलकेच एक चुंबन घेतले. तिनेही तसेच केले. तो समजूतदार स्पर्श जादूमय होता. मला तो क्षण पुन्हा पुन्हा जगायचा होता. मी तिच्या नजरेत नजर घालून एकटक पहातोय हे लक्षात येताच तिने तिच्या बोटांनी माझे डोळे बंद केले, “तसे अजिबात पाहू नकोस.”
“का?”
“माझा स्वत:वर ताबा रहाणार नाही.”
“तुला एक माहित आहे बार्बी?”
“काय?”
“तू एकदम परफेक्ट आई होशील.”
“असे का म्हणतोयस तू?”
“मला नेहमीच तसे वाटत आलेले आहे. अगदी तुला ज्यादिवशी पहिल्यांदा पाहिले त्यावेळीही तसेच वाटलेले.”
“समीर, तू ना खरोखर वेडा आहेस.”
“का?”
“मुलीला पाहताक्षणीच मुले तिच्या पे्रमात पडतात, त्याला लव्ह अॅट फर्स्ट साईट असे म्हणतात.”
“माहिताय मला.”
“आणि तू…मी एक चांगली आई होईन म्हणतोयस..ते ही पहिल्यांदा पाहिले त्यावेळी. काय बोलणार आता?”
“पण मी महत्वाची एक गोष्ट बोललो नाही.”
“कोणती?”
“माझ्या मुलांची आई म्हणून!”
“हो का?”
“हो.”
अत्यंतिक लज्जेने तिच्या गालांवर लाली चढली. मी इतर ठिकाणी तिला अशी लाजताना पाहिली नव्हती. असे लाजणे हे तिचे अजून एक फिचर होते. माझ्याशी फ्लर्ट करायच्या मूडमध्ये येत ती बोलली, “बाय द वे, किती मुलं हवीत तुला?”
“खरं सांगायचं तर मी क्रिकेटची टीम प्लान केलीये आणि तुझ्यासारख्या दोन तीन क्यूट मुली, ज्या सहजपणे मॉडेल बनतील.”
“चुप्प बस. मस्करी नकोस करु. मी सिरीयस आहे.”
“कशाबद्दल?”
“आपल्या मुलांबद्दल.”
“बरं तू सांग तुझी काय इच्छा आहे?”
“मला तुझ्यासारखा हँडसम मुलगा हवाय.”
“आणि मला तुझ्यासारखी बाहुली हवीय.”
“मग दोनच बस ना?”
“आता तू क्रिकेटची टीम नको म्हणते आहेस तर काय करणार?”
“आपण दोघांवर कॉन्संट्रेट करुया आता. त्यांच्यात अजून काय हवय?”
“गोरा रंग, काळेभोर डोळे, चब्बी चिक्स तुझ्यासारखे…”
“चूप बस. मी तर नावही ठरवून टाकले आहे.”
“काय?”
“अमेय.”
“अमेयच का?”
“ते गणपतीबाप्पाचे नाव आहे. माझा आवडता देवबाप्पा.”
त्यानंतर आम्ही बराचवेळ एकत्र घालवला. पण त्यादिवशीच्या प्रसंगाने एक मात्र समजले की तुम्ही नेहमी पाहता ते खरे असेलच असे नाही. मी तिला बाईकवरून घरी सोडणार होतो पण तिने माझे ऐकले नाही. रविवारी दुपारी मी झोपतो हे माहित असल्याने तिने रिक्षाने परत जाणे पसंत केले. फालतू गोष्टींवरून एकमेकांशी असे विकोपाला जाऊन भांडायचे नाही हे आम्ही दोघांनी त्यावेळी ठरवले खरे, पण आम्हांला आमच्या नशिबात त्याहूनही मोठे काही वाढून ठेवले आहे याची जरादेखील कल्पना नव्हती.

 

क्रमश:

©विजय माने, ठाणे.

About Vijay Manehttps://vijaymanedotblog.wordpress.comआजुबाजूला घडणार्‍या गोष्टी, भेटणारे लोक, त्यांच्या सवयी आणि अज्ञानातून उद्भवणारे विनोदी प्रसंग लिहायला मला आवडते. बहुतेकदा स्वत:चा अनुभवही मोठा गंमतीदार असतो, तो लिहायला खूप मजा येते. माझ्या पहिल्या ‘एक ना धड’ या पुस्तकास महाराष्ट्र राज्याचा २००८ चा ‘सर्वोत्कृष्ट विनोदी पुस्तक’ हा राज्यपुस्कार मिळाला आहे. त्याचबरोबर माझा ‘एक गाव बारा भानगडी’ हा कथासंग्रह व ‘ऑल आय नीड इज जस्ट यू’ ही इंग्रजी कादंबरी प्रकाशित झाली आहे. मराठीतील ‘आवाज’ व इतर अनेक नामवंत दिवाळी अंकातून लेखन करण्याचे भाग्य मला लाभले आहे. खरंच, आयुष्य सुंदर आहे – लिहीत आणि वाचत रहा. लिखाणाबद्दल तुमचे अभिप्राय अवश्य कळवा. संपर्क : vijay_s_mane@yahoo.co.in

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s