चाफा बोलेना # १

1

सोमवारी ऑफिसमध्ये गेल्यानंतर कॉर्पोरेटकडून आलेल्या एका मेलने मला फार दु:खी केले. एरव्ही याच मेलने मी आनंदाने वेडा झालो असतो पण आर्याशी बोलत नसल्याने गोष्टी आता बदलल्या होत्या. त्याच आठवड्यात शुक्रवारी होणार्‍या लीडरशिप ट्रेनिंगचा कॉर्पोरेटकडून तो रिमांईंडर मेल होता. ज्या इंजिनियर लोकांना त्यांच्या ट्रेनिंगनंतर कंपनी कन्फर्म करत होती त्यांच्यासाठी हे लीडरशिप ट्रेनिंग असायचे. त्यामुळे ते चुकवण्याचा प्रश्नच नव्हता कारण ते ‘कंपल्सरी’ या कॅटॅगरीत मोडत होते. शिवाय एकदा आपले कन्फर्मेशन झाल्यावर हे ट्रेनिंगचे लचांड स्वत:हून मागे लावून घ्यायचे असल्याने अतिशहाणपणा करून मीच या तारखेचा स्लॉट निवडला होता. हे ट्रेनिंग अटेंड करायला आम्ही एकूण वीसजण होतो. त्या वीसही जणांची यादी दीड महिन्यापूर्वीच मेलवर आली होती आणि माझ्या दृष्टीने सगळ्यात महत्वाचे म्हणजे त्यात आर्याचे नाव होते.
विषेश म्हणजे हे ट्रेनिंग आमच्या इलावियाच्या कॅम्पसमध्ये न होता जवळच असणार्‍या एका थ्रीस्टार हॉटेलमध्ये ठेवण्यात आले होते. ट्रेनिंगच्या दोन्हीही दिवशी आम्हांला ऑफिसला जाण्याची आवश्यकता नव्हती. त्यामुळे ट्रेनिंग संपल्यावर दोन्ही दिवस खूप मजा करायची असा माझा आणि आर्याचा प्लान होता…हो! होताच म्हणावा लागेल, कारण आर्या आणि मी जवळजवळ तीन आठवडे उलटले तरी एकमेकांशी बोलत नव्हतो की चॅटदेखील करत नव्हतो. आमचे रिलेशनशिप खूप अवघड वळणावर येऊन पोहोचले होते. मी झालेल्या प्रकारानंतर माघार घेऊन तिच्याशी बोलायला तयार नव्हतो आणि तिकडूनही आर्याचा कॉल किंवा मेसेज येत नव्हता. फक्त ‘आय एम सॉरी’ या वॉट्सअॅप प्रोफाईल फोटोवरून काय समजायचे?
आर्याला सॉरी बोलायचे आहे ते मला समजत होते पण मी ऐकायलाच तयार नव्हतो. अगदीच शेवटचा प्रयत्न म्हणून ‘आय एम सॉरी’ असा वॉट्सअॅप प्रोफाईल पिक्चर ठेऊन ती “मला माफ कर!” हे सांगण्याचा निष्फळ प्रयत्न करत होती. मी मात्र तिच्या साखरपुडा होण्याने माझ्या आयुष्यावर काहीही फरक पडत नाही हे दाखवण्यासाठी वॉट्सअॅप प्रोफाईलला दररोज एक नवीन फोटो ठेवत होतो. असे करताना आतून खूप वेदना होत होत्या. रोज तिला श्वासाप्रमाणे मिस करत होतो पण राग आणि गैरसमजासारखे दुसरे घातक कॉम्बिनेशन नसेल. माझ्याकडून फोन करायचे बाजूलाच राहिले, त्यादिवशी झाले ते नेमके काय होते याचे स्पष्टीकरण आर्याकडून ऐकणेही मला चीड आणणारे होते. उगाच खोटे का बोला, माझ्याकडे मनाचा तेवढा मोठेपणा नव्हता. हो नव्हता! मी कुणी संत महात्मा नव्हतो. राग, मोह, मत्सर या कात्रीत सापडलेला मी एक साधा माणूसच होतो.
आठवणींच्या त्या रोजच्या त्रासालाही मी सरावलो होतो, तिच्या आठवणी व्याकुळ करायच्या पण त्यांना चकवा द्यायला मी शिकलो होतो. त्या नादात मी खूप सार्‍या विरह कविता लिहून काढल्या. शरीरासाठी जेवण आणि झोप आवश्यक आहे या गोष्टीचा मला विसर पडला होता. भूक लागलेली असताना काही केल्या जेवण जात नव्हते. दिवसभर थकलेलो असतानाही रात्री दोन दोन वाजेपर्यंत झोप लागायची नाही. उगाच जागत बसायचो. डोळे उघडे असतानाचे एकवेळ ठीक आहे, बंद केले तरी आर्याच डोळ्यांसमोर यायची. आम्ही एकत्र घालवलेले क्षण एखाद्या पिक्चरसारखे नजरेसमोरून तरळून गेले की हळवे व्हायचो. कधी कधी सायकिअॅट्रिस्टकडे जावे असे वाटायचे पण मग आईबाबा आठवले की त्यांच्या काळजीने मन घाबरून जायचे.
या सार्‍या संकटांतून थोडीशी सुटका मिळावी म्हणून मी स्लिपिंग पिल्सची व्यवस्था केली होती. डिपार्टमेंटमध्ये सतत आडवा येणारा सुब्रतो मात्र यावेळी कामास आला. त्याच्या भावाचे मेडिकल असल्याने विदाऊट प्रिस्क्रिप्शन झोपेच्या गोळ्या त्याच्याकडून मिळाल्या. त्याचा झाला तर मला तोटाच होईल या विचाराने त्यानेही मला हौसेने आणून दिल्या. सुरवातीला जीवाच्या भीतीने एक गोळी खाऊन पाहिली पण त्याचा काही फरक पडेना म्हणून मी दोन गोळ्या घ्यायला चालू केले. दिवस उलटत होते, ऑफिस आणि आयुष्यात रोज एवढ्या गोष्टी घडत होत्या पण आर्या आणि माझ्या नात्यात दुरुस्ती होईल असे मात्र काही घडत नव्हते. मी तर आशाच सोडून दिली होती.
शेवटी शेवटी अगदी असह्य झाले. ती बोलत नसली तरी काय झाले, निदान तिला बघता तर येईल म्हणून मी तिला पहाण्याचा एक धाडसी प्लान केला. शिवाय वेड्यासारखे आपणच या फेजमधून जात असलो तरी शत्रुपक्ष नेमका कोणत्या मनस्थितीत आहे ते मला जाणून घ्यायचे होते. बॅनर्जी सुट्टीवर असताना मी आर्याच्या स्विचगिअर प्लान्टच्या मेंटेनंस हेडशी बोलून सर्व डिपार्टमेंटचे पॉवर ऑडिट करायचे आहे आणि तो डाटा आम्हांला नवीन प्रॉडक्ट तयार करायला उपयोगी पडणार आहे असे सांगितले. त्यांनी तात्काळ ग्रीन सिग्नल देऊन आमच्याकडे कधीही येऊन पॉवर क्वालिटी चेक करा असे सांगितल्यावर आणखी काय हवे होते?
मी व्होल्टेज अॅनालायझरचे मशीन घेऊन लागलीच तिकडे गेलो. परवानगी दिल्यामुळे पहिल्या रिडींगचा मान मेंटेनंस डिपार्टमेंटचा होता. त्यानंतर त्यांना अॅनालायझरबद्दल माहिती सांगून शंका येणार नाही या बेताने तिथल्या आर अॅन्ड डी लॅबचे रिडींग घेऊया म्हणून ठरवले आणि “सोबत तुम्ही असाल तर खूप मदत होईल-” असा थोडासा मस्का लावल्यावर सुरवातीच्या दोन ठिकाणी ते बरोबर यायला तयार झाले. मला आर्या कुठे बसते ते ठाऊक होते पण मुकाटपणे त्यांच्यामागून चालत होतो. शेवटी हव्या असलेल्या डिपार्टमेंटमध्ये आल्यावर आम्ही थेट आर्याच्या बॉसच्या – राहुल करमरकरांच्या – केबिनमध्ये घुसलो. माझ्या प्लानच्या हिशेबाने मी केबिनमध्ये जाण्याआधी लॅपटॉपवर बसलेल्या आणि डोळ्यांभोवती काळी वर्तुळे उमटलेल्या मुलीच्या कानावर माझा आवाज जाईल असे म्हणालो, “आय थिंक आपण बरोबर ठिकाणी आलोय सर!”
माझा आवाज ऐकल्यावर आर्याने दचकून मागे पाहिले तेवढ्यात करमरकरांच्या केबिनचा दरवाजा आपोआप बंद झाला. आत गेल्यावर मी तिथे का गेलोय याची माहिती मी सांगण्याऐवजी मेंटेनंस हेडनी करमरकरांना सांगितली. मी मात्र काचेच्या केबिनमधून बाहेरचे दिसायला एक छोटी पारदर्शक पट्टी होती त्यातून बाहेरच्या हालचाली निरखत होतो. आर्या केबिनकडे नजर लावून बसली होती. मी अचानक इकडे कसा आलोय या प्रश्नाचे उत्तर तिला समजण्यापलीकडचे होते. बराचवेळ झाले तरी आम्ही बाहेर जात नसल्याने तिच्या चेहर्‍यावर चिंता पसरलेली दिसत होती. शेवटी करमरकरांशी बोलून झाल्यावर हसतहसत आम्ही तिघेही बाहेर पडलो.
बाहेर आल्या आल्या करमरकरांनी आर्याला माझी ‘समीर देशमुख’ म्हणून ओळख करून दिली आणि माझ्याकडे पाहून ते म्हणाले, “इंसिडंटली हर सरनेम इज ऑल्सो देशमुख…मीट आर्या देशमुख. शी इज अ न्यू टॅलेंट वी हॅव अॅडेड इन अवर डिपार्टमेंट रिसेन्टली!” आणि आर्याकडे वळून ते म्हणाले, “आर्या, यांना आपल्या डिपार्टमेंटमधली पॉवरची काही रिडींग्ज घ्यायची आहेत, ते घेऊ देत. काही लागले तर तू पहा. बाय द वे त्यांच्यासाठी कॉफी मागव आधी.” असे म्हणून ते मेंटेनंस हेडला सोबत घेऊन बाहेर कुठेतरी निघून गेले.
ते दोघेही तिथून गायब होताच आर्याच्या चेहर्‍यावर समाधानाची छटा उमटलेली मला दिसली. टेबलवरचा फोन उचलून ती ऑफिसबॉयला कॉफी सांगणार इतक्यात मी तिला तटस्थपणे मध्येच थांबवत म्हणालो, “मी कॉफी सोडली आहे सध्या आणि आता मला थोडी घाई आहे तेव्हा प्लीज यू कॅरी ऑन यूवर वर्क. मी माझे रिडींग पहातो.”
“समीर तुला काय झालेय मला सांगशील का? का वागतोयस असे माझ्याशी?”
“सॉरी?”
मी मोठ्याने बोलल्यामुळे बाजूच्या क्यूबीकलमधला कोणतरी उठून – सर्व काही ठीकठाक आहे याची खात्री झाल्यावर पुन्हा खाली बसला. दोघांमधला एवढा ताणला गेलेला वाद तिथे मिटवण्यात काही अर्थ नाही हे तिनेही ओळखले आणि पुढे काहीही न बोलता ती गप्प झाली. मला व्होल्टेज अॅनालायझरच्या कोणत्याही रिडींगमध्ये कसलाही इंटरेस्ट नव्हता. जिला पहायचे होते तिला मी पाहिले होते. वरून चेहर्‍यावर हास्य ठेवत असली तरी मनातून ती खुश नव्हती हे मी समजलो होतो. तिला माझ्याशी बोलायचे होते पण मी अजूनही तयार नव्हतो. शेवटी पर्सनल गोष्टी नाहीत तर नाही, प्लगमध्ये लावलेले ते नवीन गॅजेट काय आहे असे तिने विचारले.
“व्होल्टेज अॅनालायझर म्हणतात त्याला. पॉवर सप्लायमध्ये कोणकोणत्या प्रकारचे स्पाईक्स असतात आणि पॉवर नक्की कोणत्या गोष्टींनी करप्ट होते ते समजते – त्याचा ग्राफ प्लॉट केल्यावर!”
“ओह आय सी!” आर्या एक नंबरची अॅक्ट्रेस होती, जसे तिला काही माहितच नाही असा ड्रामा करत होती पण तिला या सार्‍या गोष्टी माहित होत्या.
“आपल्याबद्दल लोकांच्या काय इमोशन्स आहेत त्या मोजण्यासाठीही असे एखादे गॅजेट यायला हवे मार्केटमध्ये!” खरोखर मी एखाद्यावर चिडलो की मला सरळ बोलता येत नाही. त्याला नेहमी शालजोडीतून देतो.
“आय एम सॉरी? काय म्हणालात?”
तिला व्यवस्थित ऐकू गेलेय शिवाय ते कुठेतरी टोचलेय हेदेखील माझ्या लक्षात आले होते. म्हणून पुन्हा काहीही न बोलता तो व्होल्टेज अॅनालायझर काढला आणि एकदाचे थेट तिच्या डोळ्यांत पाहिले. का कोण जाणे अचानक माझ्या डोळ्यांच्या कडा पाझरताहेत असे जाणवल्यावर मी फसतोय हे माझ्या लक्षात आले आणि पुढे एकही शब्द न उच्चारता मी तिथून लगेच निघालो. हा एवढा ड्रामा मध्यंतरी झाला होता.
ट्रेनिंगचा शुक्रवार उजाडला तरी कसली एक्साईटमेंट नव्हती. रिपोर्टिंग टाईम सकाळी सातचा असल्याने रोजच्यापेक्षा थोडे लवकर घरातून निघून हॉटेलवर वेळेत पोहोचलो. रिसेप्शनमध्येच मखमली रंगाच्या बोर्डवर सोनेरी अक्षरांत इलावियाच्या लोकांचे स्वागत केलेले दिसत होते. ट्रेनिंगरुम शोधायला अजिबात त्रास झाला नाही. दुसर्‍या मजल्यावर एक मोठा कॉन्फरन्स हॉल आहे असे समजले आणि मी लिफ्टने दुसर्‍या मजल्यावर पोहोचलो. ट्रेनिंगरुमचा मागचा दरवाजा उघडून मी आत घुसलो तर अर्धे कॉन्फरन्स भरलेले होते. जे लोक लवकर आले होते, त्यांनी पुढची टेबले घेतली होती. दरवाजा मागच्या बाजूला असल्याने नवीन येणारे लोक मागेच बसत होते. आर्या पहिल्या टेबलवर कोणतरी तिघेजण होते, त्यांच्यासोबत बसली होती. ट्रेनर काळ्या रंगाच्या ब्लेझर आणि टायमध्ये कॉर्पोरेट लूक दिल्यासारखा दिसत होता. ट्रेनिंग सुरु व्हायला अजून अवकाश असल्याने प्रेझेंटेशन आणि प्रोजेक्टरचा सेटअप करण्यात तो मग्न होता.
मी बसण्यासाठी कॉन्फरन्सचा असा कोपरा निवडला की जिथून मला ट्रेनर आणि आर्या दोघांवरही नजर ठेवता येईल. मी जागाही अशी निवडली होती की मला आर्या स्पष्ट दिसत होती पण तिला मात्र मी दिसत नव्हतो. जागेवर येऊन सेटल होतोय की नाही तोपर्यंत अजून एक गोड मुलगी माझ्याच बाजूला येऊन बसली. बसल्या बसल्या तिने मला जन्मोजन्मीची ओळख असावी असे स्माईल दिले. मी टेबलावरची नावे चेक केली. समीक्षा पाटील! नंतर बारकाईने पाहिल्यावर लक्षात आले की प्रत्येक टेबलावर लोकांच्या नेमप्लेट्स आहेत आणि त्यानुसारच लोक बसलेले आहेत. मी आजुबाजूच्या टेबलावर माझी नेमप्लेट पाहिली पण कुठे दिसत नव्हती. मग पुढच्या मुलाला माझे नाव सांगून त्याच्या टेबलवर नेमप्लेट आहे का ते पहायला सांगितले.
शेवटी माझी नेमप्लेट आर्याच्या टेबलावर मिळाली. तिच्या बाजूला बसलेल्या एका मुलाला मी उभा राहून ती नेमप्लेट गुपचूप मागे पाठवायची रिक्वेस्ट केली. तो ही वेडा “समीऽऽर…” म्हणून हाक मारत होता. ओठांवर बोट ठेऊन बिनबोभाट मागे पार्सल कर असे सांगितल्यावर ती माझ्यापर्यंत पोहोचवण्यात आली. माझी नेमप्लेट पाहून समीक्षाने हात पुढे करत मला “गुडमॉर्निंग समीर!” केले. मी तिचे गुडमॉर्निंग कृत्रिम हास्याने परत केले. माझ्या डोक्यात काय चालले होते त्या बिचारीला कल्पनाच नव्हती. पुढे ट्रेनर ट्रेनिंग द्यायला उभा आहे त्याच्याकडे पाहून तरी गप्प बसायला हवे हे तिला समजत नव्हते. त्याला आणि बाजूला बसलेल्यांनाही दुर्लक्ष करत ती माझ्याशी निवांत गप्पा मारत होती. ट्रेनिंगला असणारे वीसच्या वीसजण अजून आले नव्हते.
वेळेच्या थोड्याफार फरकाने उरलेले लोक मागच्या दरवाजातून आत येतच होते. प्रत्येकवेळी दरवाजा उघडल्याचा आवाज झाला की आर्या मान वळवून दरवाजावर नजर टाकायची हे मला स्पष्ट दिसत होते. पण मी दिसलो नाही की तिच्या चेहर्‍यावर निराशा पसरायची. मी ट्रेनिंगला येणार आहे की नाही याची तिला चिंता तिला लागून राहिली होती हे समजत होते. वास्तविक ट्रेनिंगची ही शेवटची बॅच होती आणि हे ट्रेनिंग चुकवणे मला महागात पडले असते. पण जेव्हा तिच्या टेबलवरची माझी नेमप्लेट अचानक गायब झाल्याचे तिच्या लक्षात आले, तेव्हा मात्र ती चांगलीच चमकली. माझी नेमप्लेट तिच्या नकळत मागे स्मगल झाली आहे याचा तिला पत्ताच नव्हता. तिने तशाही परिस्थितीत मागे वळत सगळे कॉन्फरन्स स्कॅन केले व मी कुठे दिसतो का ते पाहिले पण मी पेन खाली टाकून तो उचलायला टेबलखाली वाकल्याने तिच्या नजरेस पडलो नाही.
सात वाजायला पाच मिनीटे बाकी होती आणि बहुतेक सारेजण आले होते. ट्रेनरने मनगटावरच्या घड्याळात एक नजर टाकली आणि हातातल्या नोट्समध्ये तो शेवटचा घुसला. बहुतेक तो जे काही शिकवणार होता त्या गोष्टींची उजळणी करत असावा. बरोबर सात वाजता त्याने हातातल्या नोट्स बाजूला टेबलवर ठेवल्या आणि “गुडमॉर्निंग एव्हरीबडी!” असे जोराचा ओरडला. काही लोकांनी त्याला “गुडमॉर्निंग सर!” म्हणत पुन्हा ग्रीट केले पण बहुतांशी लोक बेसावध असल्याने त्याच्या अचानक गुडमॉर्निंगने दचकले. सगळ्यांच्या आपापसातल्या गप्पा बंद झाल्या आणि लक्ष त्याच्याकडे लागले. त्याने ट्रेनिंग सुरु करण्याआधी सर्वांना मोबाईल सायलेंट मोडवर टाकायला सांगितले. ट्रेनिंगमध्ये मोबाईलवर बोलायचे नाही हा पहिला नियम होता. अगदीच अर्जंट असेल तर बाहेर जा, काय बोलायचे आहे ते बोला आणि मग आत या अशी सुचना करण्यात आली.
शेवटी त्याने सर्वांना नोटपॅड, पेन व ट्रेनिंगच्या नोट्स दिल्या आणि ट्रेनिंगला सुरवात केली. लीडरशिप ट्रेनिंग म्हणजे काय आणि कॉर्पोरेटमध्ये त्याची काय आवश्यकता आहे असा पहिला प्रश्न होता. लोकांनी सुरवातीला दिलेल्या काही जनरल व्याख्या आणि कारणे सांगितल्यावर खर्‍या प्रोग्रामची सुरवात सर्वांच्या इंट्रोडक्शनने हवी असे त्याने जाहीर केले. आता ही ओळख साधेपणाने नाव, डिव्हीजन इत्यादी गोष्टी सांगून न करता एकदम वेगळ्या पद्धतीने झाली पाहिजे असे त्याचे म्हणणे पडले. त्यांने सर्वांना चार मुद्दे नोट डाऊन करायला सांगितले.
पहिला मुद्दा म्हणजे – आता असणारा मी आणि तुम्हांला कोण व्हायचे आहे तो मी असे एक प्रतिकात्मक चित्र काढायचे. दुसरा मुद्दा – तुमच्या नावाची सुरवात ज्या अक्षराने होत असेल त्या अक्षराने सुरवात होणारे आकर्षक विषेशण सांगायचे म्हणजे हे दोन दिवस लोक त्याला विषेशणाने संबोधतील. उदा. आकाश नाव असेल तर अॅडॅप्टीव्ह आकाश, नवल असेल तर नॉटी नवल इत्यादी. तिसरा मुद्दा – आतापर्यंतच्या आयुष्यात केलेली सर्वात क्रेझी गोष्ट कोणती ते सांगायचे आणि चौथा आणि शेवटचा मुद्दा – आवडते गाणे म्हणणे, आवडत्या गाण्यावर डान्स करणे किंवा अॅक्टिंग करणे यापैकी सर्वात आवडती जी गोष्ट असेल ती सर्वांसमोर करून दाखवायची! हे ऐकल्यावर डोक्यात एकच विचार आला, काय वेडेपणा आहे हा? म्हणजे काहीही! अक्षरश: काहीही!
खरे सांगायचे तर मला अशा टाईपच्या ट्रेनिंगचाच कंटाळा यायचा. ट्रेनर उगाच असंबद्ध काहीतरी करायला सांगायचे. चित्र काढणे वगैरेपर्यंत ठीक आहे पण आता सांगितलेल्या या चार मुद्द्यांची तयारी करून सर्वांपुढे म्हणून दाखवणे म्हणजे माझ्या दृष्टीने दिव्यच होते. अशा ट्रेनिंगमधला आजपर्यंतचा माझा अनुभव एकदम वाईट होता. मुख्य म्हणजे खूप सार्‍या लोकांसमोर उभा राहून बोलणे हा माझा लहानपणापासूनचा वीक पॉईंट होता. अगदी शाळेत असतानाही मी स्टेजवर असलेल्या कोणत्याही स्पर्धांमध्ये भाग घ्यायचो नाही. म्हणजे माझ्यासाठी तो एक प्रकारचा न्युनगंडच होता. मला वाटले ट्रेनरला सांगितल्यावर बसलोय त्या जागेवरून आम्ही हे सारे करतो म्हटल्यावर तो ठीक आहे वगैरे म्हणेल. लगेच माझी ती कल्पना माझ्यासारख्या गर्दीला बुजणार्‍या बर्‍याचजणांनी उचलून धरली पण ट्रेनर कसला ऐकतोय! नियम म्हणजे नियम! इंग्रज लेकाचा!! आता त्यानेच नियम बनवल्यावर हे सारे करण्याखेरीज आमच्याकडे दुसरा काही पर्यायच नव्हता.
पहिले इंट्रोडक्शन आर्याचे झाले. अमेझिंग आर्या! छान विषेशन शोधले होते! तिने तिचे आताचे डेझिग्नेशन आणि तिला आयुष्यात फायनली काय व्हायचे आहे हे असे काही सांगितले की सगळेजण सोडा, मी ही हैराण झालो! सर्वात क्रेझी गोष्ट म्हणजे तिचा थएिटरमधला फर्स्ट किस! कुणालाही न घाबरता तो क्षण ती सांगू कशी शकते याचेच मला आश्चर्य वाटले. पण तिने ते सांगितल्यावर सर्वजण आनंदाने ओरडले आणि मी उगाच गोरामोरा झालो. बाजूला बसलेली समीक्षा माझ्याकडे वेगळ्याच नजरेने का पहात होती ते मला समजले नाही पण तिच्याशिवाय मला दुसरे कुणी तसे पाहिले नाही याची मी खात्री करून घेतली. शेवटचे म्हणाल तर आर्याने ‘कटी पतंग’ मधले ‘ना कोई उमंग है-’ हे गाणे म्हणताना तिचे आधीच पाणीदार असलेले डोळे अजून पाणावले होते ते कितीजणांना समजले माहित नाही, पण सगळे झाल्यावर टाळ्यांच्या कडकडाटात ती तिच्या जागेवर येऊन बसली.

क्रमश:

©विजय माने, ठाणे.

About Vijay Manehttps://vijaymanedotblog.wordpress.comआजुबाजूला घडणार्‍या गोष्टी, भेटणारे लोक, त्यांच्या सवयी आणि अज्ञानातून उद्भवणारे विनोदी प्रसंग लिहायला मला आवडते. बहुतेकदा स्वत:चा अनुभवही मोठा गंमतीदार असतो, तो लिहायला खूप मजा येते. माझ्या पहिल्या ‘एक ना धड’ या पुस्तकास महाराष्ट्र राज्याचा २००८ चा ‘सर्वोत्कृष्ट विनोदी पुस्तक’ हा राज्यपुस्कार मिळाला आहे. त्याचबरोबर माझा ‘एक गाव बारा भानगडी’ हा कथासंग्रह व ‘ऑल आय नीड इज जस्ट यू’ ही इंग्रजी कादंबरी प्रकाशित झाली आहे. मराठीतील ‘आवाज’ व इतर अनेक नामवंत दिवाळी अंकातून लेखन करण्याचे भाग्य मला लाभले आहे. खरंच, आयुष्य सुंदर आहे – लिहीत आणि वाचत रहा. लिखाणाबद्दल तुमचे अभिप्राय अवश्य कळवा. संपर्क : vijay_s_mane@yahoo.co.in

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s