चाफा बोलेना # 2

couple-kissing-1149677_640आर्या जागेवर येऊन बसली खरी पण पुढे इंट्रोडक्शन द्यायला कोण उठेना. मग ट्रेनरने खूप ढकलल्यावर पुढचा एकजण तयार झाला. तो ही कमालीचा नर्व्हस झाला होता. शेवटी कसेबसे त्याचे इंट्रो झाले आणि गाणे म्हणून त्याने हुश्श केले. हा इंट्रोच्या शेवटी असणारा नाच किंवा गाण्याचा मुद्दा नसता तर इंट्रोमध्ये विषेश असे काही नव्हते. आरामात करता आले असते. पण हाच मुद्दा सगळ्यात महत्वाचा आहे म्हणून आमचा गुरुजी अडून बसलेला. दुसरा जागेवर येऊन बसल्यावर इंट्रो द्यायला कोण उठेनाच! मग अजून एक नियम बनवण्यात आला. ज्याचे इंट्रो झाले आहे, त्याने पुढचा माणूस नॉमिनेट करायचा आणि त्याने निमूटपणे पुढे येऊन सुरु व्हायचे.
त्यामुळे एक गोची झाली, पुढचा माणूस गाणे किंवा डान्स जे काही करत असेल त्याच्याकडे तर लक्ष नसायचेच, पण तो आता पुढे जायला मला नॉमिनेट करेल म्हणून माझ्या हात आणि तळपायाला घाम सुटायचा. बरं पहिल्या फटक्यात पुढे गेलो असतो तरीही काही टेन्शन नव्हते. एकतर लवकर नॉमिनेटही होत नव्हतो. प्रत्येकवेळी पुन्हा तोच सीन! कुणाचेही शेवटचे गाणे सुरु झाले की मला वॉशरुमला जावे असे वाटायचे. शेवटी एकोणिसावा नंबर माझा आला, तोही समीक्षाने आणला. मला पुढे जावेसे वाटत नव्हते पण इलाज नव्हता. तिने माझे नाव सांगूनही मी उठत नाही हे पाहून सगळेजण माझ्याकडे बघायला लागल्यावर मी उठून पुढे गेलो. मी बोलण्यासाठी एका पेपरवर मुद्दे लिहून काढले होते पण भीतीने गडबडीत पुढे जाताना तो महत्वाचा पेपर बसलोय तिथल्या टेबलावरच विसरलो.
ट्रेनरचे मिळून चाळीस डोळे माझ्यावर लागल्याने मी कमालीचा नर्व्हस झालेलो. त्यात जादुगारासारखा केवळ एक पेपर घेऊन पुढे गेलेलो. बसलेल्या लोकांच्या डोळ्यांत हा काय करतोय ही उत्सूकता! मी तो पेपर उघडून सर्वांना दाखवला. त्यावर मी आताचा आणि नंतरचा मी हा पहिला मुद्दा पटवून देण्यासाठी दोन आयत काढले होते. एक छोटा, माझे आताचे डेझिग्नेशन – सिनीयर एक्झ्युकिटीव्ह आणि दुसरा मोठा – माझे ध्येय – बर्‍याच लोकांचे डिपार्टमेंट हेड करणारा एक यशस्वी सिनीयर मॅनेजर! बाकीच्या लोकांनी त्यांची हा विषय एक्सप्लेन करायला रंगीबरंगी स्केचपेन्स, पेन्सिल्स वापरून काय एकेक डिझाईन बनवल्या होत्या! म्हणजे शब्दांत सांगण्याची काही आवश्यकताच नाही! त्यांच्या आयुष्याचा प्रवास त्यांनी सुरवंट ते फुलपाखरु, मेणबत्ती ते सुर्य, एक छोटे झुडूप ते मोठा वृक्ष, डोंगराचा पायथा ते डोंगरमाथा.
इतरवेळचे ठीक आहे पण ज्या परिस्थितीतून सध्या मी जात होतो, त्या परिस्थितीत तशा क्रएिटिव्ह आयडिया माझ्या डोक्यातून निघणे शक्य नव्हते. मी अगदी बेसिकातल्या बेसिक भूमितीच्या आकृत्या काढलेल्या. त्यातून मला नेमके काय सुचवायचे आहे ते मी सांगितल्याशिवाय कुणालाही समजणे शक्य नव्हते. तो घोटाळा नको म्हणून मी छोट्या आयताखाली माझे आताचे डेझिग्नेशन आणि मोठ्याखाली सिनीयर मॅनेजर म्हणून लिहीलेले. उगाचच कुणाचे कन्फ्युजन नको म्हणून हा सगळा खटाटोप केला होता. ते म्हणजे ज्युनियर केजीतल्या बाळाने चोच, डोळे वगैरे काढून खाली चिमणी किंवा कावळा लिहील्यासारखे दिसत होते हा भाग वेगळा. पण आयडिया काय आहे हे सांगायचा मी प्रामाणिक प्रयत्न केला होता. कोणत्याही अवघड गोष्टींवर स्वत: खूप कष्ट घेऊन दुसर्‍यांना त्या सहजपणे समजाव्यात, असे काहीतरी करण्यात माझा हातखंडा होता.
मी सर्वांना ज्यावेळी ते दोन आयत म्हणजे नक्की काय आहे ते समजावले तसा मी ब्लँक झालो. आर्याला माझी डफर आयडिया आवडली नाही हे तिच्या चेहर्‍यावरून समजत होते. त्यात मला पुढचे काहीच आठवेना. सर्वात विषेश म्हणजे ती आयताची गोष्ट सांगितल्यावर कुणीही मला हसले नाही. त्यांना खरोखर वाटले हे काहीतरी जाम भारी प्रकरण आहे. त्यामुळे थोडा कॉन्फिडन्स आला. मी माझ्या नावासमोर जोडायला ‘सिंपल’ हे विषेशण निवडले होते. सिंपल समीर! नावातल्या पहिल्या अक्षरावरून विषेशण निवडायचे होते म्हणून ते निवडलेले. नाहीतर ‘पुअर समीर’ हा पर्याय जरा बरा वाटला असता. किंवा ‘कन्फ्यूज्ड समीर’ अजून परफेक्ट ऑप्शन होता.
मला काही वेगळेच बोलायचे होते पण मी काहीतरी भलतेच बरळत होतो. मेंदूत उपलब्ध असणारी सारी माहिती दोन तीन वाक्यांत संपली आणि ते संपल्यावर मी छताकडे पाहू लागलो. मी खरोखर बावळट होतो कारण मला काय बोलायचे आहे ते मी मुद्देसुदपणे लिहून काढले होते पण तो पेपर मागे माझ्या टेबलवरच ठेऊन आलो होतो. चांगला इन्स्पिरेशनल गुरुसारखी तयारी करून आलेलो पण बोलायला काहीच शिल्लक नसल्याने समोरच्या गर्दीच्या धक्क्याने व्हायब्रेटर मोडवर गेलो होतो. मी सर्वांसमोर उभा राहून माझ्या स्वत:च्या आकलनशक्तीपलीकडचे काहीतरी बोलत होतो. मी आयुष्यात केलेली सर्वात क्रेझी गोष्ट ऐकून थोडा हशा पिकला. पण मी आर्याप्रमाणे फर्स्ट किस वगैरे सांगणे माझ्याने जमण्यासारखे नव्हते. मी शेव्हिंग क्रीम टूथब्रशवर घेऊन दात घासले होते हे ऐकल्यावर थोडे लोक हसले, दोन मुलींनी “ईऽऽऽ” केले एवढे ऐकू आले. शेवटी रफींचे ‘क्या हुआ तेरा वादा…’ म्हणताना बाकीच्यांना काही वाटले नसेल पण ज्याला वाटायला हवे होते त्याच्या डोळ्यांत एवढे पाणी आले होते की पापणी मिटताच ते सांडले असते. माझा आवाज कसा का असेना पण गाणे कारणी लागले होते आणि तिला रडवून मला एक प्रकारचा आसूरी आनंद मिळाला होता. एकदाचा माझा इंट्रो आटोपला. वाटला होता तितका अवघड तो नव्हता. माझ्यानंतर अजून एकाचा इंट्रो झाल्यानंतर तो इंट्रोचा राऊंड संपला.
बरोबर नऊ वाजता पंधरा मिनीटांसाठी आमचा टी ब्रेक झाला. ट्रेनरने बरोबर पंधरा मिनीटे व्हायच्या आत परत येऊन आपापल्या जागेवर बसायला सांगितलेले. त्यामुळे ट्रेनरचे शेवटचे वाक्य संपवायच्या आत मागे बसलेले बॅकबेंचर्स कॉरिडॉरमध्ये कॉफीच्या मशिनकडे पळाले. आर्या मात्र खुर्चीवरून उठून तिच्या जागेवरूनच माझ्याकडे नजर टाकून मी काय करतोय ते पहात होती. शेवटी तिची आणि माझी नजरानजर झाली आणि का कुणास ठाऊक काळजात धस्स झाले. मी तिच्याकडे दुर्लक्ष करून समीक्षाशी बोलायला लागलो. तिला इग्नोअर करून मी समीक्षाशी बोलत असलेले तिला अजिबात आवडले नाही. भूतकाळातली कुठलीही ओळख न दाखवता कमालीच्या रागात ती आमच्यामध्ये असलेल्या जागेतून तिच्या टेबलवर बसलेल्या एका मुलासोबत बाहेर कॉरीडॉरमध्ये गेली.
आमच्याजवळून गेल्यावर तिच्या पाठमोर्‍या आकृतीकडे पहात समीक्षा काहीशा संशयाने बोलली, “तिला पाहिलेय कुठेतरी.”
“कुणाला?”
“आता गेली ती, पहिल्या टेबलवर बसलेली. फर्स्ट इंट्रोवाली.”
मी जास्त लक्ष दिले नाही. आम्हीही बोलत बाहेर कॉफी मशीनकडे गेलो. ब्रेकफास्टची सोय म्हणून बाजूला सँडविचेस ठेवली होते. सेल्फ सर्व्हिस होती. सँडविच घ्यायचे, मशीनमधून कॉफी घ्यायची आणि गोलाकार टेबले मांडलेली होती, त्यातले एखादे पकडून गु्रपबरोबर ब्रेकफास्ट करायचा अशी थीम होती. पण कॉफी मशीनमध्ये डिप टी, कॉफी, हॉट चॉकलेट, लेमन टी, टोमॅटो सूप एवढे सारे ऑप्शन्स असल्याने ती ऑपरेट करायला थोडेसे अवघड होते. म्हणून तिथे बरीच रांग लागलेली. त्याच रांगेत उभे राहून मी समीक्षाला कॉफी काढून दिली.
हातातला गरमागरम कॉफीचा पेपरकप सांभाळत ती माझ्या कॉफीची वाट पहात तिथेच उभी राहिली. मी आर्याकडे मुद्दाम दुर्लक्ष केले जी मला समीक्षाला मदत केल्याबद्दल चांगलाच लूक देत होती. माझी कॉफी घेतल्यावर आर्या बसलेली जागा टाळून मी पॅन्ट्रीच्या दुसर्‍या बाजूला गेलो. समीक्षा सावलीसारखी माझ्या मागोमाग होतीच. आम्ही दोघांनी पॅन्ट्रीच्या एका बाजूला असणार्‍या मऊ सोफ्यावर बसून कॉफी संपवली. मी आणि समीक्षाच्या एकमेकांचे कॉलेज, आम्ही कुठे रहातो, ऑफिसला कसे येतो याबद्दल गप्पा झाल्या. समीक्षाची पाठ आर्याकडे असल्याने तिला काही समजत नव्हते. आर्या शांतपणे आमच्या दोघांचे नेमके काय चाललेय याचे निरीक्षण करत कॉफी पित होती. पण मी मात्र समीक्षाच्या बोलण्यात खूप इंटरेस्ट घेतोय हे भासवून आर्याला जळवायचे सुख घेत होतो.
आनिल, आकाश की अजय- तिच्या बाजूला जो कोण बसला होता तो तिच्यावर इंप्रेशन मारायचा चांगलाच प्रयत्न करत होता. पण ती त्याचे ऐकत नाही हे त्या बिचार्‍याला समजत नव्हते. आर्या खूप विचारात असली की मला लगेच समजायची. तिची नजर आणि चेहर्‍यावरचे भावांचा अभ्यास करण्यात माझे एक वर्ष गेलेले. बहुतेक ती आमच्या आठवणीत हरवली असावी.
वेळेत कॉफी संपवून आम्ही पुन्हा कॉन्फरन्समध्ये गेलो. आर्या जशी आमच्याजवळून पुढे तिच्या टेबलाकडे गेली तसे ओळखीच्या परफ्यूमचा सुगंध दरवळला.
“ती कॉर्पोरेट मध्ये आहे काय?”
“नाही.”
“मग स्विचगिअर?”
“असेल कदाचित. तू का तिच्यामागे लागली आहेस हात धुवून?”
“तिला नक्की कुठे पाहिलंय ते आठवत नाही म्हणून.”
ट्रेनरने त्याचा सेशन चालू केला आणि मी वाचलो. दुपारच्या लंचसाठीही मी आणि समीक्षा एकत्रच निघालो. ट्रेनिंगसाठी वेगळे रेस्टॉरंट होते. त्याच्या एका बाजूला बुफेचे टेबल मांडले होते. स्वत:ला हवे तेवढे प्लेटमध्ये घेऊन लोक एकेक टेबल पकडून बसत होते. आम्ही रेस्टॉरंटच्या एका कोपर्‍यात एकटाच बसलेल्या गणेशच्या टेबलवर गेलो. तो आर्याच्या स्विचगिअर डिवीजनमधूनच होता. नशिबाने तो क्वालिटी डिपार्टमेंटचाच निघाला. समीक्षाला जेव्हा ते समजले, तिने लगेच त्याच्याशी बोलायला सुरवात केली. मी त्यांना काहीही डिस्टर्ब न करता मुकाट्याने जेवायला लागलो. कुणाशी बोलायला ओळख वगैरे असणे गरजेचे असते हा नियम समीक्षाकडे नव्हता. कुठलाही कॉमन धागा मिळाला की ती चिमणीसारखी सुरुच व्हायची.
काही का असेना मी मात्र सुखाने जेवू शकलो. आर्याने आम्ही बसलेल्या टेबलाच्या विरुद्ध बाजूस एक टेबल पकडले होते आणि आम्ही- विशेषत: मी आणि समीक्षा -स्पष्ट दिसू अशा बेताने ती बसली होती. तिचे लक्ष खाण्यावर कमी आणि आमच्यावर दोघांवर जास्त होते. तिच्या आमच्याकडे एकटक पहाण्याने मला तर नजरकैदेत असल्याचा फील येत होता. खरं म्हणजे काटा आणि चमचा वापरून लंच करताना आर्या खूपच सुंदर दिसत होती. वास्तविक ती जेवतानाही एवढ्या पध्दतशीरपणे जेवायची की तिला पहातच रहावे असे वाटावे. मी खूपवेळा तो अनुभव घेतला होता. तिला जेवताना इकडेतिकडे सांडलेले बिलकुल आवडायचे नाही.
शेवटी समीक्षाने गणेशला विचारलेच, “ती तुझ्या डिव्हीजनची आहे का रे?”
“कोण?”
“तुझ्या मागे बसून आपल्याकडे नजर लावलेली मुलगी.”
मागे नक्की कोण बसली आहे ते पहायला गणेश वळला आणि त्यामुळे आर्या सावध होऊन दुसरीकडे पहायला लागली.
“हो. प्रोग्रामर आहे आमच्या डिव्हीजनमध्ये.”
“मी तिला कुठेतरी पाहिलंय यार. पण आठवत नाहीये.”
“आमच्या डिव्हीजनची क्वीन आहे ती.”
“रिअली? मग ती माझ्याकडे अशा विचित्र नजरेने का पाहते आहे?”
“आय डोन्ट नो. वास्तविक ती अशी नाही पहात कुणाकडे. शिवाय ती खूप लोकांशी बोलतदेखील नाही.”
“आटिट्यूड?”
“नाही, नाही. ती खूप मस्त आहे. कुणाला कसली मदत हवी असेल आणि तिच्याकडे जाऊन विचारले की लगेच मदत करेल. पण ती स्वत:हून बोलत नाही. अजून एक गोष्ट म्हणजे, मी सकाळपासून तिला मार्क करतोय, ती एकसारखी समीरकडे पहातेय.”
तो काय बोलला ते ऐकून मला ठसका लागला. ते दोघेही डोळे फाडून माझ्याकडे पहायला लागले. समीक्षाने मला लगेच पाण्याचा ग्लास दिला ते आर्याच्या नजरेतून सुटले नाही. तिने पुन्हा मला तसाच खून्नसवाला लूक दिला. हिचे आपले बरे आहे, माझ्याशी बोलायला नको, माझी काळजी करायला नको आणि कुणी काळजी करत असेल तर आवडणार नाही! लंचनंतर ट्रेनिंगमध्ये बसण्याआधी मी ऑफिसला फोन करून काही महत्वाचे आहे का ते विचारले. विषेश असे काही नव्हते. साला मी ऑफिसमध्ये असल्यावरच सगळ्या इमर्जन्सीज यायच्या. लंचनंतर ट्रेनिंगवर लक्ष द्यायला खूप कसरत करावी लागणार होती. कारण एकदा पोटभर जेवण झाले, एसी व मऊ मऊ खूर्ची आणि मंद दिव्यांचा उजेड असला की बसल्या बसल्या झोप हे काय प्रकरण असते ते जास्त खोलात शिरून सांगण्याची गरज नाही. बरेच लोक तर जवळजवळ झोपलेच होते. आम्ही जागे रहावे म्हणून अधूनमधून बोलत होतो.
लंचनंतर लोक झोपू नयेत यापेक्षा लोकांना झोपायला देणार नाही या उद्देशाने ट्रेनरने बर्‍याच इंट्रेस्टिंग गोष्टी आखून ठेवल्या होत्या. त्यातली एक म्हणजे मेमरी टेस्ट. अंगातला आळस जावा म्हणून आम्हांला खुर्च्या सोडून पुढे जाऊन वर्तुळ करून उभे रहाण्यास सांगण्यात आले. ट्रेनरने ज्याला कुणाला वीसच्या वीस जणांच्या विषेशणासहित नावे माहित असतील त्याला हात वर करायला सांगितले. वीसजणांपैकी फक्त दोन हात हवेत वर गेले. अर्थातच माझा नव्हता! कशाला बुद्धीला एवढा ताण द्या? आधीच डोक्यात काय कमी लोच्ये चालले होते? ट्रेनरने हात वर केलेल्यांपैकी विशालला सुरवात करायला सांगितले. विशालने एकदा सगळ्या लोकांवर नजर टाकली आणि आर्यापासून तो सुरु झाला, “अमेझिंग आर्या, युथफुल योगेश, स्मार्ट संदिप, अॅडॅप्टीव्ह आकाश, प्रेटी प्रमिला, शायनिंग समीक्षा, ट्विंकलिंग तारा, नॉटी नवल, एजाईल आनिल, जिनियस गणेश, पिसफूल प्रशांत…” यापलिकडे त्याला नावे आठवेनात आणि तो आऊट झाला.
त्यानंतर आर्याला सांगण्यात आले. तिने सावकाशपणे एकदा सर्वांवर नजर टाकली आणि तिची बुद्धी किती तल्लख आहे याची चुणूक सगळ्यांना दिसली.
“अमेझिंग आर्या. युथफुल योगेश, स्मार्ट संदिप, अॅडॅप्टीव्ह आकाश, प्रेटी प्रमिला, शायनिंग समीक्षा, ट्विंकलिंग तारा, नॉटी नवल, एजाईल आनिल, जिनियस गणेश, पिसफूल प्रशांत, रिलायबल राहुल, फ्रेंडली फ्रँक, अॅक्टिव अजय, व्हर्साटाईल विशाल, स्टायलिश स्वप्निल, पॅशनेट पार्थ, मेजेस्टिक मेहेर, डेअरिंग देवेंद्र आणि …” काही कारण नसताना वाजवीपेक्षा जास्तवेळ ती माझ्या डोळ्यांत पहात राहिली आणि शेवटी “शोना समीर!” म्हणाली.
जशी ती मला “शोना समीर-” म्हणाली तसे सर्वजण धोनीने शेवटाच्या बॉलवर सिक्स मारून मॅच जिंकल्यावर जसे ओरडतात तसे खूप जोराने ओरडले. क्षणभर नेमके काय झाले हे तिला आणि ट्रेनरला कळलेच नाही. ट्रेनर “वॉट हॅपन्ड?” म्हणून बाकीच्यांना विचारु लागला आणि त्याने त्याच्या कानांत काहीतरी सांगितल्यावर तो ही हसला. एव्हाना आपण काय चूक केली आहे हे आर्याच्या लक्षात आले आणि लाजेने लाल होत तिने जीभ चावली. काय भारी दिसत होती आर्या! बर्‍याच प्रयासाने ट्रेनरने क्राऊड कंट्रोल केला. तिने मला ‘शोना’ म्हटल्यामुळे मी गोंधळलो होतो. हा शब्द आम्ही एकत्र असताना ती बर्‍याचवेळा माझ्यावर वापरायची. तो सेशन खरोखर खूप चांगला होता. कमीतकमी माझे दु:ख मी थोडावेळ तरी विसरू शकलो.
चार वाजून दहा मिनीटांनी ट्रेनरने त्या दिवसाचे ट्रेनिंग थांंबवून दिवसभरात जे काही झाले आहे ते पाच मिनीटांत रिवाईझ करून निघायला सांगितले. दुसर्‍यादिवशी त्यावर प्रश्न विचारले जाणार होते. त्याचे जास्त मनावर न घेता केवळ “पाच मिनीटांत निघा-” ही आज्ञा माणून बरेचजण कॉन्फरन्स सोडून चालले पण आर्या तिच्याच जागी बसून लिहून घेतलेल्या नोट्स वाचत होती. माझ्याकडे बाईक आहे हे जेव्हा समीक्षाला समजले तेव्हा तिने मला “स्टेशनला सोडतोस का प्लीऽऽज?” अशी प्रेमळ रिक्वेस्ट केली. माझ्याकडे तसे पाहिले तर दुसरा कोणताही विषेश प्लान नव्हता. वास्तविक माझ्याकडे एक खूप भारी प्लान होता. तो कसा एक्झिक्यूट करायचा आहे ते देखील आम्ही ठरवले होते पण प्लानमध्ये सहभागी असणारा दुसरा माणूस सध्या माझ्याशी बोलत नव्हता. म्हणून मी समीक्षाला स्टेशनला सोडायला होकार दिला. तरीही आर्याला इग्नोअर करून समीक्षाला बाईकवरून घेऊन जाणे माझ्याच मनाला पटत नव्हते.
समीक्षाला कॉरीडॉरमध्ये वाट पहायला सांगून मी वॉशरुमला गेलो. परत येऊन कॉन्फरन्सचा रागरंग पाहिला तर आर्या जागेवर नव्हती. ती निघून गेलेली. आर्या गेल्यावर समीक्षाला स्टेशनवर ड्रॉप करणे मला वावगे वाटले नाही. आर्या असताना ते महाकठिण काम होते पण न सांगता अचानक कुठेतरी गायब होऊन तिने तो पेच आयताच सोडवून दिला. मी आणि समीक्षा खाली पार्किंगमध्ये गेलो. मी गाडी स्टार्ट केली आणि समीक्षा पाठीमागे बसली. मला आर्या कुणाबरोबर गेली आहे ते पहायचे होते. त्यामुळे मी बाईकचा अॅक्सिलरेटर ऐंशीच्या वर नेला. माझ्या त्या स्पीड आणि गाडी चालवण्यामुळे समीक्षा मात्र मला घट्ट बिलगून बसली होती आणि तशाही अवस्थेत ती गप्प नव्हती, “समीर कसली बाईक चालवतोयस यार! जाम मज्जा येतीये असे बसायला!” काय बोलणार!
मी एखाद्या डिटेक्टिव्हसारखा सार्‍या रस्त्यांवरून नजर फिरवत व्हाईट टॉप आणि ब्लॅक ट्राऊझर घातलेल्या माझ्या – द मोस्ट ब्युटिफुल आणि प्रोफेशनल लेडीला शोधत होतो पण ती कुठेही दिसली नाही. समीक्षाला स्टेशनवर ड्रॉप केले आणि आर्या आता खरोखर आपल्याला विसरली असावी असा विचार माझ्या डोक्यात येऊन गेला. ट्रेनिंग संपल्यावर मी वॉशरुमला जाऊन येईपर्यंत ती एकाएकी कुठे गायब झाली तेच समजले नाही. वास्तविक तिने लिफ्टसाठी कुणालाही विचारले असते तर कुणीही तिला नाही म्हणाला नसता.
त्यादिवशी रात्री ‘खरोखर तू मला विसरला आहेस.’ वगैरे टाईपचा तिचा मेसेज येईल म्हणून मी खूप वाट पाहिली पण आला नाही. दिवसभर ती मला जो खून्नसवाला लूक देत होती, त्यावरून ती माझ्यावर किती चिडली आहे ते कुणीही सांगू शकले असते. त्यामुळे कमीतकमी तिच्या स्टाईलने टोमणा मारणारा तरी मेसेज येणे अपेक्षित होते. मी रात्री एक वाजेपर्यंत जागून तिच्या मेसेजची वाट पाहिली पण शेवटी माझा भ्रमनिरास झाला. तिचे विचार डोक्यात तसेच दडपून ठेवणे खूप अवघड होते. त्यात ती आणि मी एका कॉन्फरन्समध्ये काही फुटांच्या अंतरावर असताना तिच्याकडे दुर्लक्ष करणे त्याहूनही कठिण!
आम्ही किती दिवस झाले एकमेकांशी बोलत नव्हतो, एकमेकांकडे पाहून हसत नव्हतो, कॉल करत नव्हतो, चॅट बंद होते. मला तासनतास तिच्याशी बोलायचे होते. तिच्या मांडीवर डोके ठेऊन तिच्या काळ्याभोर डोळ्यांत पहात स्वत:ला हरवायचे होते. आतला विरोध कधीच संपला होता. मी तिला क्षणाक्षणाला मिस करत होतो. आयुष्यात एक प्रकारचा अधुरेपणा जाणवत होता. पण माझ्यातला इगो मला कमीपणा घेऊन पहिल्यांदा तिच्याशी बोलू देत नव्हता. काही दिवसांपूर्वी ती काय म्हणत होती ते कमीतकमी ऐकून तरी घ्यायला हवे होते असे माझे मन मला सांगत होते पण आता त्याचा काही उपयोग नव्हता. गोष्टी खूप हाताबाहेर गेल्या होत्या.


क्रमश:

©विजय माने, ठाणे.

लग जा गले # ३

romance-1209046_640.jpg

पण पंधरा दिवसात आदितीचे बोलणे काहीसे कमी झालेले रितेशला जाणवले. ती अमूच्या ज्या गोष्टीने हर्ट झाली होती, तो प्रसंग काही केल्या त्याच्याही मनातून जाईना. खूप सारे प्रश्न होते. आपणही स्वार्थी झालोय का? तिचा सहवास हवा म्हणून आपण त्या बाळाला आणि तिला उगाच वेदना देतोय का? हे रिलेशनशिप आपण कोणत्या लेवलला घेऊन जाऊ शकतो? आपण आपल्या नात्याची तिला नुसतीच ओढ लावतोय का? आपण खुल्या मनाने तिला स्वीकारू शकू? असे एक ना अनेक. आणि अचानक आदितीचा मेसेज येणे बंद झाले. बिझी असेल किंवा नात्यातल्या गुंतागुंतीचा तिलाही त्रास होत असेल, बरे वाटले की करेल ती कॉल म्हणून रितेशने दोन दिवस वाट पाहिली. तिच्याकडून काहीही कम्यूनिकेशन नाही. नंतर मात्र त्याचे कशातच लक्ष लागेना. त्याने कॉल केला तर तोही लागला नाही. रितेश वेड्यासारखा तिला शोधत राहिला. पण ती कुठेच सापडली नाही. ना पुण्यात, ना कुठल्या सोशल मिडीयावर!

तिला शोधायचे कसे हा त्याच्यासमोर मोठा प्रश्न होता. काही केल्या उत्तर मिळत नव्हते. फोन लागत नव्हता, वॉट्सअॅप बंद होते, कालपर्यंत फे्रंडलिस्टमध्ये असलेली आदिती रातोरात गायब झाली होती. डोक्यात एक वीज चमकल्यासारखी झाली आणि अचानक त्याच्या मेंदूतली ट्यूब पेटली. घाईघाईने त्याने त्याचा लॅपटॉप चालू करून मेलबॉक्स उघडला आणि तो डायरेक्ट ‘सेंट आयटम्स’ फोल्डरमध्ये गेला. त्याने तिला एकदा त्याचा रिझ्यूम पाठवला होता ती मेल चेक केली. त्या मेलमधून त्याने आदितीचा मेल आयडी कॉपी केला. त्याच्या या मेलला “रिझ्यूममध्ये थोडे करेक्शन हवेय, ते करून घे आणि मग पुन्हा पाठव-” असा तिचा रिप्लायही आलेला.

रितेशने इनबॉक्स सिलेक्ट करून ‘फाईंड मेल्स फ्रॉम-’ च्या ठिकाणी आदितीचा कॉपी केलेला मेल आयडी टाकला. सर्च बटन दाबताच तिच्याकडून आलेली ती एकमेव इमेल मिळाली. रितेशने मेलचा कंटेंट सोडून त्याखाली असलेली आदितीची डिजीटल सिग्नेचर बारकाईने पाहिली. येस्स!! तिच्या ऑफिसचा लॅन्डलाईन नंबर होता. क्षणाचाही विलंब न लावता त्याने त्या नंबरवर कॉल केला. चार रिंग वाजल्या तरी कॉल उचलला जाईना. रितेशच्या चेहर्‍यावरचे समाधान मावळत होते इतक्यात फोन उचलल्याचा आवाज झाला. तिकडच्या रिसपॉन्सची वाट पहाण्याएवढा संयम त्याच्यात उरला नव्हता, “कॅन आय टॉक टू मिस आदिती प्लीज?”

“आय एम सॉरी. शी इज नॉट वर्किंग इन धिस ऑफिस नाऊ! एनीथिंग मोअर आय कॅॅन हेल्प यू वुईथ?” एका सुंदर आवाजाच्या मुलीने फोन उचलला होता.

“आय डोंट नो इफ यू कॅन हेल्प मी ऑर नॉट, पण त्या ऑफिसला का येत नाहीत ते मला सांगू शकाल का प्लीज?”

“हो. दोन आठवड्यांपूर्वी त्यांनी रिझाईन केले होते. परवाच त्यांचा लास्ट डे होता इथला.”

“त्या कुठे गेल्या आहेत काही आयडिया?”

“आय एम सो सॉरी. तसे काहीच बोलल्या नाहीत त्या.”

“अजून एक मदत करू शकाल का प्लीज?”

“काय?”

“तुमच्या रेकॉर्डला त्यांचा कोणता पत्ता वगैरे असेल तर मिळू शकेल का मला?”

“सो सॉरी. पण तो आम्हांला देता येणार नाही.”

“प्लीज…कुणाच्यातरी आयुष्याचा प्रश्न आहे.”

“नाव काय म्हणालात आपले?”

“रितेश ठाकूर. मुंबईवरून बोलतोय मी. प्लीऽज इफ यू कॅन हेल्प मी आऊट…”

“बाय एनी चान्स तुम्ही ब्लॉगर रितेश ठाकूर तर नाही ना?”

“हो. तोच आहे मी. पण तुम्ही कसे ओळखता मला?”

“तुम्ही आदिती मॅडमचे मित्र आहात ते माहिताय मला. आम्ही दोघी बाजूलाच बसायचो.”

“नाव काय तुमचे?”

“मी काजल. तूमची खूप मोठी फॅन आहे सर! तुमच्या ब्लॉगवरचे सगळे आर्टिकल्स वाचते मी. आणि तुमची ‘रेशीमगाठी’ तर अक्षरश: वेड लावणारी आहे.”

“थँक्यू सो मच काजल! पण मला आदितीचा पत्ता मिळायला तुम्ही काही मदत करू शकाल का? ऑफ द रेकॉर्ड?”

“आता आवडत्या लेखकाचे एवढे छोटे काम नाही करणार तर काय करणार मी?”

“मी तुमचे कसे आभार मानू समजत नाही!”

“आभार वगैरे काही मानू नका. तुमचा नंबर तेवढा द्या मला. मी रेकॉर्डमधून त्यांचा पत्ता काढून तुम्हांला मेसेज करते. पुढचं तुम्ही बघा!”

“नक्की बरं का! विसरु नका.”

रितेशने काहीही विचार न करता तिला मोबाईल नंबर सांगितला. देवाने काजलच्या रुपाने त्याला चांगलीच मदत केली होती. पंधरा मिनिटांत त्याच्या मोबाईलवर दोन अॅड्रेसेस आले. काजलने आदितीचा पुण्याचा पत्ता तर दिलाच शिवाय तिच्या पीएफ नॉमिनेशन फॉर्मवर लिहीलेला तिच्या बाबांचा जो पत्ता होता तो ही दिला. रितेशने तिला थँक्यूचा मेसेज करून दुसर्‍यादिवशी ऑफिसला सुट्टी टाकली आणि आदितीच्या बाबांना भेटायला थेट सातारा गाठले.

पत्ता शोधत तो त्यांच्या घरी पोहोचला. नशिबाने तिचे आईबाबा घरातच मिळाले. रितेशने आदितीचा मित्र म्हणून ओळख सांगितल्यावर बाबांनी त्याला बसायला सांगितले. त्यांना भेटण्याचे खरे कारण मात्र सांगण्यासारखे नसल्याने तो नक्की कशासाठी आलाय याचा सुगावा मात्र त्याने लागू दिला नाही. सातार्‍यात काम होते, शिवाय आदितीने एकदा हा अॅड्रेस दिलेला. जाता जाता भेटून जावे म्हणून सहजच आलो असा त्याने बहाणा केला. मग गप्पांच्या ओघात आदिती कॅनडात -टोरँटोला शिफ्ट झाल्याचे समजले. जाताना ती अमूलाही घेऊन गेली होती.

“पण मला काही बोलली नाही ती. पंधरा दिवसांपूर्वी तर भेटलो होतो आम्ही.”

“अचानकच ठरले तिचे. अलिकडे खुशही दिसत होती. आम्हांलाही वाटले विकासच्या धक्क्यातून सावरली ती आता. एरव्ही तो गेल्यापासून खूप उदास असायची ती.”

“तिने तिथला नंबर दिलाय ऑफिसचा?”

“नाही. तीच दोन तीन दिवसांतून फोन करते आम्हांला.”

“अच्छा! आता फोन आल्यावर मात्र तिचा नंबर तेवढा घ्या.”

“हो. नक्की घेईन आणि कळवेन तुला.”

रितेशने तिच्या बाबांना त्याचा मोबाईल नंबर देऊन निरोप घेतला. त्यानंतर बाबांचा फोन येईल म्हणून त्याने खूप वाट पाहिली पण त्यांचा कॉल आला नाही. उलट त्याने फोन केल्यावर बाबांनी तो घेण्याचेही टाळले. दोन तीन वेळा असे झाल्यावर रितेशने पुन्हा त्यांना कॉन्टॅक्ट करायचा प्रयत्न केला नाही. तिच्याबद्दल काहीतरी समजेल या आशेवर तो रोजचा दिवस जगत होता पण तिच्या बाबतीतले कसलेही सरप्राईज मिळत नव्हते.

चार वर्षे उलटून गेली. हा चार वर्षाचा कालावधी त्याच्यासाठी एखाद्या तपासारखा होता. तिला विसरणे खूप अवघड होते. दिवस सरतील तशा यातना कमी होतात असे म्हणतात पण एवढा काळ लोटूनही हृदयात ‘आदिती’ नावाची ज्योत तशीच तेवत राहिली होती. ऑफिसला वाहून घेतल्यावर रितेशसारख्या मॅनेजरला बाकीच्या गोष्टी डोक्यातून बाहेर ठेवणे तितकेसे अवघड नव्हते. पण काही केल्या रात्र सरायची नाही. तिला विसरण्याचे खूप प्रयत्न झाले पण खरोखर आदितीचा घाव एवढ्या सहजासहजी भरणारा नव्हता. त्याने कंपनी बदलली. नव्या ठिकाणी तो मार्केटिंग हेड झाला. घरी स्थळे पहाणे सुरु होते आणि हा नकारावर नकार देत हाता. का कोण जाणे, कधीना कधी त्याची आदिती नक्की परत येईल ही त्याला खात्री होती. पण तिच्याकडून गेल्या चार वर्षात एक कॉल, मेसेज, किंवा मेल काहीही आले नव्हते.

सकाळचे नऊ वाजले असतील. फायनांशियल इयर नुकतेच संपल्याने रितेश रिलॅक्स होता. एप्रिल महिन्यात कसले आलेय प्रेशर? मस्त कॉफीचे घोट घेत तो तिच्या आठवणीत हरवला होता. एवढ्यात मोबाईलवर अचानक दोनतीन मेसेज आले. रितेशने मोबाईलच्या स्क्रीनवर पाहिले तर अननोन नंबर होता. पण अननोन नंबरच्या सुरवातीला असणारा आयएसडी कोड वेगळा वाटला – वन फोर वन सिक्स -टोरँटो – हे सारे पाठ झालेले!

कमालीच्या एक्साईटमेंटमध्ये त्याने कॉफीचा कप बाजूला ठेवत मोबाईल अनलॉक केला. पटकन नंबरवर टच करून आधी डीपीचा फोटो उघडला. आदि! हा चेहरा पाहण्यासाठी जीव किती आतूरलेला! ती मोबाईलच्या स्क्रीनवरून त्याच्याकडे पहात हसत होती, अगदी काल परवा भेटल्यासारखी! गेल्या चार वर्षात या चंद्रमुखीला कितीदातरी विसरावे म्हटले तरी त्याला शक्य झाले नव्हते. मेसेज वाचायचे सोडून तो त्या फोटोत हरवून गेला. ही नेमके करते तरी काय, दिवसेंदिवस तरुणच होत चालली आहे. तिच्या या मेसेजसाठी तो गेली कित्येक वर्षे वाट पहात होता. आनंदाने त्याच्या अंगावर काटा आला आणि डोळ्यांत अश्रू!

आय एम सो सॉरी शोना! कॅनडावरून मी कायमची परत येतीये, तुला भेटण्यासाठी. आता मला जगाची पर्वा नाहीये

एवढ्या काळात मला काय समजायचं आहे ते समजलयं. चार वर्षे खूप झाली, आता अजून हा विरह नकोय मला

अमूही चौथीत जाईल त्याला मस्त कोणत्यातरी छानपैकी शाळेत घालून मुंबईला सेटल व्हायचा विचार आहे माझा

बस झाली ही धावपळ आता. पैसा कमावला, बँक बॅलन्स आहे पण त्याहीपेक्षा महत्वाच्या काही गोष्टी असतात त्या मी मध्यंतरी विसरून गेले होते

त्याचा मेंदू बधिर झाला! कधी कधी आनंदाचा असा धक्का पचवणेही खूप अवघड असते हे त्याला पटले.

ठीक आहेस ना तू राजा?

हे! काय लिहू सुचत नाही यार! आज खूप मोठा धक्का दिलास तू! तसे धक्के देण्यात पटाईत आहेस हे माहिताय मला. मी शिमल्याला असताना ‘आय लव्ह यू’ म्हणून दिलेला धक्का आजही आठवतोय. त्यानंतर तू माझ्या आयुष्यातून अचानक गायब होऊन दिलेला धक्काही अजून तसाच ओला आहे. आणि आज हा!

ते सारे सोड! मी परत येतीये इंडियात!! तुला समजतेय का मी काय म्हणतीये ते?

येस! वेलकम टू इंडिया आदिती!

तू नावेदेखील विसरलास की! शोना, बार्बी आणि आदि म्हणायचास मला. की अजून कोण आली आहे लाईफमध्ये माझ्या लाडक्या रायटरच्या?

छे गं!

काही सांगू नकोस! चार वर्षापूर्वीच एवढ्या मुली वेड्या होत्या. आता तर लोकप्रिय झालायस तू! लवस्टोरीमध्ये ‘रेशीमगाठी’ टॉपवर आहे

तुला कसं माहित?

तुला काय वाटले, मी तुझ्याशी बोलत नव्हते म्हणून तुला आयुष्यातून थोडीच बाजूला केले होते! तुझा एक ना एक शब्द माझ्या काळजात आहे. तुझ्या फॉलोअर्स, कॉमेंट देणार्‍या मुली या सार्‍यांवर माझी नजर होती! आणि अजूनही असते बरं का!

रिअली?

म्हणजे काय! लहान मुल रस्ता चुकल्यावर त्याला रस्ता दाखवावा लागतो, पण एवढ्या काळात समजले माझे ब्लॉग लिहीणारे बाळ खरोखर सज्ञान आहे. अगदी कुठून माहित नाही, पण पत्ता काढून माझ्या बाबापर्यंत पोहोचलेले! फक्त तुझे दुसरीकडे कुठे हुकअप असेल तर सांग मी पुढे काही विचारण्याच्या आधी

काय विचार ना

मी एक धाडसी विचार केलाय

कोणता?

आता उगाच कोड्यात नाही बोलणार मी. डायरेक्ट सांगते – ‘आदिती रितेश ठाकूर’ असे नाव बदलायचा विचार आहे. आहेस तू तयार? आय नो, मी तुला इकडे येताना काहीच सांगितले नव्हते. तुझ्या आयुष्यातून कायमचे निघून जावे हा विचार करून निघालेले पण गेल्या चार वर्षातली एक रात्र अशी गेली नसेल, ज्यादिवशी तुझ्या आठवणींनी माझी उशी भिजली नाही. खूप मिस केले तुला आणि आता समजले की तुला विसरणे शक्य नाही ते. आपल्या सगळ्या भेटी अजून तशाच हृदयात साठवून ठेवल्या आहेत मी. तुझं मला पॅम्पर करणं, मला खुश करण्यासाठी लगेच फोन करणं, वॉट्सअॅपवर माझ्याशी फ्लर्ट करणं, हे सारं कसं विसरू शकणार होते मी राजा?

हो माहित आहे मला. म्हणून चार वर्षे मला एकही कॉल, मेसेज किंवा साधी मेलही केली नाहीस तुझ्याबद्दलची. किंवा इथे मी एकटा कसा जगतोय याची साधी चौकशी करावेसे वाटले नाही तुला.

मला तुला डिस्टर्ब करायचे नव्हते

मग आता का करतीयेस?

आता माझ्यावर काहीही बंधने नाहीत. अगदी समाजाचीदेखील मला पर्वा नाही. मला माझे आयुष्य जगायचेय. पण तुझी तयारी असेल तर! तुला दु:खी करून मला काहीही नकोय

आलीय मोठी शहाणी उपदेश करायला! कधी येणार आहेस इकडे?

सहा मे! माझे आयुष्य नव्याने सुरवात करायचा दिवस! या दिवसाची मी कित्येक वर्षे वाट पहातीये. लॉ ऑफ अॅट्रॅक्शन, रोजचे व्हिज्युलायझेशन, थॉट इलेव्हेटर्स या सर्वांचा एकच उद्देश होता-

कोणता?

मिसेस आदिती रितेश ठाकूर व्हायचा

आय एम सो सॉरी आदिती. मी सारे विसरलोय या चार वर्षात. खूप यातना दिल्या आहेस तू मला. आता ती एकेक रात्र आठवली तरी अंगावर काटा येतो. तू जवळ नाहीस या विचाराने आयुष्यात एक पोकळी वाटायची. सारं काही सुनं सुनं वाटायचं. पुन्हा ते नव्याने भोगायची माझी अजिबात इच्छा नाही

इट्स ओके! आय कॅन अंडरस्टॅन्ड. सगळी चूक माझी आहे! मी असे नको होते करायला. तुझा थोडा तरी विचार मी करायला हवा होता

पण सारे घडून गेल्यावर बोलून काय उपयोग? म्हणतात ना पुलाखालून बरेच पाणी वाहून गेलेय आतापर्यंत. चार वर्षे हा खूप मोठा काळ असतो ते तुला समजायला हवं

आय नो! अॅन्ड आय अॅक्सेप्ट इट!

एक शेवटचं विचारायचं होतं तूला आदिती, चार वर्षे – मला काहीही न सांगता सोडून गेल्यापासून तो प्रश्न माझ्या डोक्यात घोळतोय

काय? आता एवढा नकार दिलाच आहेस तर अजून जाणून घेण्यात काय अर्थ आहे का?

हो आहे. हा प्रश्न मी खूप वर्षे मनात जपून ठेवलाय. पण त्याचे उत्तर मिळाल्याशिवाय हा चाप्टर कायमचा क्लोज नाही होणार माझ्यासाठी!

ठीकाय, विचार तर मग –

पण एक सांगतो, मला फक्त एका शब्दात उत्तर हवंय! तुला माहित आहे, त्याच त्याच गोष्टी पुन्हा सांगितलेल्या मला अजिबात आवडत नाहीत-

गो अहेड – जे काही विचारायचे आहे ते विचार!

रितेशने वाजवीपेक्षा जास्त वेळ घेतला. त्याला आठवण करून देण्यासाठी पुन्हा तिचाच मेसेज आला

विचारतोयस ना?

हो! मग लग्न रजिस्टर करायचं की धामधुमीत?

समाप्त.

©विजय माने, ठाणे.

लग जा गले # 2

people-2562102_640

एकदिवशी शिमल्याला टूरवर असताना रितेश जेऊन आडवा झाला आणि वॉटसअॅप चॅट उघडले तर आदितीचा मेसेज होता.

हाय, काय करताय?

शिमल्याला आहे सध्या. ऑफिशियल टूर!

वाऊ! आम्हीही हनिमूनला शिमल्यालाच गेलेलो. खूप थंडी असेल ना तिथे?

हो

जेवण झालेय तुमचे?

हो जस्ट. तुम्ही जेवलात?

हो आत्ताच जेवले मी

छोटा काय करतोय?

झोपलाय तो. आज एकटीच आहे घरी. आईबाबाही परत गावी गेलेत. खूप बोअर होत होते

वा! बोअर झाल्यावर आमची आठवण आली का?

नाही तसे नाही, पण खूप दिवस झाले एक गोष्ट तुम्हांला सांगायचीय

कोणती?

छान लिहीता तुम्ही

हे सगळेच सांगतात की. ब्लॉगखालच्या कॉमेंट्सवरून समजते ते

हंऽऽ. खरंय ते! पण मलाही सांगावेसे वाटले

अच्छा. थँक्यू सो मच! बाय द वे तुमच्याही कॉमेंट्स मला खूप आवडतात

हो?

खरं! तुमची कॉमेंट नाही आली की मला चुकल्यासारखे वाटते

पण तुम्हीही प्रत्येक मेसेजला रिप्लाय देता ते ही आवडते मला. वाटलेले खूप आटिट्युड असेल तुमच्यात, पण तसे नाही हे समजल्यावर बरे वाटले.

हंऽऽ कसला आलाय आटिट्युड! एकतर आपले आयुष्य एवढे एवढेसे आणि त्यात उगाच कशाला शत्रु बनवत बसायचे?

ही झाली तुमची थिंकींग! पण मला सांगायचे आहे ते ऐकून तुम्हांला काही वेगळे तर वाटणार नाही ना?

नाही! असे काय बोलणार आहात तुम्ही माझ्याशी?

तुम्ही मला आवडता

हो. ते माहित आहे मला

कसं काय माहित?

तुमच्या मेसेजमध्ये किती कौतूक असतं माझं? ते कळतं त्यावरून

अच्छा? अजून काय असतं?

अजून काय? पण खरं सांगायचं तर आता एक प्रॉब्लेम आहे

कोणता?

माझ्या मोबाईलची बॅटरी लो होत आलीय आणि कधीही मोबाईल बंद होऊ शकतो

काय तुम्ही पण! चार्जर नाही आणलात का?

नाही. सकाळी लवकरचे फ्लाईट आहे म्हणून गडबडीने घरातून निघालो होतो. नेमका चार्जर विसरला

तरी किती परसेंट आहे अजून?

बारा

ठीक आहे चालेल मग. मला जे सांगायचंय ते मी सांगू शकते

अजूनही काही सांगायचंय?

हो

काय?

प्रॉमिस मी, तुम्ही रागावणार नाही किंवा तुम्ही उगाच वेगळा विचार करणार नाही

प्रॉमिस!

बघा हंऽऽ

नाही हो! बोला तुम्ही!

आय लव्ह यू – फ्रॉम द बॉटम ऑफ माय हार्ट!

आदितीचा मेसेज पाहून रितेश हडबडला. वास्तविक घरापासून बाहेर आहे म्हणून त्याने ड्रिंकही केलेले. त्याची नशा मेंदूवर रेंगाळलेली पण तिच्या मेसेजने ती कुठल्याकुठे पळाली. त्याला काय बोलावे ते कळेना. तिच्या मनात त्याच्याबद्दल सॉफ्ट कॉर्नर असावा अशी त्याला शंका होती पण अचानक ती एवढी स्पष्ट बोलेल अशी त्याने कल्पना केली नव्हती. रितेश काहीही रिप्लाय देत नाही हे पाहून पुन्हा तिचाच मेसेज आला.

हॅलो? आहात का तुम्ही?

हो आहे

मग बोला की!

काय बोलणार? दोन पेग घेतले होते. उतरवले तुमच्या मेसेजने

आवडला नाही का?

आय मीन, तसे नाही पण मी आत्ता या क्षणाला हे सारे एक्सपेक्ट नव्हते केले. पण तुम्ही जाम भारी आहात. डायरेक्ट बॉम्ब टाकलात माझ्यावर

हा हा! मग? आता काय कराल?

काही नाही! तुम्ही कोड्यात टाकले मला. खरं सांगू?

काय?

तुम्हीही मला आवडायचा

मग आजपर्यंत का नाही सांगितले?

तुम्ही किती केले तरी एक जबाबदार स्त्री आहात. आणि तुम्हांला असे कसे सांगणार मी? आम्हाला दहादा विचार करायला लागतो तुमच्यासारख्यांशी बोलण्याआधी

मी तुम्हांला किती हिंट दिलेल्या. पण काही म्हणा, तुम्ही या बाबतीत अगदीच मठ्ठ आहात

हो असेन कदाचित. प्रायॉरिटीज वेगळ्या असल्या की आजुबाजूला लक्ष नाही जात

अगदी मोबाईल नंबर मागण्यापासून मलाच करावे लागले

पण मला काय माहित की तुमच्या मनात माझ्याबद्दल अशा फिलिंग्ज आहेत म्हणून!

मग कोणती मुलगी तुम्हांला एवढे डायरेक्ट बोलेल?

पण शेवटी बोललातच ना!

काय करणार? समोरच्याला कळतच नाही तर मी काय करू शकत होते? पण मी ठरवलेले, आज जर तुम्ही काही बोलला नाही तर मात्र तुमचा नंबर मोबाईलमधून डिलीट करून टाकणार आणि पुन्हा तुमच्याशी कधीही नाही बोलणार

अस्सं! मग?

मग काय? आता कशाला ती वेळ येईल?

त्यानंतर दोघांचे वॉट्सअॅपवर रेग्युलर बोलणे सुरु झाले. दोघेही आकंठ प्रेमात बुडालेले. तिचे वय कशाच्याही आड येत नव्हते. ती खूप अरे तूरे कर म्हणून मागे लागलेली पण रितेशला ते अवघड वाटत होते. मग त्याने “सुरवात तुम्ही करा.” असे सांगितल्यावर दोघांचे अहो जाहो एकेरी झाले होते. रोज एकमेकांचा आवाज ऐकल्याशिवाय दोघांनाही चैन पडत नव्हता. रितेशच्या डोक्यात सतत तिचा विचार चाललेला असायचा. सकाळी तिचा गुडमॉर्निंचा मेसेज येत नाही तोपर्यंत तो बेचैन असायचा. दोघांच्यात कोणताही आडपडदा राहिला नव्हता. पण त्यांचे भेटणे मात्र थोडे अवघड झाले होते.

कारण रितेश मुंबईत तर आदिती पुण्यात होती. दोघांकडे नंबर असूनही एकमेकांचा पहिला आवाज ऐकायला त्यांना दोन महिने लागलेले. फोनवर बोलणे चालू झाल्यावर मात्र त्यांचा बॉन्ड चांगलाच जुळला. आदिती खरोखर एक यशस्वी मॅनेजर होती. एका कंपनीच्या पर्चेससारख्या डिपार्टमेंटचे हेड म्हणून काम पाहणे वाटते तितके सोपे नाही. कामाचा एवढा प्रचंड ताण असतानाही ती अगदी शांतपणे त्याच्याशी बोलायची. मितभाषी, स्पष्ट विचार आणि कुठे चुकत असेल तर तू चुकतोयस हे ठामपणे म्हणण्याचा स्वभाव यामुळे रितेशला आदिती आवडायला लागली. एवढी की त्याला तिच्याखेरीज काही सुचेना. सकाळी झोपेतून उठल्यावर पहिली आठवण तिची आणि झोपताना शेवटचीही तिचीच. स्वप्ने तिची आणि डोक्यात संभाषणही तिचेच.

पण तिला अजूनही जाणून घ्यायला हवे होते. शिवाय तिच्या मनात काय आहे, तिच्या कुटुंबाबद्दल काय आहे हे त्याने कधी तपासले नव्हते म्हणून दोघांनीही एक दिवशी भेटायचे ठरवले. अचानक रितेशला एका कस्टमर मिटींगसाठी अनायासे पुण्याला जावे लागले. पण तो पुण्याला येतोय हे त्याने आदितीला मुद्दामच सांगितले नाही. तिच्यासाठी ही अचानकवाली भेट एक मोठे सरप्राईज असणार होते. सकाळसकाळी तिचा मेसेज आला-

गुड मॉर्निंग शोना

गुड मॉर्निंग आदि! काय करतेयस?

ऑफिसला पळतेय! उशिर झालाय!

अच्छा, तू कुठे आहेस?

तुझ्या पुण्यात!

डोन्ट टेल मी!

खरंच!

लगेच तिचा फोन आला!

“वेडा आहेस काय तू? आणि तू पुण्याला येतोयस हे मला का नाही सांगितलंस?”

“अचानक ठरले.”

“अच्छा! तू ना एक नंबरचा डफर आहेस!”

आदितीने डफर बोललेले त्याला खूप आवडायचे.

“काय करणार, एवढे दिवस नुसतेच बोलतोय. इकडे ये म्हणून पुण्याचे लोक बोलवतही नव्हते. म्हटले जाऊया पुण्याला आणि मस्तानीची चवही घेऊन येऊया!”

“हो का? आणखी कशाकशाची चव घ्यायचीय?”

“सध्या तरी मस्तानीचीच आणि मस्तानीच्या मनात मला भेटायचे असेल तर कुठे ते सांगावे म्हणजे आम्ही तिथे येण्याचा प्रयत्न करू.”

“चल आज हाफ डे टाकते. अॅक्च्युली फुलडेच टाकला असता पण आज ऑफिसमध्ये जाणे आवश्यक आहे. काही गोष्टी आहेत ज्या आजच संपवायच्या आहेत. त्या दुपारपर्यंत पूर्ण होतील. मग भेटू आपण. तू एक काम कर, मी तुला पत्ता पाठवते. माझ्या ऑफिसच्या इकडेच ये, तिथून मग जाऊया कुठेतरी.”

“डन देन! सी यू सून!”

तिने पत्ता पाठवून दुपारी दोनपर्यंत पोहोचायला सांगितले. रितेशची एका कस्टमरबरोबर मिटींग होती. तासाभरात ती संपवून तो आदितीने दिलेल्या पत्त्यावर दीडलाच पोहोचला आणि तिला तुझ्या ऑफिसच्या खाली चहाची टपरी आहे तिथे थांबलोय म्हणून त्याने मेसेज केला. पंधरा मिनीटांत ती खाली आली. किती छान दिसत होती. मानेवर रुळणारे मोकळे केस, कोरीव भूवया, काळेभोर आणि पाणीदार डोळे, त्यावर उघडझाप होणार्‍या दाट पापण्या, अगदी धनुष्यालाही लाजवतील असे ओठ ही सर्व सामग्री घेऊन आलेली मुलगी पस्तीस वगैरे वर्षाची आहे हे कुणाला सांगून पटले नसले. शिवाय एका तीन वर्षाच्या मुलाची आई म्हणजे सोडाच! संतूर मम्मीच जणू! थोडीशी गुबगुबीत. पण रितेशला बघताक्षणीच आवडलेली. काहीही म्हणा, फेसबुकचे फोटो आणि खरा माणूस यातले अद्वितीय काय आहे हे भेटल्याशिवाय समजत नाही.

ती पार्किंगमधून कार घेऊन आली आणि रितेशजवळ आल्यावर तिने त्याला दुसर्‍या बाजूने बसायची खूण केली. दरवाजा उघडून तो आत बसला तसा तिचा सुगंध रितेशला वेडा करून गेला. परफ्यूमचे सिलेक्शन खूप वरच्या दर्जाचे होते. कुठे जायचे म्हणून तिने विचारले खरे पण रितेश पुण्यात नवीन असल्याने ते त्याने तिच्यावर सोडले. इथले रस्ते, हॉटेल आणि मेनू तू शोधायचेस असे त्याने सांगून टाकले. तिने एका चांगल्या हॉटेलच्या पार्किंगमध्ये गाडी उभी केली. आत प्रायव्हसी मिळेल अशा ठिकाणी ते जाऊन बसले. दुपार असल्याने तशी वर्दळही फारशी नव्हतीच.

“काय खायचे बोल.”

“तुला आवडेल ते मागव. मी पाहुणा आहे पुण्याचा.”

“ओह आय सी! चल इथे पाष्ता चांगला मिळतो!” म्हणून तिने पाष्त्याची ऑर्डर दिली. मग गप्पांना सुरवात झाली. सहा वर्षापूर्वी तिचे विकासबरोबर लग्न झालेले. इंजिनिअरिंगला दोघेही एकाच कॉलेजमध्ये होते. लव्ह मॅरेज. नंतर तो मर्चंट नेव्हीत जॉईन झाला. लग्नानंतरची दोन वर्षे खूप सुखात गेली. साडेतीन वर्षापूर्वी ड्युटीवर निघताना आदिती प्रेग्नंट आहे ते समजल्यावर “यावेळी लवकर परत येतो.” म्हणून जे गेला ते गेलाच. परत आलाच नाही. फोन नाही की काही नाही. सातआठ महिने वाट पाहिली आणि मग कंपनीने तो मिसींग आहे म्हणून घरी पत्र पाठवले.

घरच्यांनी ‘अनोळख्या मुलीशी लग्न’ या विषयावरून ज्या मुलाला घरातून बाहेर काढले त्या मुलाच्या पश्चात इंश्युरन्सची रक्कम घ्यायला ते एकमेकांशी भांडायला लागले. आदितीची अवस्था खूप विचित्र झालेली. अमेय अजून पोटात होता. एकतर विकास गेलाय हे मानायला मन तयार नव्हते. ज्या माणसाचे शेवटचे दर्शन होत नाही, तो आपल्यातून गेलाय हे कसे मानायचे हा तिचा रास्त प्रश्न होता. त्यात घरच्यांची तिच्या घरी येऊन भांडणे! तरी नशीब आदितीने राहता फ्लॅट स्वत:च्या जीवावर घेतलेला. तिला हे सारे नवीन होते.

शेवटी तिने तुमचा मुलगा आहे, तुम्ही पैसे घ्या, मला त्यातले काहीही नको म्हणून स्पष्ट सांगितले. घरचे पैसा आणि प्रॉपर्टीसाठी कोणत्या थराला जाऊ शकतील याची तिला पुरेपूर जाणीव होती आणि म्हणूनच तिने एकटे का असेना -सर्वांपासून लांब रहाणे पसंत केले होते. पुन्हा सासरच्या माणसांत जाऊन मिसळणे तिच्या स्वभावात नव्हते. एवढ्या मोठ्या पुण्यात एकटी मुलगी रहाते हे नवीन नसले तरी आईबाबांना काळजी होतीच की! बाबा नोकरी करायचे त्यावेळी शक्य नव्हते पण रिटायर झाल्यावर मात्र अधूनमधून आईला घेऊन दहा पंधरा दिवस आदितीकडे रहायला यायचे.

पण खर्‍या अर्थाने विकास गेला तेव्हापासून आदिती एकटी पडली. डिलीव्हरीच्या वेळीही सासरचे कुणी आले नाही. नातवाच्या पायगुणाने मुलगा गेला म्हणून घरचे त्या दोघांवर रुसलेले. त्यांच्याबरोबरचे संबंध पूर्ण तोडलेले. पायगुणाचे नुसतेच कारण. खरी गोष्ट तर प्रापर्टीची! तीही तिने देऊन टाकलेली. मग जबाबदार्‍या घ्यायला कोण कशाला येईल? सारे बाळंतपण तिच्या आईबाबांनीच केले. अमू छोटा होता त्यावेळी खूप त्रास व्हायचा. तिसर्‍या महिन्यापासून त्याला बाजूला करून तिने ऑफिस जॉईन केले. तिची आई येऊन बरोबर राहिली. अमू चांगला दोन वर्षाचा होईपर्यंत तिच्याजवळ होती. ती परत गावी गेल्यावर छोट्या अमूला डे केअरमध्ये ठेऊन तिला नोकरी सांभाळावी लागली. अगदी आताही ती ऑफिसला जाताना त्याला डे केअरला सोडून जायची आणि घरी परतताना आईविना दिवसभर बसून थकलेला तो चिमुकला जीव तिच्यासोबत यायचा.

इंजिनियरिंग होऊन चांगला जॉब मिळाल्याने तो सोडण्याचा प्रश्नच नव्हता. शिवाय स्वत:च्या पायावर उभा रहाण्यासाठी तेच एकमेव साधन होते. आणि जॉब सोडून ती करणार तर काय होती? अमूला चांगली सवय लागावी म्हणून घरात मुद्दाम टीव्ही घेतला नव्हता. तास न् तास टीव्ही पहाण्यापेक्षा आवडत्या पुस्तकात डोके घालून बसणे ती पसंत करायची. अगदी याच तिच्या छंदामुळे तिची रितेशशी ओळख झालेली. शिवाय माहेर मुंबई असल्याने तो लिहीत असलेल्या ‘रेशीमगाठी’तील मुंबईचा ओढा हा पहिल्यापासूनचाच. खूप सारे बोलताना ती मधूनच भावूक व्हायची आणि तिच्या डोळ्यांत पाणी तरळलेले दिसायचे. शेवटी सारे सांगून झाल्यावर ती वर्तमानात आली.

“काय मी पण सारे माझेच सांगत बसलीये. बोअर तर नाहीस ना झाला?”

“नाही गं. खूप सोसलयंस तू. ग्रेट आहेस यार!”

“कसलं आलंय ग्रेट! परिस्थितीचे चटके सोसले की तेवढा ग्रेटनेस येतोच. आणि स्त्रियांना तर येतोच येतो. ते सोड, तुझे ऑफिस काय म्हणतेय?”

“ठीक चाललेय.”

“मी आता कॅनडा आणि ऑस्ट्रेलियासाठी ट्राय करतेय.”

“म्हणजे?”

“चार पाच वर्षे जाऊन यायचे. मग एखादा जॉब पहायचा इथे. साधा असला तरी चालेल. पण थोडे जास्त पैसे कमवायचे म्हणजे चारपाच वर्षे बाहेर गेल्यावाचून गत्यंतर नाही.”

ते ऐकून रितेश अडखळला पण काही बोलला नाही. पाष्त्यानंतरची कॉफी संपवण्यात मग्न आहे हे नाटक करण्याचा तो प्रयत्न करत होता. रितेश पुण्यातला पाहुणा म्हणून आलेले बिलही तिनेच भागवले. मुंबईत भेटल्यावर तू खर्च कर असे म्हणताना तिने गंमत म्हणून जो उजवा डोळा मारला त्याने रितेशच्या काळजात फुलपाखरे उडाली. घरी जाताना तिने अमूला डे केअरमधून घेतले. पण कारमध्ये आधीच बसलेल्या रितेशला पाहून त्याने लगेच हा कोण असे तुसडेपणाने स्पष्ट विचारून पुणेकर असल्याचे सिद्ध केले. मग तिने हा माझा ऑफिसमधला फ्रेंड आहे असे सांगून त्याला गप्प बसवला. तो मधून मधून तिला हा तुझा फ्रेंड आपल्याबरोबर का येतोय वगैरे प्रश्न विचारत होता आणि ती त्याच्या बालबुद्धीला पटतील अशी उत्तरे देत होती.

स्वारगेटजवळ आल्यावर रितेश तिथे उतरून मुंबईची बस पकडण्याच्या विचारात होता पण ती म्हणाली, “प्लीज, चल ना घरी.”

“आर यू शुअर? यू वोन्ट बी हॅविंग एनी इश्यूज?”

“नाही रे चल!”

तिचे आईबाबा सध्या पुण्यात नाहीत एवढी माहिती तिने सांगितली होती. पण अमू बरोबर असल्याने रितेशला शंका येणे साहजिक होते. शिवाय एकट्या आणि स्वतंत्र रहाणार्‍या स्त्रियांबद्दल ती कोणत्या वळणाची आहे या गोष्टींबद्दल सोसायटीमधल्या लोकांचे बरेच निकष असतात. आदितीबद्दल लोकांनी काही वेडेवाकडे बोललेले रितेशला अजिबात आवडले नसते म्हणून तिला मान खाली घालायला लावेल अशा कोणत्याही गोष्टीपासून त्याला दूर रहायचे होते.

“एरव्ही त्याला मी लेट पिक करते पण आज हाफ डे घेतलाय म्हणून आताच घेतले. नाहीतर मला पुन्हा इकडे यायला लागले असते.”

“नक्की ना?”

“हो रे बाबा. आणि असाही तो दुपारी झोपतो. गेल्यागेल्या झोपेल तो. आपल्याला निवांतपणे गप्पाही मारता येतील.”

तिची बिल्डिंग आली. गाडी पार्क करून खांद्यावरची पर्स सांभाळत झोपेत असणार्‍या अमूला कडेवर घेऊन वर जाताना तिची तारांबळ होत होती. अमूला घ्यायचे रितेशच्या डोक्यात आलेले पण तो त्याच्याकडे येणे शक्य नव्हते. म्हणून निमूटपणे तिच्यामागून जाण्याशिवाय रितेशकडे दुसरा पर्याय नव्हता.

पाचव्या मजल्यावर पोहोचताच तिने लॅचने दरवाजा उघडला, अमू तिच्या खांद्यावर मान टाकून झोपला होता. त्याची झोपमोड होऊ नये म्हणून तिने त्याला हळूच नेऊन सोफ्यावर बसवला आणि रितेशला आत यायला सांगितले. रितेश शूज काढून थोडासा बिचकतच आत गेला. हॉल बर्‍यापैकी आवरलेला होता. फक्त अमूची खेळणी मात्र सगळीकडे पसरलेली होती. अमूला तसाच सोफ्यावर बसवून आदितीने सारा हॉल आवरला.

“अरे हा खूप पसारा करतो एकटा असला तरीही. आणि आवरतही नाही, सारे मलाच आवरावे लागते.”

“इट्स ओके. मुलं म्हटलं की असणारच हे.”

अमू मात्र डोळ्यांतली झोप उडाल्यासारखा रितेशच्या हालचाली निरखत बसला होता आणि त्यामुळे रितेश कमालीचा नर्व्हस झालेला. अमूला त्याने स्माईल देऊन पाहिले मात्र अमू हसायच्या मूडमध्ये नव्हता. आदितीचे आईबाबा घरी नसले तरी त्याला अमू असण्याची भीती वाटत होती. तिच्या आईबाबांना आपल्याबद्दल कोण घरी आला होता म्हणून सांगेल ही चिंता त्याला लागून राहिलेली. आदितीने अमूला झोपायला चल म्हणून सांगून पाहिले पण तो काही केल्या मानायला तयार नव्हता. त्याला हॉलमध्ये सोफ्यावरच बसायचे होते.

मग आदितीने त्यांच्यासाठी कॉफी बनवली. गप्पा मारत कॉफी संपली. त्या कॉफीची चव, समोर बसलेल्या आदितीची नशा, फॅनच्या वार्‍याने उडणारे तिचे केस आणि त्याच लयीत हलणारा तिचा स्कर्ट या गोष्टींनी रितेश धुंद झालेला. आदितीला ते सारे समजत होते.

“चल मी तुला आमचे घर दाखवते.” म्हणून तिने रितेशला किचनमध्ये बोलावले पण रितेशआधी अमू त्याची कार घेऊन आधीच किचनमध्ये घुसला. हॉल, किचन, मास्टर बेडरुम, अमूची खोली सगळे दाखवून झाले पण अमू दोघांना एकत्र येऊ देत नव्हता. जिथे तिथे खेळणी घेऊन त्यांच्यापुढे असायचा. आदितीने त्याला चुकवायचा खूप प्रयत्न केला पण तो यशस्वी झाला नाही.

बराच वेळ घरी बसल्याने अमू आणि रितेशची थोडीशी गट्टी जमली आणि हळुहळू दोघे बोलू लागले. जसा तो बोलायला लागता तसे रितेशने त्याला खेळण्याबद्दल “हे काय आहे? हे असे का असते?” असे विचारून खेळण्यांबद्दलचे आपले अज्ञान प्रकट करत आपलेसे केले आणि मग मात्र दोघे चांगले दोस्त झाले. निघताना तर अमू तिला तुझ्या या फ्रेंडला आपल्या घरी ठेऊन घेऊया असे म्हणाला आणि ती ही त्यावर चकित झाली.

शेवटी रितेशला सोडायला ते दोघेही खाली आले. त्याने दोघांनाही बायवाय केला. पहिल्याच भेटीत ती रितेशला प्रचंड आवडली होती पण पुढे काय हा त्याच्यासमोर प्रश्न होता. त्याने स्वारगेटपर्यंत कॅब बूक केली. तो कॅबमध्ये बसला आणि आदितीचा कॉल आला. ती नेहमीप्रमाणेच बोलत होती. आता जणू काही ते भेटलेच नव्हते. कितीही बोलले तरी दोघांमधली ओढ मात्र कमी होत नव्हती.

“शोना एक विचारू?”

“विचार ना.”

“अमूचा राग तर नाही ना आला तुला?”

“का?”

“म्हणजे त्याची अडचण वाटली असेल ना तुला?”

“नाही गं! असे काही नाही.”

“मला वाटली म्हणून मी तुला विचारले. अॅक्च्युली मला तुला किस करायचे होते पण चान्स गेला यार. अमू झोपला असता तर ते करता आले असते.”

“असूदे. पुन्हा कधीतरी.”

“तू एवढा कूल कसा काय असू शकतोस यार?”

रात्री घरी पोहोचल्यावर रितेश मेसेज करतो म्हणालेला पण घरी पोहोचूनही त्याने मेसेज केला नाही. दुपारचा आदितीचा प्लान ऐकल्यापासून थोड्या दिवसांत काही झाले तरी ती आपल्याला सोडून जाणार आहे असे एक मन म्हणत होते. आपण जर तिच्यात गुंतलो तर पुन्हा त्यातून बाहेर पडणे फार मुश्किल होईल अशा विचारात असतानाच तिचा मेसेज आला-

हे, अजून पोहोचला नाहीस तू?

हो केव्हाच पोहोचलोय

मग मेसेज का नाहीस केला?

विसरूनच गेलो गडबडीत

वास्तविक त्याने मुद्दाम मेसेज केला नव्हता.

मी तूला खूप मिस करतीये

हो माहित आहे. पण एवढेही गुंतायला नको आपण एकमेकांत आता. दोघांच्याही दृष्टीने बरं नाही ते

का?

खरं सांगू? मी खूप हळवा आहे. आणि तू ज्यावेळी बोललीस ना की तू कॅनडा आणि ऑस्ट्रेलिसाठी ट्राय करते आहेस त्यावेळी मला खूप कसेतरी वाटले. आय कान्ट टेल यू! आय मीन सर्वांसाठी करिअर महत्वाचे आहे आणि तू जायलाही हवेस पण आता तुझी एवढी सवय झाली आहे की मन मानायला तयार नाही होत

मग नको का जायला मी?

माझे ऐकशील?

सांगून तर बघ

नकोस ना जाऊ मग. एक चांगले आयुष्य जगायला लागतात तेवढे पैसे आहेत ना, मग जास्तीचा अट्टाहास कशासाठी?

बरं नाही जाणार

वेडी आहेस का तू?

का?

मी सांगितले म्हणून नाहीस जाणार?

मग तूला नाही आवडणार तर नाही जाणार

एक विचारू तुला?

हो विचार ना

आपले रिलेशनशिप तुझ्यासाठी काय आहे?

सर्व काही! अजून काही ऐकायचंय तुला?

नाही! थँक्यू सो मच बार्बी!!


 

क्रमश:

©विजय माने, ठाणे.

चाफा बोलेना # १

1

सोमवारी ऑफिसमध्ये गेल्यानंतर कॉर्पोरेटकडून आलेल्या एका मेलने मला फार दु:खी केले. एरव्ही याच मेलने मी आनंदाने वेडा झालो असतो पण आर्याशी बोलत नसल्याने गोष्टी आता बदलल्या होत्या. त्याच आठवड्यात शुक्रवारी होणार्‍या लीडरशिप ट्रेनिंगचा कॉर्पोरेटकडून तो रिमांईंडर मेल होता. ज्या इंजिनियर लोकांना त्यांच्या ट्रेनिंगनंतर कंपनी कन्फर्म करत होती त्यांच्यासाठी हे लीडरशिप ट्रेनिंग असायचे. त्यामुळे ते चुकवण्याचा प्रश्नच नव्हता कारण ते ‘कंपल्सरी’ या कॅटॅगरीत मोडत होते. शिवाय एकदा आपले कन्फर्मेशन झाल्यावर हे ट्रेनिंगचे लचांड स्वत:हून मागे लावून घ्यायचे असल्याने अतिशहाणपणा करून मीच या तारखेचा स्लॉट निवडला होता. हे ट्रेनिंग अटेंड करायला आम्ही एकूण वीसजण होतो. त्या वीसही जणांची यादी दीड महिन्यापूर्वीच मेलवर आली होती आणि माझ्या दृष्टीने सगळ्यात महत्वाचे म्हणजे त्यात आर्याचे नाव होते.
विषेश म्हणजे हे ट्रेनिंग आमच्या इलावियाच्या कॅम्पसमध्ये न होता जवळच असणार्‍या एका थ्रीस्टार हॉटेलमध्ये ठेवण्यात आले होते. ट्रेनिंगच्या दोन्हीही दिवशी आम्हांला ऑफिसला जाण्याची आवश्यकता नव्हती. त्यामुळे ट्रेनिंग संपल्यावर दोन्ही दिवस खूप मजा करायची असा माझा आणि आर्याचा प्लान होता…हो! होताच म्हणावा लागेल, कारण आर्या आणि मी जवळजवळ तीन आठवडे उलटले तरी एकमेकांशी बोलत नव्हतो की चॅटदेखील करत नव्हतो. आमचे रिलेशनशिप खूप अवघड वळणावर येऊन पोहोचले होते. मी झालेल्या प्रकारानंतर माघार घेऊन तिच्याशी बोलायला तयार नव्हतो आणि तिकडूनही आर्याचा कॉल किंवा मेसेज येत नव्हता. फक्त ‘आय एम सॉरी’ या वॉट्सअॅप प्रोफाईल फोटोवरून काय समजायचे?
आर्याला सॉरी बोलायचे आहे ते मला समजत होते पण मी ऐकायलाच तयार नव्हतो. अगदीच शेवटचा प्रयत्न म्हणून ‘आय एम सॉरी’ असा वॉट्सअॅप प्रोफाईल पिक्चर ठेऊन ती “मला माफ कर!” हे सांगण्याचा निष्फळ प्रयत्न करत होती. मी मात्र तिच्या साखरपुडा होण्याने माझ्या आयुष्यावर काहीही फरक पडत नाही हे दाखवण्यासाठी वॉट्सअॅप प्रोफाईलला दररोज एक नवीन फोटो ठेवत होतो. असे करताना आतून खूप वेदना होत होत्या. रोज तिला श्वासाप्रमाणे मिस करत होतो पण राग आणि गैरसमजासारखे दुसरे घातक कॉम्बिनेशन नसेल. माझ्याकडून फोन करायचे बाजूलाच राहिले, त्यादिवशी झाले ते नेमके काय होते याचे स्पष्टीकरण आर्याकडून ऐकणेही मला चीड आणणारे होते. उगाच खोटे का बोला, माझ्याकडे मनाचा तेवढा मोठेपणा नव्हता. हो नव्हता! मी कुणी संत महात्मा नव्हतो. राग, मोह, मत्सर या कात्रीत सापडलेला मी एक साधा माणूसच होतो.
आठवणींच्या त्या रोजच्या त्रासालाही मी सरावलो होतो, तिच्या आठवणी व्याकुळ करायच्या पण त्यांना चकवा द्यायला मी शिकलो होतो. त्या नादात मी खूप सार्‍या विरह कविता लिहून काढल्या. शरीरासाठी जेवण आणि झोप आवश्यक आहे या गोष्टीचा मला विसर पडला होता. भूक लागलेली असताना काही केल्या जेवण जात नव्हते. दिवसभर थकलेलो असतानाही रात्री दोन दोन वाजेपर्यंत झोप लागायची नाही. उगाच जागत बसायचो. डोळे उघडे असतानाचे एकवेळ ठीक आहे, बंद केले तरी आर्याच डोळ्यांसमोर यायची. आम्ही एकत्र घालवलेले क्षण एखाद्या पिक्चरसारखे नजरेसमोरून तरळून गेले की हळवे व्हायचो. कधी कधी सायकिअॅट्रिस्टकडे जावे असे वाटायचे पण मग आईबाबा आठवले की त्यांच्या काळजीने मन घाबरून जायचे.
या सार्‍या संकटांतून थोडीशी सुटका मिळावी म्हणून मी स्लिपिंग पिल्सची व्यवस्था केली होती. डिपार्टमेंटमध्ये सतत आडवा येणारा सुब्रतो मात्र यावेळी कामास आला. त्याच्या भावाचे मेडिकल असल्याने विदाऊट प्रिस्क्रिप्शन झोपेच्या गोळ्या त्याच्याकडून मिळाल्या. त्याचा झाला तर मला तोटाच होईल या विचाराने त्यानेही मला हौसेने आणून दिल्या. सुरवातीला जीवाच्या भीतीने एक गोळी खाऊन पाहिली पण त्याचा काही फरक पडेना म्हणून मी दोन गोळ्या घ्यायला चालू केले. दिवस उलटत होते, ऑफिस आणि आयुष्यात रोज एवढ्या गोष्टी घडत होत्या पण आर्या आणि माझ्या नात्यात दुरुस्ती होईल असे मात्र काही घडत नव्हते. मी तर आशाच सोडून दिली होती.
शेवटी शेवटी अगदी असह्य झाले. ती बोलत नसली तरी काय झाले, निदान तिला बघता तर येईल म्हणून मी तिला पहाण्याचा एक धाडसी प्लान केला. शिवाय वेड्यासारखे आपणच या फेजमधून जात असलो तरी शत्रुपक्ष नेमका कोणत्या मनस्थितीत आहे ते मला जाणून घ्यायचे होते. बॅनर्जी सुट्टीवर असताना मी आर्याच्या स्विचगिअर प्लान्टच्या मेंटेनंस हेडशी बोलून सर्व डिपार्टमेंटचे पॉवर ऑडिट करायचे आहे आणि तो डाटा आम्हांला नवीन प्रॉडक्ट तयार करायला उपयोगी पडणार आहे असे सांगितले. त्यांनी तात्काळ ग्रीन सिग्नल देऊन आमच्याकडे कधीही येऊन पॉवर क्वालिटी चेक करा असे सांगितल्यावर आणखी काय हवे होते?
मी व्होल्टेज अॅनालायझरचे मशीन घेऊन लागलीच तिकडे गेलो. परवानगी दिल्यामुळे पहिल्या रिडींगचा मान मेंटेनंस डिपार्टमेंटचा होता. त्यानंतर त्यांना अॅनालायझरबद्दल माहिती सांगून शंका येणार नाही या बेताने तिथल्या आर अॅन्ड डी लॅबचे रिडींग घेऊया म्हणून ठरवले आणि “सोबत तुम्ही असाल तर खूप मदत होईल-” असा थोडासा मस्का लावल्यावर सुरवातीच्या दोन ठिकाणी ते बरोबर यायला तयार झाले. मला आर्या कुठे बसते ते ठाऊक होते पण मुकाटपणे त्यांच्यामागून चालत होतो. शेवटी हव्या असलेल्या डिपार्टमेंटमध्ये आल्यावर आम्ही थेट आर्याच्या बॉसच्या – राहुल करमरकरांच्या – केबिनमध्ये घुसलो. माझ्या प्लानच्या हिशेबाने मी केबिनमध्ये जाण्याआधी लॅपटॉपवर बसलेल्या आणि डोळ्यांभोवती काळी वर्तुळे उमटलेल्या मुलीच्या कानावर माझा आवाज जाईल असे म्हणालो, “आय थिंक आपण बरोबर ठिकाणी आलोय सर!”
माझा आवाज ऐकल्यावर आर्याने दचकून मागे पाहिले तेवढ्यात करमरकरांच्या केबिनचा दरवाजा आपोआप बंद झाला. आत गेल्यावर मी तिथे का गेलोय याची माहिती मी सांगण्याऐवजी मेंटेनंस हेडनी करमरकरांना सांगितली. मी मात्र काचेच्या केबिनमधून बाहेरचे दिसायला एक छोटी पारदर्शक पट्टी होती त्यातून बाहेरच्या हालचाली निरखत होतो. आर्या केबिनकडे नजर लावून बसली होती. मी अचानक इकडे कसा आलोय या प्रश्नाचे उत्तर तिला समजण्यापलीकडचे होते. बराचवेळ झाले तरी आम्ही बाहेर जात नसल्याने तिच्या चेहर्‍यावर चिंता पसरलेली दिसत होती. शेवटी करमरकरांशी बोलून झाल्यावर हसतहसत आम्ही तिघेही बाहेर पडलो.
बाहेर आल्या आल्या करमरकरांनी आर्याला माझी ‘समीर देशमुख’ म्हणून ओळख करून दिली आणि माझ्याकडे पाहून ते म्हणाले, “इंसिडंटली हर सरनेम इज ऑल्सो देशमुख…मीट आर्या देशमुख. शी इज अ न्यू टॅलेंट वी हॅव अॅडेड इन अवर डिपार्टमेंट रिसेन्टली!” आणि आर्याकडे वळून ते म्हणाले, “आर्या, यांना आपल्या डिपार्टमेंटमधली पॉवरची काही रिडींग्ज घ्यायची आहेत, ते घेऊ देत. काही लागले तर तू पहा. बाय द वे त्यांच्यासाठी कॉफी मागव आधी.” असे म्हणून ते मेंटेनंस हेडला सोबत घेऊन बाहेर कुठेतरी निघून गेले.
ते दोघेही तिथून गायब होताच आर्याच्या चेहर्‍यावर समाधानाची छटा उमटलेली मला दिसली. टेबलवरचा फोन उचलून ती ऑफिसबॉयला कॉफी सांगणार इतक्यात मी तिला तटस्थपणे मध्येच थांबवत म्हणालो, “मी कॉफी सोडली आहे सध्या आणि आता मला थोडी घाई आहे तेव्हा प्लीज यू कॅरी ऑन यूवर वर्क. मी माझे रिडींग पहातो.”
“समीर तुला काय झालेय मला सांगशील का? का वागतोयस असे माझ्याशी?”
“सॉरी?”
मी मोठ्याने बोलल्यामुळे बाजूच्या क्यूबीकलमधला कोणतरी उठून – सर्व काही ठीकठाक आहे याची खात्री झाल्यावर पुन्हा खाली बसला. दोघांमधला एवढा ताणला गेलेला वाद तिथे मिटवण्यात काही अर्थ नाही हे तिनेही ओळखले आणि पुढे काहीही न बोलता ती गप्प झाली. मला व्होल्टेज अॅनालायझरच्या कोणत्याही रिडींगमध्ये कसलाही इंटरेस्ट नव्हता. जिला पहायचे होते तिला मी पाहिले होते. वरून चेहर्‍यावर हास्य ठेवत असली तरी मनातून ती खुश नव्हती हे मी समजलो होतो. तिला माझ्याशी बोलायचे होते पण मी अजूनही तयार नव्हतो. शेवटी पर्सनल गोष्टी नाहीत तर नाही, प्लगमध्ये लावलेले ते नवीन गॅजेट काय आहे असे तिने विचारले.
“व्होल्टेज अॅनालायझर म्हणतात त्याला. पॉवर सप्लायमध्ये कोणकोणत्या प्रकारचे स्पाईक्स असतात आणि पॉवर नक्की कोणत्या गोष्टींनी करप्ट होते ते समजते – त्याचा ग्राफ प्लॉट केल्यावर!”
“ओह आय सी!” आर्या एक नंबरची अॅक्ट्रेस होती, जसे तिला काही माहितच नाही असा ड्रामा करत होती पण तिला या सार्‍या गोष्टी माहित होत्या.
“आपल्याबद्दल लोकांच्या काय इमोशन्स आहेत त्या मोजण्यासाठीही असे एखादे गॅजेट यायला हवे मार्केटमध्ये!” खरोखर मी एखाद्यावर चिडलो की मला सरळ बोलता येत नाही. त्याला नेहमी शालजोडीतून देतो.
“आय एम सॉरी? काय म्हणालात?”
तिला व्यवस्थित ऐकू गेलेय शिवाय ते कुठेतरी टोचलेय हेदेखील माझ्या लक्षात आले होते. म्हणून पुन्हा काहीही न बोलता तो व्होल्टेज अॅनालायझर काढला आणि एकदाचे थेट तिच्या डोळ्यांत पाहिले. का कोण जाणे अचानक माझ्या डोळ्यांच्या कडा पाझरताहेत असे जाणवल्यावर मी फसतोय हे माझ्या लक्षात आले आणि पुढे एकही शब्द न उच्चारता मी तिथून लगेच निघालो. हा एवढा ड्रामा मध्यंतरी झाला होता.
ट्रेनिंगचा शुक्रवार उजाडला तरी कसली एक्साईटमेंट नव्हती. रिपोर्टिंग टाईम सकाळी सातचा असल्याने रोजच्यापेक्षा थोडे लवकर घरातून निघून हॉटेलवर वेळेत पोहोचलो. रिसेप्शनमध्येच मखमली रंगाच्या बोर्डवर सोनेरी अक्षरांत इलावियाच्या लोकांचे स्वागत केलेले दिसत होते. ट्रेनिंगरुम शोधायला अजिबात त्रास झाला नाही. दुसर्‍या मजल्यावर एक मोठा कॉन्फरन्स हॉल आहे असे समजले आणि मी लिफ्टने दुसर्‍या मजल्यावर पोहोचलो. ट्रेनिंगरुमचा मागचा दरवाजा उघडून मी आत घुसलो तर अर्धे कॉन्फरन्स भरलेले होते. जे लोक लवकर आले होते, त्यांनी पुढची टेबले घेतली होती. दरवाजा मागच्या बाजूला असल्याने नवीन येणारे लोक मागेच बसत होते. आर्या पहिल्या टेबलवर कोणतरी तिघेजण होते, त्यांच्यासोबत बसली होती. ट्रेनर काळ्या रंगाच्या ब्लेझर आणि टायमध्ये कॉर्पोरेट लूक दिल्यासारखा दिसत होता. ट्रेनिंग सुरु व्हायला अजून अवकाश असल्याने प्रेझेंटेशन आणि प्रोजेक्टरचा सेटअप करण्यात तो मग्न होता.
मी बसण्यासाठी कॉन्फरन्सचा असा कोपरा निवडला की जिथून मला ट्रेनर आणि आर्या दोघांवरही नजर ठेवता येईल. मी जागाही अशी निवडली होती की मला आर्या स्पष्ट दिसत होती पण तिला मात्र मी दिसत नव्हतो. जागेवर येऊन सेटल होतोय की नाही तोपर्यंत अजून एक गोड मुलगी माझ्याच बाजूला येऊन बसली. बसल्या बसल्या तिने मला जन्मोजन्मीची ओळख असावी असे स्माईल दिले. मी टेबलावरची नावे चेक केली. समीक्षा पाटील! नंतर बारकाईने पाहिल्यावर लक्षात आले की प्रत्येक टेबलावर लोकांच्या नेमप्लेट्स आहेत आणि त्यानुसारच लोक बसलेले आहेत. मी आजुबाजूच्या टेबलावर माझी नेमप्लेट पाहिली पण कुठे दिसत नव्हती. मग पुढच्या मुलाला माझे नाव सांगून त्याच्या टेबलवर नेमप्लेट आहे का ते पहायला सांगितले.
शेवटी माझी नेमप्लेट आर्याच्या टेबलावर मिळाली. तिच्या बाजूला बसलेल्या एका मुलाला मी उभा राहून ती नेमप्लेट गुपचूप मागे पाठवायची रिक्वेस्ट केली. तो ही वेडा “समीऽऽर…” म्हणून हाक मारत होता. ओठांवर बोट ठेऊन बिनबोभाट मागे पार्सल कर असे सांगितल्यावर ती माझ्यापर्यंत पोहोचवण्यात आली. माझी नेमप्लेट पाहून समीक्षाने हात पुढे करत मला “गुडमॉर्निंग समीर!” केले. मी तिचे गुडमॉर्निंग कृत्रिम हास्याने परत केले. माझ्या डोक्यात काय चालले होते त्या बिचारीला कल्पनाच नव्हती. पुढे ट्रेनर ट्रेनिंग द्यायला उभा आहे त्याच्याकडे पाहून तरी गप्प बसायला हवे हे तिला समजत नव्हते. त्याला आणि बाजूला बसलेल्यांनाही दुर्लक्ष करत ती माझ्याशी निवांत गप्पा मारत होती. ट्रेनिंगला असणारे वीसच्या वीसजण अजून आले नव्हते.
वेळेच्या थोड्याफार फरकाने उरलेले लोक मागच्या दरवाजातून आत येतच होते. प्रत्येकवेळी दरवाजा उघडल्याचा आवाज झाला की आर्या मान वळवून दरवाजावर नजर टाकायची हे मला स्पष्ट दिसत होते. पण मी दिसलो नाही की तिच्या चेहर्‍यावर निराशा पसरायची. मी ट्रेनिंगला येणार आहे की नाही याची तिला चिंता तिला लागून राहिली होती हे समजत होते. वास्तविक ट्रेनिंगची ही शेवटची बॅच होती आणि हे ट्रेनिंग चुकवणे मला महागात पडले असते. पण जेव्हा तिच्या टेबलवरची माझी नेमप्लेट अचानक गायब झाल्याचे तिच्या लक्षात आले, तेव्हा मात्र ती चांगलीच चमकली. माझी नेमप्लेट तिच्या नकळत मागे स्मगल झाली आहे याचा तिला पत्ताच नव्हता. तिने तशाही परिस्थितीत मागे वळत सगळे कॉन्फरन्स स्कॅन केले व मी कुठे दिसतो का ते पाहिले पण मी पेन खाली टाकून तो उचलायला टेबलखाली वाकल्याने तिच्या नजरेस पडलो नाही.
सात वाजायला पाच मिनीटे बाकी होती आणि बहुतेक सारेजण आले होते. ट्रेनरने मनगटावरच्या घड्याळात एक नजर टाकली आणि हातातल्या नोट्समध्ये तो शेवटचा घुसला. बहुतेक तो जे काही शिकवणार होता त्या गोष्टींची उजळणी करत असावा. बरोबर सात वाजता त्याने हातातल्या नोट्स बाजूला टेबलवर ठेवल्या आणि “गुडमॉर्निंग एव्हरीबडी!” असे जोराचा ओरडला. काही लोकांनी त्याला “गुडमॉर्निंग सर!” म्हणत पुन्हा ग्रीट केले पण बहुतांशी लोक बेसावध असल्याने त्याच्या अचानक गुडमॉर्निंगने दचकले. सगळ्यांच्या आपापसातल्या गप्पा बंद झाल्या आणि लक्ष त्याच्याकडे लागले. त्याने ट्रेनिंग सुरु करण्याआधी सर्वांना मोबाईल सायलेंट मोडवर टाकायला सांगितले. ट्रेनिंगमध्ये मोबाईलवर बोलायचे नाही हा पहिला नियम होता. अगदीच अर्जंट असेल तर बाहेर जा, काय बोलायचे आहे ते बोला आणि मग आत या अशी सुचना करण्यात आली.
शेवटी त्याने सर्वांना नोटपॅड, पेन व ट्रेनिंगच्या नोट्स दिल्या आणि ट्रेनिंगला सुरवात केली. लीडरशिप ट्रेनिंग म्हणजे काय आणि कॉर्पोरेटमध्ये त्याची काय आवश्यकता आहे असा पहिला प्रश्न होता. लोकांनी सुरवातीला दिलेल्या काही जनरल व्याख्या आणि कारणे सांगितल्यावर खर्‍या प्रोग्रामची सुरवात सर्वांच्या इंट्रोडक्शनने हवी असे त्याने जाहीर केले. आता ही ओळख साधेपणाने नाव, डिव्हीजन इत्यादी गोष्टी सांगून न करता एकदम वेगळ्या पद्धतीने झाली पाहिजे असे त्याचे म्हणणे पडले. त्यांने सर्वांना चार मुद्दे नोट डाऊन करायला सांगितले.
पहिला मुद्दा म्हणजे – आता असणारा मी आणि तुम्हांला कोण व्हायचे आहे तो मी असे एक प्रतिकात्मक चित्र काढायचे. दुसरा मुद्दा – तुमच्या नावाची सुरवात ज्या अक्षराने होत असेल त्या अक्षराने सुरवात होणारे आकर्षक विषेशण सांगायचे म्हणजे हे दोन दिवस लोक त्याला विषेशणाने संबोधतील. उदा. आकाश नाव असेल तर अॅडॅप्टीव्ह आकाश, नवल असेल तर नॉटी नवल इत्यादी. तिसरा मुद्दा – आतापर्यंतच्या आयुष्यात केलेली सर्वात क्रेझी गोष्ट कोणती ते सांगायचे आणि चौथा आणि शेवटचा मुद्दा – आवडते गाणे म्हणणे, आवडत्या गाण्यावर डान्स करणे किंवा अॅक्टिंग करणे यापैकी सर्वात आवडती जी गोष्ट असेल ती सर्वांसमोर करून दाखवायची! हे ऐकल्यावर डोक्यात एकच विचार आला, काय वेडेपणा आहे हा? म्हणजे काहीही! अक्षरश: काहीही!
खरे सांगायचे तर मला अशा टाईपच्या ट्रेनिंगचाच कंटाळा यायचा. ट्रेनर उगाच असंबद्ध काहीतरी करायला सांगायचे. चित्र काढणे वगैरेपर्यंत ठीक आहे पण आता सांगितलेल्या या चार मुद्द्यांची तयारी करून सर्वांपुढे म्हणून दाखवणे म्हणजे माझ्या दृष्टीने दिव्यच होते. अशा ट्रेनिंगमधला आजपर्यंतचा माझा अनुभव एकदम वाईट होता. मुख्य म्हणजे खूप सार्‍या लोकांसमोर उभा राहून बोलणे हा माझा लहानपणापासूनचा वीक पॉईंट होता. अगदी शाळेत असतानाही मी स्टेजवर असलेल्या कोणत्याही स्पर्धांमध्ये भाग घ्यायचो नाही. म्हणजे माझ्यासाठी तो एक प्रकारचा न्युनगंडच होता. मला वाटले ट्रेनरला सांगितल्यावर बसलोय त्या जागेवरून आम्ही हे सारे करतो म्हटल्यावर तो ठीक आहे वगैरे म्हणेल. लगेच माझी ती कल्पना माझ्यासारख्या गर्दीला बुजणार्‍या बर्‍याचजणांनी उचलून धरली पण ट्रेनर कसला ऐकतोय! नियम म्हणजे नियम! इंग्रज लेकाचा!! आता त्यानेच नियम बनवल्यावर हे सारे करण्याखेरीज आमच्याकडे दुसरा काही पर्यायच नव्हता.
पहिले इंट्रोडक्शन आर्याचे झाले. अमेझिंग आर्या! छान विषेशन शोधले होते! तिने तिचे आताचे डेझिग्नेशन आणि तिला आयुष्यात फायनली काय व्हायचे आहे हे असे काही सांगितले की सगळेजण सोडा, मी ही हैराण झालो! सर्वात क्रेझी गोष्ट म्हणजे तिचा थएिटरमधला फर्स्ट किस! कुणालाही न घाबरता तो क्षण ती सांगू कशी शकते याचेच मला आश्चर्य वाटले. पण तिने ते सांगितल्यावर सर्वजण आनंदाने ओरडले आणि मी उगाच गोरामोरा झालो. बाजूला बसलेली समीक्षा माझ्याकडे वेगळ्याच नजरेने का पहात होती ते मला समजले नाही पण तिच्याशिवाय मला दुसरे कुणी तसे पाहिले नाही याची मी खात्री करून घेतली. शेवटचे म्हणाल तर आर्याने ‘कटी पतंग’ मधले ‘ना कोई उमंग है-’ हे गाणे म्हणताना तिचे आधीच पाणीदार असलेले डोळे अजून पाणावले होते ते कितीजणांना समजले माहित नाही, पण सगळे झाल्यावर टाळ्यांच्या कडकडाटात ती तिच्या जागेवर येऊन बसली.

क्रमश:

©विजय माने, ठाणे.

आर्याची दुसरी एंगेजमेंट

board-1820678_640

मागच्या प्रसंगानंतर एखादा आठवडा उलटला असेल, सुट्टीदिवशी एका मित्राला भेटण्यासाठी मी ठाण्याला गेलो होतो आणि येता येता आर्याच्या घरावरून यावे लागणार होते. तिथून पास होताना अंकल आणि आंटीना जस्ट हॅलो करून यावे असा विचार मनात आला. आर्या भेटायचा चान्सच नव्हता कारण ती पुण्याला गेली होती. तिने मला पुण्याच्या मैत्रिणीच्या घरी तिघीचौघीं इंजिनियरिंगला असणार्‍या मैत्रिणींचे गेट टुगेदर आहे म्हणून आधीच सांगितले होते.
मी जास्तवेळ न थांबता पटकन परत निघायचे म्हणून तिच्या रो हाऊसच्या बाहेरच बाईक पार्क करून उघड्या असलेल्या गेटमधून आत शिरलो. हॉलचा दरवाजा तर उघडा होता पण तिथे कुणीच दिसत नव्हते. का कुणास ठाऊक पण मला एक निगेटिव्ह फिलींग आली. बाहेर शूज काढून हॉलमध्ये गेलो, तर खरोखर तिथे कोणीही नव्हते. घराच्या आतल्या बाजूने मात्र खूपजणांच्या गप्पांचे आवाज कानावर येत होते. डायरेक्ट आत जाणे बरे दिसणार नाही म्हणून मी पुन्हा दरवाजावर येऊन बेल वाजवली पण ती वाजली नाही.
आता पुढे काय करावे या विचारात असताना मी खिशातून फोन काढून आर्याचा नंबर डाईल केला आणि माझे कान व डोळ्यांवर विश्वासच बसेना. अगदी समोर असलेल्या टेबलावरचा चार्जिंगला लावलेला तिचा मोबाईल मला ठेवलेली स्पेशल रिंगटोन वाजवत होता.
“आर्याऽऽ तुझा फोन वाजतोय बघ.” किचनमधून अनोळखी आवाज आला.
मी गोंधळून गेलो. काहीतरी अशी गोष्ट घडत होती जिचा मला अजिबात सुगावा लागत नव्हता किंवा ती गोष्ट मला समजू नये अशी आर्याची इच्छा होती. नाइलाजाने मी परत फिरणार इतक्यात घाईघाईने कोल्ड्रिंकचा ट्रे घेऊन किचनमधून कोणतरी बाहेर आली आणि तिची नजर माझ्यावर पडली. साधारण आर्याच्याच वयाची सुंदर दिसणारी ही मुलगी कोण ते मला समजले नाही पण ती मात्र खूप बारकाईने माझ्याकडे पहात होती. बहुतेक ती आर्याच्या भावंडापैकी कोणतरी असावी कारण आर्याने मोबाईलमध्ये दाखवललेल्या अनेक फोटोंपैकी कोणत्यातरी फोटोत तो चेहरा पाहिल्यासारखा वाटत होते.
“हाय, अंकल आहेत का घरी?” उगाच तिच्या तोंडाकडे येड्यासारखे पहाणे बरे दिसले नसते म्हणून मी विचारता जाहलो.
“हो. आहेत ना! बाय एनी चान्स तू समीर आहेस का?”
“हो, कसे ओळखले?”
“आर्याचा मोबाईल तुझ्याच तर फोटोंनी भरला आहे.” तिच्या तोंडून हे ऐकून मलाच लाजल्यासारखे झाले.
“पण तुम्ही कोण आहात ते मी नाही ओळखले.”
“ओह! सॉरी, मी कोण ते सांगितलेच नाही की तुला! मी निधी आर्याची आतेबहिण. तू आणि आर्या एकत्र काम करता ना?”
“एकत्र नाही, एका कंपनीत काम करतो.”
“अच्छा! पण तिने तुला सांगितले नाही?”
“काय म्हणून?”
“आज तिची एंगेजमेंट आहे म्हणून? माझा भाऊ – दिपकबरोबर! अ नेव्ही गाय!”
“सॉरी?” मी काहीतरी चुकीचे ऐकले असा मला भास झाला.
“लग्न करतेय ती दिपकबरोबर. कम ऑन समीर, चल ये ना आत. सर्वजण आतच बसलोय आम्ही. आज फायनल होईल सगळे.”
“नको, चालूदे तुमचे. मी थोडा घाईत आहे. मला जायला हवे. फक्त आर्याला सांगा मी आलो होतो म्हणून!”
हॉलमध्ये माझा आवाज ऐकल्यावर आतून येणारे सर्व आवाज अचानक बंद झाले. बाहेर खरोखर कोण आहे ते पहायला आर्या गडबडीने हॉलच्या दरवाजावर आली आणि मी हॉलमध्ये निधीबरोबर बोलत उभा असल्याचे तिने पाहिले.
या नवीन एंगेजमेंटसाठी आर्या हिरवी साडी नेसली होती. तिच्या गोर्‍या वर्णाला ती हिरवी साडी खूपच शोभून दिसत होती. जणू काही नुकतेच लग्न झालेली नवरी! खरं म्हणजे कोणताही रंग तिच्यावर शोभून दिसायचा. शिवाय आधीच काळ्याभोर आणि पाणीदार असलेल्या डोळ्यांत काजळही घातलेले. कधी नव्हे ते हातात घातलेल्या सोनेरी बांगड्या त्या एकूण सौंदर्यात आणखी भर टाकत होत्या.
पण वास्तवाचे भान आल्यावर माझा पारा आणखी चढला. निधीकडून जे काही ऐकले त्या रागाने आतल्या आत मी धुमसत होतो. खड्डयात गेली तिची साडी, काजळ आणि बांगड्या! डोळ्यांत आणता येईल तेवढी तिच्याबद्दल घृणा आणून मी तिच्याकडे संतापाने एक कटाक्ष टाकला. माझ्या या अशा अनपेक्षित अवताराने तिला काय करावे ते कळेना आणि ती पुरती भांबावून गेली. ती कुठल्यातरी कोड्यात पडून अवघडल्यासारखी दिसत होती. मला काहीतरी सांगण्याच्या उद्देशाने ती पुढे आली, “हे बघ समीर…”
“ओके, काय समजायचे आहे ते समजले मला. बाऽय नाऊ.”
कोणी आजुबाजूला आहे म्हणून ओठांवर खोटे हसू आणून तिच्याशी पुढे बोलणे मला जमण्यासारखे नव्हते म्हणून क्षणाचाही विलंब न लावता मी तिथून परत फिरलो. मला रोखण्यासाठी ती धावत आली गेटपर्यंत आली पण त्याआधी मी बाईकला किक मारली होती. तिने मला लगेच कॉल केला पण मी तो उचलला नाही. तिने खूप सारे मेसेजेस पाठवले. अगदी वॉटसअॅप सोडून टेक्स्ट मेसेजेसही केले पण मला ते पहायचेच नव्हते. माझ्या मनातून ती पूरती उतरली होती आणि मी आयुष्यात तिला पुन्हा पूर्वीचे स्थान देऊ शकेन की नाही याची माझी मलाच शंका होती. मला अंधारात ठेऊन एवढे सारे महाभारत घडलेले असताना ती मला का कॉल करत होती ते समजायला मार्ग नव्हता. कॉल करून सॉरी म्हणणार होती की अजून काही काल्पनिक कथा सांगणार होती, ते ऐकण्यात मला अजिबात रस नव्हता. शेवटी मीच फसलो गेलो होतो. ज्याची जळते त्यालाच कळते असे म्हणतात ते काही खोटे नाही.
पण एक खरे आहे असे वाटून गेले – लग्नाआधी मुली चांगल्या दिसणार्‍या मुलावर प्रेम करतात, त्याच्याबरोबर फिरतात पण लग्नाचा विषय आला की त्या नवरा शोधण्यात मात्र कमालीच्या चोखंदळ होतात. शेवटी मी या विचारापर्यंत आलो की प्रेम म्हणजे निव्वळ पुस्तकी कल्पना आहे आणि नवर्‍याची आर्थिक स्थिरता ही कुठल्याही शहाण्या मुलीच्या आयुष्याची एक महत्वाची बाब आहे, आणि लॉजिकली ते बरोबरही आहे. या सार्‍या गोष्टींचा सारासार विचार करून त्या कुणाबरोबर लग्न करायचे ते ठरवतात.
आर्या खूप वेगळी आहे असे मला वाटायचे. शेवटी तीदेखील सामान्य मुलींसारखीच निघाली याचे मला वाईट वाटले. तो धक्का पचवणे माझ्यासाठी खूप अवघड होते. काही दिवसांपूर्वी तिने दिप्तीसमोर माझी काहीही चूक नसताना केवढा मोठा ड्रामा केला होता. मी दिप्तीला नाटकातले डायलॉग्ज कसे डिलीव्हर करायचे ते सांगत होतो. त्या नाटकाचा माझ्या खर्‍या आयुष्याशी काहीही संबंध नसतानाही आर्या माझ्यावर केवढी चिडली होती. आणि आता ही काय करायला निघाली होती? तर एका अनोळखी मुलाशी साखरपुडा आणि ते ही माझ्याशी एकदाही न बोलता. ‘दिपक’ या विषयावर ती अगदी चुकूनही माझ्याशी बोलली नाही. तिला जे काही करायचे होते ते सारे काही तिने माझ्या नकळत केले.
त्यानंतर काय तर ते दोघे लग्न करून सुखी आयुष्य जगणार होते! मला काहीही न कल्पना देता तिने एकटीनेच हा निर्णय घेतला होता. हे सारे मला सांगणे तिला महत्वाचे वाटले नाही. माझ्या इमोशन्स तिला महत्वाच्या वाटल्या नाहीत. मी कदाचित सीन क्रएिट केला असता पण अशा रितीने तिच्या आयुष्यातून मला बाजूला करणे ठीक वाटत नव्हते. पण शेवटी प्रत्येकाला आपापले पडलेले असते. आपल्या अशा एका निर्णयानंतर दुसर्‍याच्या आयुष्यात काय होणार आहे किंवा समोरचा माणूस कोणत्या गोष्टी फेस करतोय हा विचार कोण करत नाही. एक ना एक दिवस ही गोष्ट मला समजेल असा विचारही तिच्या मनात कसा आला नसेल याचे मला आश्चर्य वाटले. ती जे काही करत होती ते कशाच्या प्रभावाखाली करत होती हे समजायला मार्ग नव्हता. ते चूकीचे होते त्यात काही वादही नव्हता. सर्वात कळस म्हणजे तिच्या आईबाबांनीही आमच्या लग्नाला परमिशन दिली होती आणि असे असताना अचानक ही नवीन एंगेजमेंट मध्येच कुठून उगवली ते कळत नव्हते.
या सीननंतर मी वेगळ्याच मनस्थितीत होतो. माझे सर्वांग रागाने अक्षरश: थरथरत होते. सरळ कुठल्यातरी बारमध्ये जाऊन चिल्ड बिअर प्यावी असे वाटत होते. मी कुठे चाललो होते ते माझे मलाच कळत नव्हते. शेवटी ठाण्याच्या तलावपाळीला पोहोचल्यावर भानावर आलो. ठाणे स्टेशनपासून अगदी जवळच असणारे हे सुंदर तळे विषेशत: संध्याकाळ झाली की मनाला खूप भावणारी जागा होती. मी आणि आर्या वरचेवर इकडे फिरायला यायचो. एका झाडाखाली बाईक पार्क करून मी एकटाच तळ्याकडे पहात बसलो. खूप सारी प्रेमी युगुले गळ्यात गळे घालून बसली होती. भोवतालच्या जगाचे त्यांना काहीही पडलेले नव्हते. कुणाचा प्रेमभंग झालाय, कुणाचा जीव असणार्‍या प्रेयसीने त्याच्या काळजावर खूप खोल घाव घातलाय याच्याशी त्यांना काहीही देणेघेणे नव्हते. प्रेमात आकंठ बुडालेले ते दोन्ही जीव हळूच एकमेकांच्या कानात कुजबुजत होते. पुढे जाताना यातल्या कितीजणांना धोका मिळणार आहे असा एक असंबद्ध विचार माझ्या भिरभिरलेल्या डोक्यात येऊन गेला.
त्यांच्याकडे पाहिल्यावर खूप रोमँटिक वाटत होते पण त्याबरोबरच आर्याची आठवण आल्यामुळे मला त्या सर्वांची चीड यायला लागली. मला अचानक एकटे वाटू लागले. आयुष्यात कुणी सांत्वन करायला नाही की तुला का एकटे वाटतेय, हे विचारायलाही नाही. मी दुसर्‍याकडून काय अपेक्षा करणार होतो जिथे आर्यानेच – जिला मी माझी अर्धांगिणी समजत होतो – तिनेच असा धोका दिला होता. डोक्यात असंख्य विचारांचे वादळ सुरु झाले. ते असह्य होऊन मी सरळ घराकडे जायला निघालो.
आर्या मला सतत कॉल करत होती. मी तिच्यावर एवढा चिडलो होतो की काहीही झाले तरी तिचा फोन उचलणे शक्य नव्हते. शेवटी तिच्या फोन येण्याचाही मला वैताग आला आणि मी मोबाईल सायलेंट मोडवर टाकला. तिने फोन करणे थांबवले नाही. त्या सायलेंट मोबाईलची व्हाब्रेशन्सही मला इरिटेट करू लागली. शेवटी वैतागातच मी फोन उचलला, “आता अजून काय बाकी आहे?”
“समीर माझे ऐकून घे.”
“वा! सगळे रामायण घडून झाल्यावर मला आत्ता फोन करावासा वाटला तर!”
“समीर, प्लीज शांत हो.”
“मी शांत राहू शकत नाही. मला खरोखर आश्चर्य वाटतेय त्या मुलीचे, जिच्या लग्नाला तिच्या आईबाबांनी आधीच परवानगी दिली होती. तुला मला असे अर्धवट सोडायचे होते तर आधी सांगायचेस ना! मी नाखूश होऊन का होईना ते स्वीकारले असते. पण मला मध्येच असे अचानक सोडून त्याच्यात तू काय पाहिलेस? पैसेच पाहिले असशील. मान्य आहे, त्याच्यापेक्षा मी कमी मिळवत असेन पण एक चांगले आयुष्य जगायला आपल्याला तेवढे पुरेसे होते आणि किती स्वप्ने पाहिलेली मी तुझ्याबरोबरची! पण तुला तेवढे पुरेसे नव्हते, तुला आणखी हवे होते. भौतिक सुखे देणार्‍या खूप सार्‍या वस्तू घेण्यासाठी तुला श्रीमंत नवरा हवा होता.” एखाद्या स्क्रिप्टमधला डायलॉग बोलावा तसे मी एका दमात बोललो.
हुंदका आवरत पलिकडून शांत आवाज आला, “तुला माझे ऐकायचे आहे की नाही?”
“नाही.”
तिने कॉल डिस्कनेक्ट केला. तिच्यावर ओरडून का होईना मनातले बोलून टाकल्यामुळे माझा राग थोडा कमी झाला. थोड्यावेळाने तिला काय बोलायचे होते ते ऐकून घ्यायला काय हरकत होती असे मला वाटू लागले. त्यानंतर मात्र तिचा फोन आला नाही. मी प्रत्येक दहा पंधरा मिनीटाच्या अंतराने तिचा कॉल किंवा मेसेज येतोय का स्क्रीन अनलॉक करून पहात होतो, पण नाही. तिने असा धोका दिला हा विचार स्वस्थ बसू देत नव्हता. शिवाय काहीही करु देत नव्हता, अगदी नुसतेच गप्प बसणेही जीवावर आले होते. जे काही करतोय त्यात लक्ष लागत नव्हते. जेवणही नीट गेले नाही. रात्री भूक लागू नये म्हणून थोडेसे खाल्लेले आणि झोपायच्या तयारीत होतो तेवढ्यात तिचा मेसेज आला.

आय एम सॉरी समीर. मी तुझ्याशी खोटे बोलायला नको होते, पण मला वाटले मी एकटी हे सारे हँडल करू शकेन.

हो. आय कॅन अंडरस्टॅन्ड! तुला खूप गोष्टी हँडल करायचा अनुभव आहे. आता तर तुला नेव्हीमधला ऑफिसर भेटलाय. इलावियात काम करणार्‍या इडियटमध्ये तुला कसला आलाय इंटरेस्ट? पण या सार्‍या गोष्टींतून लोकांचे खरे रंग मात्र समजले. मला तुझ्याशी कधीही बोलायचे नाही. शेवटचा गुडबाय…

शोना, शेवटचं विचारतेय, तू माझ्याशी नीट बोलणार आहेस की नाहीस?

नाही.

ठीकाय तर!

त्यानंतर मात्र तिचा कॉल किंवा मेसेज काहीही आले नाही. मला काय झाले होते ते समजत नव्हते. तिला प्रत्येक क्षणाला मी मिस करत होतो पण तिचा मेसेज किंवा कॉल आला की भयंकर चिडायचो. वॉट्सअॅपवर तर ती ऑनलाईन दिसत होती. तिच्या मेसेजच्या येण्याची रात्री दोन वाजेपर्यंत वाट पहात राहिलो. नंतर कधी झोप लागली ते समजले नाही.
अबोल्यात जवळजवळ एक आठवडा उलटून गेला. मी तिला प्रपोज केल्यापासून आमच्यात दिवसातून तीनचार वेळा बोलणे व्हायचे. कॉल करायचो, कॉल नसेल तर चॅट तरी करायचो. पण एवढा मोठा गॅप कधीच नव्हता. तो आठवडा म्हणजे काळ्या पाण्याच्या शिक्षेसारखा होता. मी तिच्यात किती अडकलो होतो ते त्या आठवड्यात समजले. बर्‍याचदा वाटायचे तिला फक्त एकदा फोन करून एकच प्रश्न विचारावा, “तू ही मला तेवढेच मिस करतेस जेवढा मी तुला करतोय?”
पण इगो आड येत होता. पण खरे सांगायचे तर इगोपेक्षा आपली मुलगीच जर खरोखर दुसर्‍या कुणाच्या प्रेमात पडली असली तर? ही भीती मला थांबवायची. पण बरेच दिवस झाले दोघांमध्ये काहीही कम्युनिकेशन नसल्यामुळे माझ्याही मनातले धागे तुटत चालले होते. तिला विसरावे म्हणून मी स्वत:हून प्रयत्न करत होतो. कमीतकमी बॅनर्जी लांब कुठेतरी आऊटडोअरला पाठवेल असे वाटत होते पण तो ही पाठवत नव्हता.
मी आमचे वॉट्सअॅपवरचे जुने चॅट काढून वाचत होतो. फेसबुकवरचे तिचे तेच ते फोटो पुन्हा पुन्हा पहाण्यात रात्रीच्या रात्री घालवत होतो. एवढे दो दिल एक जान असणारे आम्ही, पण एकमेकांशी बोलण्यासाठी कोणती गोष्ट आड येत होती ते समजत नव्हते. माझ्या बाबतीत म्हणाल तर मला आर्याने फसवले आहे ही भावनाच संताप आणणारी होती, माझ्या सेल्फ रिस्पेक्टला धक्का देणारी होती. त्यामुळे मी माझ्याकडून तिला फोन करणे शक्य नव्हते. आणि कितीही नाही म्हटले तरी आमच्या प्रश्नचिन्हवाल्या नात्याचे पुढे काय होणार आहे याची चिंता मनाला भेडसावत होती.

क्रमश:

©विजय माने, ठाणे.

 

बूमरँग (आर्याचा गैरसमज – 2)

11

हो आर्या! या साल्या आशिषने सगळा घोळ केला होता. अंडी आणायला जातो म्हणून खाली पळाला पण घराचा दरवाजा पूर्णपणे बंद न करता तसाच सताड उघडा ठेवलेला. तो बंद असता तर दरवाजा उघडायच्या निमित्ताने का होईना कुणीतरी तिकडे गेले असते आणि आम्ही दोघे एवढ्या जवळ आलोय ते कुणाला दिसले नसते. कमीतकमी आर्याने तरी आमची ‘ती’ पोझ पाहिली नसती. पण असे योग आले की माणसाच्या हातात त्याचे परिणाम भोगण्याशिवाय दुसरे काही नसते.
त्यात भर म्हणजे दिप्ती जरा मंदच होती. नेमक्यावेळी तिची पोझ कशी असायला हवी हे मला विचारत होती आणि मी ही डायरेक्टरचा बाप असल्यासारखा तिला शिकवत होतो. एकतर तिचा हात हातात घेतलेला. असंख्यवेळा एकच संवाद म्हटल्याने तो तोंडपाठ झाला होता. त्यामुळे डायलॉग्ज पहायला हातात पेपर घ्यायची आवश्यकता नसल्याने हातात स्क्रिप्टचे पेपर्सही नव्हते.
आम्हाला त्या पोझमध्ये पाहून आर्या मिरचीसारखी लाल झाली. एका अनोळखी मुलीसोबत घराचा दरवाजा उघडा असताना मी फ्लर्ट करतोय हे चित्र डोळ्यांसमोर दिसत असताना ती तर काय करणार होती? गैरसमज व्हायला आणखी विषेश अशा पुराव्यांची आवश्यकताच नव्हती. आत आलेल्या क्षणांपासून तिची नजर आमच्यावरून हटली नव्हती. पायातले सँडल काढायचेही भान तिला नव्हते. गाल पुर्‍यांसारखे फुगलेले, त्यावर रागाने अजून चढलेली लाली आणि टपोर्‍या डोळ्यांत पाणी आणून ती ओरडलीच, “अच्छा, म्हणजे माझे कॉल्स इग्नोअर करून तू हिच्याबरोबर बिझी आहेस तर!”
अचानक आलेली आर्या आणि तिचा असा दुर्गेसारखा अवतार पाहून दिप्ती अक्षरश: उडाली आणि माझ्यापासून दूर होऊन उभी राहिली.
“आर्या प्लीज, उगाच चिडू नकोस, ऐकून घे, तू समजतीयेस तसं काही नाहीये.”
“मला तुझे काहीही ऐकायचे नाहीये. गेल्या एका तासापासून मी तुला तेरा कॉल्स केले आहेत. साधा मोबाईल तरी पाहिलायस का तू? तुझ्या या कामात एवढा बिझी आहेस की तुला त्यासाठीही वेळ नसेल. हो ना?”
रविवारी कशाला कोण मरायला कॉल करेल म्हणून मी मोबाईल बेडरुममध्येच ठेवला होता आणि तो ही सायलेंट मोडवर! एवढी चिडलेली आर्या मी कधीही पाहिली नव्हती. तिच्या रागामुळे माझ्या अंगाला कंप सुटला. खरं म्हणजे उगाचच चिडून ती स्वत:ला त्रास करून घेत होती. तरीही घाबरत मी पुन्हा धाडस केले, “आर्या, प्लीज बसून तर घे.”
शांत होऊन ती सोफ्यावर बसली आणि अचानक लहान मुलीसारखी हाताच्या दोन्ही तळव्यांमध्ये चेहरा घेऊन मुसमुसून रडू लागली, “माझा विश्वास बसत नाही तू काय करत होतास त्याच्यावर. मी तुला सरप्राईज द्यायला आले होते पण मीच मूर्ख! तुझ्याकडून असे सरप्राईज मिळेल याची काय माहिती? तसे असते तर आलेच नसते मी. खरं म्हणजे मी तुला हो म्हणायलाच नको होते.”
तापात बडबडतात तसे ती अक्षरश: काहीही बडबडत होती. मुलींच्या डोळ्यांत एवढे पटकन कसे काय पाणी येते हे मला कळत नाही. म्हणजे बटन दाबले की मोटर चालू व्हावी तसे त्यांचे डोळे गळायला लागतात. इतरवेळी हे डोळ्यांतल्या पाण्याचे तळे कुठे असते समजत नाही. दुसरे म्हणजे समोर जर कोण रडत असेल तर मी गोंधळून जातो. त्यावेळी आपण नेमके काय करायचे हा मला पडणारा सततचा प्रश्न आहे. पण शेवटी माझ्या चूकीमुळे तिला त्रास झाला असल्याने तिला शांत करण्यासाठी मलाच काहीतरी करणे आवश्यक होते. मी हळूच तिच्याजवळ गेलो आणि त्याहून हळू आवाजात म्हणालो, “अॅक्च्युली मी तुझ्यासाठी एक स्पेशल सरप्राईज प्लान केले होते.”
“पाहिले ते मी.” असे म्हणून ती पुन्हा रडू लागली.
“आता शांत होऊन माझे ऐकशील का तू?”
तरीही ती रडतच राहिली.
“निदान माझ्यासाठी तरी?”
तिच्या खांद्यावर हळुवारपणे हात ठेवत मी तिच्या रडण्याची सांत्वना करण्याचा प्रयत्न केला पण तिने माझा हात झिडकारला. माझ्याकडून कॅरेक्टरचा खरा रोल समजावून घ्यायला आलेली दिप्ती हॉरर फिल्ममधले भूत पहावे तसे विस्फारलेल्या डोळ्यांनी सारे पहात होती. तिला सकाळपासून आवडत असलेला क्यूट रायटर एका मुलीला खूप विनवण्या करून काहीतरी सांगत होता आणि ती मुलगी त्याचे काहीही ऐकण्याच्या मन:स्थितीत नव्हती.
आर्याला समजवण्याचा मी माझ्या परीने खूप प्रयत्न केला पण ती काही केल्या ऐकायला तयार नव्हती. कदाचित दिप्ती आमच्याकडे पहात उभी होती म्हणून ती चिडली असावी म्हणून मी दिप्तीला कुठेही जा पण इथून निघ असे डोळ्यांनी खुणावल्यावर ती आम्हांला हॉलमध्ये सोडून बेडरुममध्ये निघून गेली आणि मला माझी घोडचूक लक्षात आली. दिप्ती बेडरुममध्ये गेल्यावर तर आर्या अजूनच तापली. खरं म्हणजे आपल्या मुलाचे दुसर्‍या मुलीबरोबर कनेक्शन आहे अशी शंका आली की आपली शोना ही नेहमीची शोना रहात नाही.
“बघ किती पुढे गेलायस तू. मी आत्ता आले नसते तर काय काय केले असतेस देव जाणे! गेली बघ ती बेडरुममध्ये. जा तिच्यामागे! कशाला वाट पहातोयस आता?”
अचानक एवढ्या सार्‍या गोष्टींचा मेंदूवर ताण आल्यामुळे माझ्या डोक्यातला सीपीयू क्रॅश झाला. मोबाईल हँग झाल्यावर त्याला नेमके काय करावे हे जसे समजत नाही, तशी माझी अवस्था झाली. कधी कधी एवढ्या सेन्सिबल मुली अशा एखाद्यावेळी मुर्खासारख्या का वागतात हे मला कळत नाही. विषेश म्हणजे आर्याही तशीच? शेवटी थकल्यावर तिने बॅगमधून एक टिश्यूपेपर काढला आणि डोळे पुसले. खरं सांगायचे तर अशा ओल्या डोळ्यांनीही ती खूपच सुंदर दिसत होती पण तिला ते सांगायची सोय नव्हती. आपले सिलेक्शन परफेक्ट होते पण मी बहुतेक दुसर्‍या मुलीच्या मागे आहे या विचाराने ते काहीसे कनफ्यूज होते.
दिप्तीला बेडरुम आणि आर्याला सोफ्यावर तसेच सोडून मी पहिल्यांदा किचनमध्ये जाऊन फ्रीजमधली स्प्राईटची बाटली आणून तिला दिली. निदान स्प्राईटच्या बाटलीने तरी तिचे गरम झालेले डोके थंड होईल ही एक भाबडी आशा होती. बाटली तशीच घेऊन ती हॉलमधून आतल्या बाजूला चालल्यावर आता ही बेडरुममध्ये जाऊन दिप्तीला मारते की काय अशी मला शंका येऊ लागली पण सुदैवाने तसे काही न होता ती पुन्हा किचनमध्ये गेली आणि स्प्राईट एका ग्लासमध्ये काढून त्यात आईसक्युब्ज टाकून पुन्हा सोफ्यावर येऊन बसली. स्प्राईटचे दोन तीन सिप मारले तरी राग गेलेला दिसत नव्हता. या जाहिराती वगैरे बकवास असतात याची पुन्हा एकदा खात्री झाली. पुढे काय होणार याची काहीच कल्पना नसल्याने घरात सन्नाटा पसरला होता. मी ही काही बोलत नाही हे लक्षात आल्यावर तिने सरकारी वकिलासारखी माझी उलटतपासणी घ्यायला सुरवात केली, “काय होते सरप्राईज?”
“काही नाही.”
“आत्ता तर बोलत होतास. सांगतोस की नाही?”
“जाऊ दे. उगाच आणखी….”
“सम्या, मार खाशील आता.”
“तूला नक्की ऐकायचंय?”
“तू सांगणार आहेस की नाहीस?”
“नाही. तू आधी प्रॉमिस कर ओरडणार नाहीस म्हणून.”
“नाही. मी नाही प्रॉमिस करू शकत. बर्‍याच गोष्टी प्रॉमिस करून खूप घोटाळे झालेत. आता नाही! आधी काय आहे ते सांग मग बघू.”
“जाऊ दे. मग नाही सांगत.” असे म्हणून मी गप्प बसलो. मला माहित होते, एखादी गोष्ट तिला ऐकायची असेल आणि मी बोललो नाही तर ती जाम इरिटेट होते.
“आता तिच्या प्रेमात पडलायस ते सांगू नकोस.” तिने बेडरुमच्या दरवाजाकडे बोट दाखवले.
“अन्फॉर्च्युनेटली अजून तरी नाही.”
“काय?”
“ती मस्त आहे, सुंदर दिसते हे खरं असलं तरी ती माझ्या टाईपची नाही.”
“मग कोण आहे तुझ्या टाईपची?”
“मला सांगावेच लागेल?”
“हो. निदान मला दुसरे नाव समजल्यावर काय करायचे ते पहाता येईल.”
“मग सोड.”
तिने काहीही दयामाया न दाखवता जोराचा चिमटा काढला.

आर्या नॉर्मलला आल्यावर तिच्या परवानगीने मी दिप्तीला हॉलमध्ये बोलवले. दिप्ती हॉलमध्ये आल्यावर आर्या तिच्याकडे संशयाने पहायला लागल्यावर मला काय करावे ते कळेना. ती बहुतेक दिप्तीचे लिपस्टिक, कुठे एखादा चावा किंवा दुसर्‍या सर्व गोष्टी व्यवस्थित असल्याची खात्री करून घेत होती. पण कर नाही त्याला डर कशाला? काहीही नव्हतेच.
या सगळ्या नाटकाचा शेवटचा प्रवेश होत असताना आशिष हातात अंड्याचा ट्रे घेऊन हजर झाला. घरात आर्याला पाहिल्यावर तो चाटच पडला पण त्यामुळे झालेल्या माझ्या अवस्थेची त्याला खूप मजा वाटली. आम्ही माझ्या लिखाणाबद्दल सारे गुपित ठेऊन लास्ट मोमेंटला तिला सरप्राईज द्यायचे ठरवले होते. पण ती स्वत: घरी आल्यावर आमचाच पोपट झाला. शेवटी खूप प्रयासाने तिला ती एकांकिका आणि स्क्रिप्ट याच्या भानगडी पुराव्यासह दाखवल्यावर तिला पटल्यासारखे दिसले. मी लिहीतोय हे समजल्यावर मात्र ती खरोखर खुश झाली. पण मी आजपर्यंत तिला का सांगितले नाही म्हणून ती पुन्हा चिडली पण यावेळचा राग मात्र वरवरचा असल्याने जास्त टिकला नाही. नंतर रिहर्सल आणि नाष्ता व्हायला एक तास लागला.
थोड्याच वेळात या दोन बावळट मुली जणू काही सात जन्मांचे नाते असल्यासारख्या गप्पा मारायला लागल्या जसे काही झालेच नाही. म्हणजे आम्हीच वेडे! दोन मुलांमध्ये असे काही झाले आणि त्यानंतर आमची चूक जरी लक्षात आली तरी आम्ही सॉरी म्हणायच्या भानगडीत पडत नाही. बोलत तर त्याहूनही नाही. एकमेकांना आटिट्युड देत निघून जातो. त्यानंतर दिप्तीला सोडून येतो म्हणून मी आणि आर्याला दोघांनाच घरी ठेऊन आशिष पुन्हा गायब झाला.
क्षणाचाही विलंब न लावता मी आधी दरवाजा व्यवस्थित लॉक केला. यावेळी मात्र तो व्यवस्थित लॉक झालाय की नाही ते मी स्वत: चेक केले कारण काहीतरी खूप छान घडणार होते. मी आर्याला जवळ ओढले आणि तिच्या ओठांवर हलकेच माझे ओठ ठेवले. हवेतला राग कुठल्याकुठे पळून गेला त्याची जागा प्रणयाने घ्यायला सुरवात केली. मी तिला हलकेच उचलून घेतले आणि बेडरुममध्ये उचलून नेले. आर्या अशी लाजली की तासाभरापूर्वी माझी बिनपाण्याने करणारी ती हीच का ती मुलगी हा प्रश्न काही क्षणांसाठी मलादेखील पडला. मी तिला हळूच बेडवर ठेवले. मला जवळ खेचून घेत ती माझ्या कानात कुजबूजली, “आज नाही हां…”
“का?”
“कारण नाही सांगू शकत.”
“ठीकाय.”
मी तिला बेडवर बसवून कोरडेपणाने बाजूची खुर्ची ओढून त्यावर बसलो.
“आय होप तुला अजून जास्त सांगायची गरज नाही. तुम्ही मुलं याबाबतीत लकी आहात. कोणत्याही वेळेस तुम्हांला काळजी करण्याची गरज पडत नाही. पण देवाने आम्हा स्त्रियांना एक विलक्षण गिफ्ट दिलेय.”
तरीही माझ्या डोक्यात प्रकाश पडेना, “आणि काय आहे ते?”
“एका नव्या जीवाला जन्माला घालण्याचे. पण त्यासाठी आम्हांला त्याची किंमत मोजावी लागते.”
ती काय बोलत होती हे माझ्या लक्षात आले पण थट्टेच्या स्वरात मी म्हणालो, “मग देवाची इच्छा पूर्ण करुया की!”
“मला पहिल्यांदा तुझ्याशी लग्न करु दे. आजकाल तुझे इन्टेशन्स काही ठीक दिसत नाहीत.”
“का बरं?”
“हल्ली तू चांगल्या, सुंदर दिसणार्‍या मुलींना तुझ्या जुन्या गर्लफ्रेंडच्या नकळत घरी आणू लागलायस.”
“काय म्हणालीस? मुलींना?”
“हो.”
“च्यायला, एका मुलीला हँडल करण्यासाठी केवढी कसरत करावी लागते माहिताय तुला? दमछाक होते जीवाची. जाऊ दे तुला नाही समजणार ते! मला ना हल्ली एकटेपणा जाणवू लागलाय!”
“हॅलो सम्या, मी तुला चांगलाच ओळखते. उगाच मला इमोशनली ब्लॅकमेल नकोेस करू.”
मी तिच्या मांडीवर डोके ठेऊन पडलो. माझ्या केसांतून तिची नाजूक बोटे फिरु लागली. ती मला खूप चांगली ओळखत होती यात काही शंकाच नव्हती. मी तिच्या हाताचे हलकेच एक चुंबन घेतले. तिनेही तसेच केले. तो समजूतदार स्पर्श जादूमय होता. मला तो क्षण पुन्हा पुन्हा जगायचा होता. मी तिच्या नजरेत नजर घालून एकटक पहातोय हे लक्षात येताच तिने तिच्या बोटांनी माझे डोळे बंद केले, “तसे अजिबात पाहू नकोस.”
“का?”
“माझा स्वत:वर ताबा रहाणार नाही.”
“तुला एक माहित आहे बार्बी?”
“काय?”
“तू एकदम परफेक्ट आई होशील.”
“असे का म्हणतोयस तू?”
“मला नेहमीच तसे वाटत आलेले आहे. अगदी तुला ज्यादिवशी पहिल्यांदा पाहिले त्यावेळीही तसेच वाटलेले.”
“समीर, तू ना खरोखर वेडा आहेस.”
“का?”
“मुलीला पाहताक्षणीच मुले तिच्या पे्रमात पडतात, त्याला लव्ह अॅट फर्स्ट साईट असे म्हणतात.”
“माहिताय मला.”
“आणि तू…मी एक चांगली आई होईन म्हणतोयस..ते ही पहिल्यांदा पाहिले त्यावेळी. काय बोलणार आता?”
“पण मी महत्वाची एक गोष्ट बोललो नाही.”
“कोणती?”
“माझ्या मुलांची आई म्हणून!”
“हो का?”
“हो.”
अत्यंतिक लज्जेने तिच्या गालांवर लाली चढली. मी इतर ठिकाणी तिला अशी लाजताना पाहिली नव्हती. असे लाजणे हे तिचे अजून एक फिचर होते. माझ्याशी फ्लर्ट करायच्या मूडमध्ये येत ती बोलली, “बाय द वे, किती मुलं हवीत तुला?”
“खरं सांगायचं तर मी क्रिकेटची टीम प्लान केलीये आणि तुझ्यासारख्या दोन तीन क्यूट मुली, ज्या सहजपणे मॉडेल बनतील.”
“चुप्प बस. मस्करी नकोस करु. मी सिरीयस आहे.”
“कशाबद्दल?”
“आपल्या मुलांबद्दल.”
“बरं तू सांग तुझी काय इच्छा आहे?”
“मला तुझ्यासारखा हँडसम मुलगा हवाय.”
“आणि मला तुझ्यासारखी बाहुली हवीय.”
“मग दोनच बस ना?”
“आता तू क्रिकेटची टीम नको म्हणते आहेस तर काय करणार?”
“आपण दोघांवर कॉन्संट्रेट करुया आता. त्यांच्यात अजून काय हवय?”
“गोरा रंग, काळेभोर डोळे, चब्बी चिक्स तुझ्यासारखे…”
“चूप बस. मी तर नावही ठरवून टाकले आहे.”
“काय?”
“अमेय.”
“अमेयच का?”
“ते गणपतीबाप्पाचे नाव आहे. माझा आवडता देवबाप्पा.”
त्यानंतर आम्ही बराचवेळ एकत्र घालवला. पण त्यादिवशीच्या प्रसंगाने एक मात्र समजले की तुम्ही नेहमी पाहता ते खरे असेलच असे नाही. मी तिला बाईकवरून घरी सोडणार होतो पण तिने माझे ऐकले नाही. रविवारी दुपारी मी झोपतो हे माहित असल्याने तिने रिक्षाने परत जाणे पसंत केले. फालतू गोष्टींवरून एकमेकांशी असे विकोपाला जाऊन भांडायचे नाही हे आम्ही दोघांनी त्यावेळी ठरवले खरे, पण आम्हांला आमच्या नशिबात त्याहूनही मोठे काही वाढून ठेवले आहे याची जरादेखील कल्पना नव्हती.

 

क्रमश:

©विजय माने, ठाणे.

बूमरँग (आर्याचा गैरसमज – १)

Boomrang-1

इलावियात करियर सुरु केल्यापासून एक वर्ष उलटून गेले होते. गेलेल्या वर्षाने मला खूप काही दिले होते. कॉलेजमधून निघताच कॉर्पोरेट जगाचा अनूभव, आजुबाजूला वावरणारे चांगले वाईट लोक पारखण्याची दृष्टी, घरापासून बाहेर रहाण्याच्या यातना, आहे त्या परिस्थितीशी जुळवून घेत आयुष्य जगण्याची कला आणि सर्वात महत्वाचे म्हणजे माझ्यावर मनापासून प्रेम करणारी आर्या! एकंदरीत मी खूप खुश होतो. गेलेला प्रत्येक दिवस काहीतरी नवीन शिकवून गेला होता.
बघता बघता आर्याचा बर्थडे आला. माझी मागच्या वर्षीची त्यादिवशीची झालेली अवस्था आठवून माझे मलाच हसू येत होते. एका वर्षापूर्वी तसे पाहिले तर आर्याचा आणि माझा काही संबंध नव्हता आणि आता आर्या माझा श्वास झाली होती. यावेळी मात्र दोघांनीही सुट्टी घेऊन सगळा दिवस वेड्यासारखा मरीन ड्राईव्हवर भटकत एन्जॉय केला. का कोण जाणे, आर्याला अचानक हुक्का ओढायची इच्छा झाली! हिचे एकतर शौक कमी आहेत, पण आहेत ते खूपच भारी आहेत! बर्थडेदिवशी ओढायचा नसतो, पुन्हा कधीतरी ट्राय करुया म्हणून वेळ मारून नेली. बर्थडेदिवशी बाकीचे काही नाही निदान व्होडका तरी पिऊया म्हणत होती! हिला एकाएकी नशिल्या पदार्थांची काय तल्लफ झाली होती देव जाणे! पण नशेत नसली तरी सगळी ड्रिंक्स आयुष्यात एकदा तरी ट्राय करणार हे गुपित तिने त्यादिवशी मला सांगितले. पिक्चरला जाऊया का तर नको म्हणाली. इतरवेळी जीव काढत असते, पण त्यादिवशी तिचा मूडच काही वेगळा होता. ऑफकोर्स बर्थडे तिचा असल्याने तो दिवस तिचाच होता, त्यात मी हस्तक्षेप करणार नव्हतो. मरीन ड्राईव्ह फिरून झाल्यावर तिला ठाण्यातल्या एका आवडत्या रेस्टॉरंटमध्येच जेवायचे होते. मॉलवगैरेमध्ये जाऊया का तरी नको. फ्युजन ढाबाच!
अगदी मुलुंडच्या आरमॉल एंट्रीजवळ आल्यावरही मी पुन्हा एकदा आत जाऊ या का म्हणून तिला विचारले पण तिचा फ्युजन ढाब्याला जायचा निर्णय पक्का होता. तसेच पुढे आल्यावर तिने चेकनाक्यापासून लेफ्ट टर्न घ्यायला सांगितला. लेफ्ट टर्न घेतला पण मला तो फ्युजन ढाबा नेमका कुठे आहे याचा पत्ता नव्हता. आर्याचा अजून एक विषेश होता, स्वभाव कूल असल्याने कुठल्याही गोष्टीवरून ती पटकन हायपर व्हायची नाही. आरामात गोष्टी हॅन्डल करायची. लेफ्ट टर्न घे म्हणून शांत झाली. पुढची दिशा सांगणे वगैरे भानगड नाही.
“आता कुठे?”
“मी सांगत नाही तोपर्यंत असाच सरळरेषेत बाईक चालवत रहा.”
मग बराचवेळ सरळरेषेत बाईक चालवून झाल्यावर शेवटी एकदाचा तो ढाबा आला. तिथे पोहोचायला संध्याकाळचे साधारण सात वाजले. ढाबा रस्त्याला लागूनच असला तरी आत म्हणावी तशी गर्दी नव्हती. बहुतेक आम्ही खूप लवकर आलो होतो. आत कॉफी कलरचे लाकडाच्या कच्च्या फळ्या वापरून बनवलेले प्राचीन पण सुंदर वाटावेत असे टेबल आणि तशाच धाटणीच्या पण आरामात बसता येईल अशा खुर्च्या होत्या. त्यातल्या अनेक टेबलांपैकी एका टेबलावर मित्रांची एक चौकडी गप्पा मारत बसली होती. आम्ही आत गेल्यावर सगळ्यांच्या नजरा आमच्याकडे वळल्या.
समोरच उभ्या असणार्‍या वेटरनी आर्याकडे पाहून स्माईल केले यावरून ती वरचेवर इकडे येत असावी याची खात्री झाली. आत सोनेरी मंद प्रकाश आणि हलक्या आवाजात संगीतही सुरु होते. ढाब्याला दोन फ्लोअर होते. मी वेड्यासारखा खालच्या फ्लोअरवरच मांडलेल्या टेबलावर बसण्याच्या तयारीत होतो पण आर्याने मला वरच्या फ्लोअरवर नेले आणि एका बाजूला फक्त दोघांसाठीच असणार्‍या टेबलावर बसायला सांगितले. आनंदाची गोष्ट ही होती की वरच्या मजल्यावर अजून कुणीही आले नव्हते. तिथे फक्त मी आणि आर्याच होतो.
रेस्टॉरंटचे नाव ढाबा असले तरी एकूण जागा खूपच रोमँटिक होती. एक म्हणजे इथे मॉलसारखा गजबजाट नव्हता. रोमँटिक कपलला जशी हवी तशी शांतता होती. तो सोनेरी मंद प्रकाश, कमी आवाजातल्या साधारण सत्तर ऐंशीच्या दशकातील गाण्याची केवळ वाद्याची धून आणि सर्वात महत्वाचे म्हणजे प्रत्येक टेबलावर ठेवलेली एक मोठी कँडल! ही एवढी चांगली जागा असताना गेल्या वर्षभरात आम्ही एकदाही इथे का आलो नाही याचे उत्तर मला आर्याकडून घ्यायचे होते. तिला विचारले तर, “ढाब्याचा मालक पप्पांच्या ओळखीचा आहे.”
पुढच्या स्पष्टीकरणाची मला गरजच नव्हती.
“मग आज का आलो? तुझ्या पप्पांना आता नाही का सांगणार की तुमच्या मुलीबरोबर कोणतरी मुलगा आला होता म्हणून?”
“आता काही टेंशन नाही. घरी माहित आहे ना आपल्या?” असे विचारून तिने मला गप्प केले.
आम्ही बसल्या बसल्या वेटरने कँडल पेटवली आणि टेबलवर पाण्याची एक बाटली आणून ठेवली. मी एकटक आर्याकडे पहात होतो आणि ती मेनू ठरवण्यात बिझी होती.
“काय घेणार तू?”
“तू मागवशील ते!” म्हणून मी तिला डोळा मारला.
“आय मीन पूर्ण जेवण घ्यायचे की स्नॅक्स टाईप काहीतरी?”
“तसा म्हणशील तर मी किती दिवसांपासून उपाशी आहे.”
“चूप्प बस. तो मेनू इथे नाहीये.” माझ्या बोलण्याचा रोख तिने पटकन ओळखला. पण उत्तर देताना मात्र ली लाजेने चूर झाली. तिचे मोकळे सोडलेले केस, बोलके डोळे, हळुवार बोलण्याची सवय, आणि चेहर्‍यावर ओसंडणारा आनंद हे सारे त्या तेवढ्याशा उजेडात अप्रतिम भासत होते.
“मग इथे काय आहे?”
“मिस्टर देशमुख, या मेनुकार्डवर जे पदार्थ आहेत तेच मिळतात इथे.”
मी मेनू सिलेक्शन तिच्यावरच सोपवले आणि एकटक मेनूकार्डात हरवलेल्या चंद्राकडे पहात बसलो. मी स्थिर नजरेने तिच्याकडे पहातोय हे लक्षात आल्यावर मेनूकार्डवरून नजर न हटवताच ती म्हणाली, “वेडा आहेस तू.”
“आणि तू ही.”
“चीज गार्लिक बे्रड घेऊयात? आज खूप खावासा वाटतोय.”
“आणि चिली पनीर.” मी माझा पदार्थ सांगितला.
“माझ्यासाठी स्प्राईट वुईथ आईस. तुला कोणते कोल्ड्रिंक मागवू?”
“सेम.”
तिने ऑर्डर दिली आणि मग मेनूकार्ड मिटून ठेवत माझ्याकडे पहात ती बोलली, “तूला घेऊन खूपदा इकडे यावे असे वाटायचे, खूप छान जागा आहे, पण धाडस नाही झाले. आता आपल्या घरीही काही इश्यू नाही म्हणून आज तुला इकडे आणले. आम्ही वरचेवर इकडे येतो डिनरला.”
मागवलेली ऑर्डर केवळ अप्रतिम होती. आर्याने मला बिल देऊ दिले नाही! कारण बर्थडे माझा आहे, बिल मी भरणार हे! तृप्त होऊन तिथून निघालो आणि बाहेर येऊन बाईकवर बसणार एवढ्यात माझ्या लक्षात काहीतरी आले.
“ओह शिट! बाईकची चावी टेबलवरच विसरलो. आता वर जायचा कंटाळा आलाय यार, आणतेस का प्लीज?”
नाखुशीनेच ती वर गेली. तिच्या पाठोपाठ मीही खालच्या फ्लोवरवर जाऊन काऊंटरसमोर वरच्या फ्लोअरवर जाणार्‍या आर्याकडे पहात उभा राहिलो. चावी माझ्या खिशातच होती. मी तिच्या गिफ्टची व्यवस्था निघता निघता वेटरकडे करून आलो होतो. आम्ही सुरवातीला आल्या आल्या आर्या वॉशरुमला गेली तेवढ्या वेळात वेटरला आधीच टीप देऊन जेवण झाल्यावर काय करायचे आहे ते मी सांगून ठेवले होते.
ती पायर्‍या चढून आम्ही बसलेल्या टेबलाजवळ चावी आणायला गेली तर कँडल तशीच जळत होती. टेबलवर “ओन्ली अवर मोमेंट्स, हॅपी बर्थडे आणि लव यू आर्या…” असे स्टीकर लावलेले एक लाल रंगाचे छोटे गिफ्टरॅप व त्याबरोबर लाल रंगाचे गुलाबाचे फुल ठेवलेले होते. तिला माझा प्लान व गिफ्ट काय आहे ते नेमके समजले आणि एक्साईटमेंटमध्ये खाली धावत येऊन तिने मला मिठी मारली. एव्हाना खालच्या फ्लोअरवर बसलेल्या तीन टेबलांवरच्या दहाबाराजणांच्या नजरेतला हेवा न कळण्याइतका मी नक्कीच वेडा नव्हतो.

माझ्या बर्थडेला मात्र आर्याला आजपर्यंतचा सर्वात मोठा धक्का द्यायचा असा माझा प्लान केला होता. मला ते सरप्राईज खूप स्पेशल करायचे होते. कॉलेजला असल्यापासून मला लिखाणाची आवड होती. आजुबाजूला काही विचार करायला लावणार्‍या घटना घडल्या की लिहून ठेवायचो. नंतर नंतर हा छंदच जडला. अगदी इलावियात आलो तरी ते मी विसरलो नव्हतो. डायरीत माझे लिहीणे चालूच होते. आणि आर्याबरोबर ओळख झाल्यापासून ही एकच गोष्ट अशी होती की त्याबद्दल मी तिला कधीच कल्पना दिली नव्हती. माझ्या बर्थडेच्या निमित्ताने माझ्या या खूप जुन्या छंदाविषयी तिला सांगायचे हे मी ठरवले होते. पण माझ्या नशिबात पुढे काय मांडून ठेवले आहे याची मला जरादेखील कल्पना नव्हती. गोष्टी अगदी बे्रकअपपर्यंत जातील असे कुणालाही वाटले नसते.
मी काही ना काहीतरी लिहीत असतो याची आशिषला मात्र कल्पना होती. त्याचा लोकसंग्रह दांडगा! अगदी कुठेही गेला तरी त्याच्या ओळखी निघतात. तो त्याच्या एका नाटक दिग्दर्शन करणार्‍या मित्राशी – हर्षदशी माझ्याबद्दल बोलला होता. हर्षदने मला समाजप्रबोधनाचे काही विषय सांगून “यावर काही विनोदी लिहीणे जमते का बघ.” म्हणून माझ्याकडून सँपल म्हणून एक विनोदी एकांकिका लिहून घेतली होती. मी आठवड्याभरात त्याला ती लिहून दिली आणि विसरूनही गेलो. महिन्याभराने त्याने मला फोन करून एकांकिका राज्यस्तरीय स्पर्धेसाठी करायला घेतोय, तुझीही थोडी मदत लागेल हे सांगून मला आनंदाचा धक्काच दिला. मला अक्षरश: आभाळ ठेंगणे झाले.
त्यानंतर हर्षदला भेटलो. त्यांच्या टीमला माझी ‘ओह शिट, नॉट अगेन!’ ही दारुबंदीवरील एकांकिका जामच आवडली होती. त्यातली पात्रे आणि प्रसंग यावर सविस्तर चर्चा करून त्यात त्यांना हवे तसे तसे बदल करून दिले. एकांकिकेसाठी पात्रे निवडतानाही त्याला माझी मदत हवी होती पण बॅनर्जीची रोजची नाटके आणि उरलेला थोडासा वेळ आर्यासाठी द्यावा लागत असल्याने इच्छा असूनही मला ते जमू शकले नाही. बॅनर्जी त्याच्या कमिटमेंट्सच्या डेडलाईन्स माझ्यावर टाकण्याचे काम इमानेइतबारे पार पाडत होता. मी लिहीलेली ही एकांकिका आणि त्याबद्दल होणार्‍या हर्षदबरोबरच्या मिटींग्ज याबद्दल मी आर्याशी काहीच बोललो नव्हतो. त्यानंतर त्यांच्या रिहर्सल्स सुरु झाल्या. सुरवातीला थोडे दिवस मी तिथे असावे असे खुद्द हर्षदने सांगितल्यावर मात्र मला नकार देणे मुश्किल झाले.
माझ्या उपस्थितीत होणार्‍या पहिल्याच रिहर्सलसाठी एका रविवारी त्यांना जागेची अडचण होती. नेहमीचा रिहर्सलचा हॉल आधीच बूक असल्याने ऐनवेळी रिहर्सल कॅन्सल होतेय की काय म्हणून हर्षद चिंतेत होता. “कुणाची काही हरकत नसेल तर आमचा फ्लॅट उद्या रिकामाच आहे, हवे असल्यास आमच्या इथे रिहर्सल करुया का?” असे फोनवरून सांगितल्यावर तो जाम खुश झाला. मग दुसर्‍या दिवशीची रिहर्सल आमच्या फ्लॅटवर करायची असे ठरले आणि मी फोन ठेवला.

रविवारची एकच सुट्टी असल्याने नऊ वाजून गेले तरी बेडवर लोळत पडलो होतो. आशिषही खूप दिवसांनी घरात होता. एरव्ही महिन्यातले तीन आठवडे आऊटडोअरला असायचा. पण सुट्टी असूनही मी उठायच्या आधी तो कुठे गायब झाला ते कळायला मार्ग नव्हता. उठून ब्रश करत होतो एवढ्यात तो एका मॉड आणि बाहुलीसारख्या नाजूक दिसणार्‍या गोड मुलीला घरी घेऊन आला. हा काय प्रकार करत होता ते मला कळेना. मी हैराण होऊन त्या दोघांकडे पहातच राहिलो. माझ्या गोंधळलेल्या चेहर्‍यावरचे भाव त्याला समजले असावेत. त्याने आणखी ससपेन्स न वाढवता मला तिची ओळख करून दिली.
“ही दिप्ती, तुमच्या नाटकात लीड रोल करणार आहे.”
“नाटक नाही एकंकिका आशिष.”
“तेच ते!”
“पण बाकीचे कुठायत?”
“हर्षद मुंबईत नाही, तो एका अर्जंट कामासाठी पुण्याला गेलाय. बाकीचे आहेत ते स्वत: तयारी करताहेत. पण हा जो रोल आहे, त्यातल्या पात्राबद्दल हिला समजून घ्यायचे आहे. तूच व्यवस्थित समजावून सांगू शकशील म्हणून त्याने ते काम तुझ्यावर टाकले आहे. ”
“पण बाकीचे स्वत: काय करताहेत? त्यांना नको का सांगायला?”
“तो बघेल रे त्यांचे काय करायचे आहे ते. तू हिच्याकडे लक्ष दे. हिचे कॉलेजचे लास्ट इयर आहे आणि तिला रिहर्सलसाठी पुरेसा वेळ मिळत नाही. शिवाय बर्‍याचदा समजावून सांगूनही कॅरेक्टरचे कोअर काय आहे ते हिच्या लक्षात येत नाही. इन शॉर्ट, हेच मडकं कच्चं आहे म्हणून तुझ्याकडे पाठवलंय त्याने. त्याला पक्के करायची जबाबदारी तुझी आता.”
शनिवारी रात्री “उद्या रिहर्सलसाठी सर्वजण तुझ्याकडे येतील.” असे म्हणालेल्या हर्षदचे आणि आशिषचे रविवारी सकाळसकाळी काय बोलणे झाले होते माहित नाही, मला कसलीही कल्पना न देता आशिष एकांकिकेत लीड रोल करणार्‍या त्या दिप्तीला एकटीलाच आमच्या घरी घेऊन आला आणि तिला माझ्या बोकांडी बसवली. आशिष तिच्याबद्दल एवढे बोलला तरी तिला काही वाटत नव्हते, बावळटासारखी हसत ती माझ्याकडेच पहात होती.
दिप्ती दिसायला एखाद्या जाहिरातीमधल्या मॉडेलसारखी असली तरी डोक्याने जरा कमीच असावी. सगळ्यात हाईट म्हणजे नाटकाचा लेखक मी आहे याच्यावर तिचा काही केल्या विश्वास बसत नव्हता. पण तिने विचारलेल्या एकेका प्रश्नाची समाधानकारक उत्तरे द्यायला लागल्यावर ती माझ्यावर इंप्रेस झाल्यासारखी वाटली. मी समाजप्रबोधन आणि विषेशत: दारुसारख्या सिरीयस विषयावर एवढे एंटरटेनिंग स्क्रीप्ट कसे काय लिहू शकतो हा तिचा खडा सवाल होता. देवाने मला दोन हात, बर्‍यापैकी बुद्धी दिली होती. आईबाबा आणि शिक्षकांनी माझ्यावर अतोनात मेहनत करून मला लिहीता वाचता येणारा साक्षर केला होता आणि का कोण जाणे तिला ते पटत नव्हते.
लोकांना आश्चर्य कशाचे वाटावे यालाही काही मर्यादा नाहीत. मी एवढा तरुण असताना कसा लिहू शकतो, शिवाय अजूनही मी लग्न का केले नाही याचे तिला आश्चर्य होते. माझ्या एवढ्याशा लिखाणाने तिला एवढे सारे प्रश्न पडले याची मला मौज वाटली. याचा अर्थ – स्टोरी रायटिंग मी विचार करत होतो तेवढा कंटाळवाणा प्रकार नव्हता. तुमच्या लिखाणावर डोळ्यांतून ओसंडून वाहेपर्यंत कौतुक करणारे, नकळत तुमच्यात गुंतत जाणारे वाचकही असू शकतात हा विचारही मनाला कधी शिवला नव्हता. त्यात ही एवढी क्यूट होती की काही विचारायला नको! तिच्यासमोर आठवड्याभराचे आपले मळके कपडे धुवायला काढणे म्हणजे गचाळपणाचा कळस वाटला असता म्हणून आयत्यावेळी तो बेत रद्द केला याचे मनोमन समाधान वाटत होते. खरे म्हणजे लेखकाची लिहीण्याची एक बाजू आणि दुसरी न लिहीता येण्यासारखी अजून एक बाजू असते.
तिची माझ्याबद्दलची असंख्य आश्चर्ये आणि माझ्याशी बोलताना उगाचच गालावर लाली आणणे या गोष्टींकडे दुर्लक्ष करत मी माझे काम चालू ठेवले. एखादा सीन लिहीण्यामागे माझ्या मनात नक्की काय होते ते मी तिला समजावून सांगू लागलो. बाकी म्हणाल तर आशिषला पहिल्यापासूनच नाटक, स्क्रीप्ट्स असल्या गोष्टीत इंटरेस्ट नव्हता. त्यामुळे घरात आम्हां दोघांनाच सोडून बे्रकफास्टसाठी ऑम्लेटला लागणार्‍या अंड्यांच्या शोधात तो खाली गेला. मी दिप्तीला एक रोमँटिक सीन समजावून सांगण्यात गुंतलो होतो आणि ती ही अगदी माझी प्रेयसी असल्याप्रमाणे मुग्ध होऊन नशील्या डोळ्यांनी माझ्याकडे पहात होती. त्यावेळी माझ्या कुंडलीतले राहू, केतू, शनी आणि मंगळ यांचा लाखातला एक असा योग जुळून आला असावा कारण नेमक्या त्याच क्षणाला डोअरबेल न वाजवता आशिषने उघड्या ठेवलेल्या दरवाजातून आर्या आत आली.


क्रमश:

©विजय माने, ठाणे.