आर्याची दुसरी एंगेजमेंट

board-1820678_640

मागच्या प्रसंगानंतर एखादा आठवडा उलटला असेल, सुट्टीदिवशी एका मित्राला भेटण्यासाठी मी ठाण्याला गेलो होतो आणि येता येता आर्याच्या घरावरून यावे लागणार होते. तिथून पास होताना अंकल आणि आंटीना जस्ट हॅलो करून यावे असा विचार मनात आला. आर्या भेटायचा चान्सच नव्हता कारण ती पुण्याला गेली होती. तिने मला पुण्याच्या मैत्रिणीच्या घरी तिघीचौघीं इंजिनियरिंगला असणार्‍या मैत्रिणींचे गेट टुगेदर आहे म्हणून आधीच सांगितले होते.
मी जास्तवेळ न थांबता पटकन परत निघायचे म्हणून तिच्या रो हाऊसच्या बाहेरच बाईक पार्क करून उघड्या असलेल्या गेटमधून आत शिरलो. हॉलचा दरवाजा तर उघडा होता पण तिथे कुणीच दिसत नव्हते. का कुणास ठाऊक पण मला एक निगेटिव्ह फिलींग आली. बाहेर शूज काढून हॉलमध्ये गेलो, तर खरोखर तिथे कोणीही नव्हते. घराच्या आतल्या बाजूने मात्र खूपजणांच्या गप्पांचे आवाज कानावर येत होते. डायरेक्ट आत जाणे बरे दिसणार नाही म्हणून मी पुन्हा दरवाजावर येऊन बेल वाजवली पण ती वाजली नाही.
आता पुढे काय करावे या विचारात असताना मी खिशातून फोन काढून आर्याचा नंबर डाईल केला आणि माझे कान व डोळ्यांवर विश्वासच बसेना. अगदी समोर असलेल्या टेबलावरचा चार्जिंगला लावलेला तिचा मोबाईल मला ठेवलेली स्पेशल रिंगटोन वाजवत होता.
“आर्याऽऽ तुझा फोन वाजतोय बघ.” किचनमधून अनोळखी आवाज आला.
मी गोंधळून गेलो. काहीतरी अशी गोष्ट घडत होती जिचा मला अजिबात सुगावा लागत नव्हता किंवा ती गोष्ट मला समजू नये अशी आर्याची इच्छा होती. नाइलाजाने मी परत फिरणार इतक्यात घाईघाईने कोल्ड्रिंकचा ट्रे घेऊन किचनमधून कोणतरी बाहेर आली आणि तिची नजर माझ्यावर पडली. साधारण आर्याच्याच वयाची सुंदर दिसणारी ही मुलगी कोण ते मला समजले नाही पण ती मात्र खूप बारकाईने माझ्याकडे पहात होती. बहुतेक ती आर्याच्या भावंडापैकी कोणतरी असावी कारण आर्याने मोबाईलमध्ये दाखवललेल्या अनेक फोटोंपैकी कोणत्यातरी फोटोत तो चेहरा पाहिल्यासारखा वाटत होते.
“हाय, अंकल आहेत का घरी?” उगाच तिच्या तोंडाकडे येड्यासारखे पहाणे बरे दिसले नसते म्हणून मी विचारता जाहलो.
“हो. आहेत ना! बाय एनी चान्स तू समीर आहेस का?”
“हो, कसे ओळखले?”
“आर्याचा मोबाईल तुझ्याच तर फोटोंनी भरला आहे.” तिच्या तोंडून हे ऐकून मलाच लाजल्यासारखे झाले.
“पण तुम्ही कोण आहात ते मी नाही ओळखले.”
“ओह! सॉरी, मी कोण ते सांगितलेच नाही की तुला! मी निधी आर्याची आतेबहिण. तू आणि आर्या एकत्र काम करता ना?”
“एकत्र नाही, एका कंपनीत काम करतो.”
“अच्छा! पण तिने तुला सांगितले नाही?”
“काय म्हणून?”
“आज तिची एंगेजमेंट आहे म्हणून? माझा भाऊ – दिपकबरोबर! अ नेव्ही गाय!”
“सॉरी?” मी काहीतरी चुकीचे ऐकले असा मला भास झाला.
“लग्न करतेय ती दिपकबरोबर. कम ऑन समीर, चल ये ना आत. सर्वजण आतच बसलोय आम्ही. आज फायनल होईल सगळे.”
“नको, चालूदे तुमचे. मी थोडा घाईत आहे. मला जायला हवे. फक्त आर्याला सांगा मी आलो होतो म्हणून!”
हॉलमध्ये माझा आवाज ऐकल्यावर आतून येणारे सर्व आवाज अचानक बंद झाले. बाहेर खरोखर कोण आहे ते पहायला आर्या गडबडीने हॉलच्या दरवाजावर आली आणि मी हॉलमध्ये निधीबरोबर बोलत उभा असल्याचे तिने पाहिले.
या नवीन एंगेजमेंटसाठी आर्या हिरवी साडी नेसली होती. तिच्या गोर्‍या वर्णाला ती हिरवी साडी खूपच शोभून दिसत होती. जणू काही नुकतेच लग्न झालेली नवरी! खरं म्हणजे कोणताही रंग तिच्यावर शोभून दिसायचा. शिवाय आधीच काळ्याभोर आणि पाणीदार असलेल्या डोळ्यांत काजळही घातलेले. कधी नव्हे ते हातात घातलेल्या सोनेरी बांगड्या त्या एकूण सौंदर्यात आणखी भर टाकत होत्या.
पण वास्तवाचे भान आल्यावर माझा पारा आणखी चढला. निधीकडून जे काही ऐकले त्या रागाने आतल्या आत मी धुमसत होतो. खड्डयात गेली तिची साडी, काजळ आणि बांगड्या! डोळ्यांत आणता येईल तेवढी तिच्याबद्दल घृणा आणून मी तिच्याकडे संतापाने एक कटाक्ष टाकला. माझ्या या अशा अनपेक्षित अवताराने तिला काय करावे ते कळेना आणि ती पुरती भांबावून गेली. ती कुठल्यातरी कोड्यात पडून अवघडल्यासारखी दिसत होती. मला काहीतरी सांगण्याच्या उद्देशाने ती पुढे आली, “हे बघ समीर…”
“ओके, काय समजायचे आहे ते समजले मला. बाऽय नाऊ.”
कोणी आजुबाजूला आहे म्हणून ओठांवर खोटे हसू आणून तिच्याशी पुढे बोलणे मला जमण्यासारखे नव्हते म्हणून क्षणाचाही विलंब न लावता मी तिथून परत फिरलो. मला रोखण्यासाठी ती धावत आली गेटपर्यंत आली पण त्याआधी मी बाईकला किक मारली होती. तिने मला लगेच कॉल केला पण मी तो उचलला नाही. तिने खूप सारे मेसेजेस पाठवले. अगदी वॉटसअॅप सोडून टेक्स्ट मेसेजेसही केले पण मला ते पहायचेच नव्हते. माझ्या मनातून ती पूरती उतरली होती आणि मी आयुष्यात तिला पुन्हा पूर्वीचे स्थान देऊ शकेन की नाही याची माझी मलाच शंका होती. मला अंधारात ठेऊन एवढे सारे महाभारत घडलेले असताना ती मला का कॉल करत होती ते समजायला मार्ग नव्हता. कॉल करून सॉरी म्हणणार होती की अजून काही काल्पनिक कथा सांगणार होती, ते ऐकण्यात मला अजिबात रस नव्हता. शेवटी मीच फसलो गेलो होतो. ज्याची जळते त्यालाच कळते असे म्हणतात ते काही खोटे नाही.
पण एक खरे आहे असे वाटून गेले – लग्नाआधी मुली चांगल्या दिसणार्‍या मुलावर प्रेम करतात, त्याच्याबरोबर फिरतात पण लग्नाचा विषय आला की त्या नवरा शोधण्यात मात्र कमालीच्या चोखंदळ होतात. शेवटी मी या विचारापर्यंत आलो की प्रेम म्हणजे निव्वळ पुस्तकी कल्पना आहे आणि नवर्‍याची आर्थिक स्थिरता ही कुठल्याही शहाण्या मुलीच्या आयुष्याची एक महत्वाची बाब आहे, आणि लॉजिकली ते बरोबरही आहे. या सार्‍या गोष्टींचा सारासार विचार करून त्या कुणाबरोबर लग्न करायचे ते ठरवतात.
आर्या खूप वेगळी आहे असे मला वाटायचे. शेवटी तीदेखील सामान्य मुलींसारखीच निघाली याचे मला वाईट वाटले. तो धक्का पचवणे माझ्यासाठी खूप अवघड होते. काही दिवसांपूर्वी तिने दिप्तीसमोर माझी काहीही चूक नसताना केवढा मोठा ड्रामा केला होता. मी दिप्तीला नाटकातले डायलॉग्ज कसे डिलीव्हर करायचे ते सांगत होतो. त्या नाटकाचा माझ्या खर्‍या आयुष्याशी काहीही संबंध नसतानाही आर्या माझ्यावर केवढी चिडली होती. आणि आता ही काय करायला निघाली होती? तर एका अनोळखी मुलाशी साखरपुडा आणि ते ही माझ्याशी एकदाही न बोलता. ‘दिपक’ या विषयावर ती अगदी चुकूनही माझ्याशी बोलली नाही. तिला जे काही करायचे होते ते सारे काही तिने माझ्या नकळत केले.
त्यानंतर काय तर ते दोघे लग्न करून सुखी आयुष्य जगणार होते! मला काहीही न कल्पना देता तिने एकटीनेच हा निर्णय घेतला होता. हे सारे मला सांगणे तिला महत्वाचे वाटले नाही. माझ्या इमोशन्स तिला महत्वाच्या वाटल्या नाहीत. मी कदाचित सीन क्रएिट केला असता पण अशा रितीने तिच्या आयुष्यातून मला बाजूला करणे ठीक वाटत नव्हते. पण शेवटी प्रत्येकाला आपापले पडलेले असते. आपल्या अशा एका निर्णयानंतर दुसर्‍याच्या आयुष्यात काय होणार आहे किंवा समोरचा माणूस कोणत्या गोष्टी फेस करतोय हा विचार कोण करत नाही. एक ना एक दिवस ही गोष्ट मला समजेल असा विचारही तिच्या मनात कसा आला नसेल याचे मला आश्चर्य वाटले. ती जे काही करत होती ते कशाच्या प्रभावाखाली करत होती हे समजायला मार्ग नव्हता. ते चूकीचे होते त्यात काही वादही नव्हता. सर्वात कळस म्हणजे तिच्या आईबाबांनीही आमच्या लग्नाला परमिशन दिली होती आणि असे असताना अचानक ही नवीन एंगेजमेंट मध्येच कुठून उगवली ते कळत नव्हते.
या सीननंतर मी वेगळ्याच मनस्थितीत होतो. माझे सर्वांग रागाने अक्षरश: थरथरत होते. सरळ कुठल्यातरी बारमध्ये जाऊन चिल्ड बिअर प्यावी असे वाटत होते. मी कुठे चाललो होते ते माझे मलाच कळत नव्हते. शेवटी ठाण्याच्या तलावपाळीला पोहोचल्यावर भानावर आलो. ठाणे स्टेशनपासून अगदी जवळच असणारे हे सुंदर तळे विषेशत: संध्याकाळ झाली की मनाला खूप भावणारी जागा होती. मी आणि आर्या वरचेवर इकडे फिरायला यायचो. एका झाडाखाली बाईक पार्क करून मी एकटाच तळ्याकडे पहात बसलो. खूप सारी प्रेमी युगुले गळ्यात गळे घालून बसली होती. भोवतालच्या जगाचे त्यांना काहीही पडलेले नव्हते. कुणाचा प्रेमभंग झालाय, कुणाचा जीव असणार्‍या प्रेयसीने त्याच्या काळजावर खूप खोल घाव घातलाय याच्याशी त्यांना काहीही देणेघेणे नव्हते. प्रेमात आकंठ बुडालेले ते दोन्ही जीव हळूच एकमेकांच्या कानात कुजबुजत होते. पुढे जाताना यातल्या कितीजणांना धोका मिळणार आहे असा एक असंबद्ध विचार माझ्या भिरभिरलेल्या डोक्यात येऊन गेला.
त्यांच्याकडे पाहिल्यावर खूप रोमँटिक वाटत होते पण त्याबरोबरच आर्याची आठवण आल्यामुळे मला त्या सर्वांची चीड यायला लागली. मला अचानक एकटे वाटू लागले. आयुष्यात कुणी सांत्वन करायला नाही की तुला का एकटे वाटतेय, हे विचारायलाही नाही. मी दुसर्‍याकडून काय अपेक्षा करणार होतो जिथे आर्यानेच – जिला मी माझी अर्धांगिणी समजत होतो – तिनेच असा धोका दिला होता. डोक्यात असंख्य विचारांचे वादळ सुरु झाले. ते असह्य होऊन मी सरळ घराकडे जायला निघालो.
आर्या मला सतत कॉल करत होती. मी तिच्यावर एवढा चिडलो होतो की काहीही झाले तरी तिचा फोन उचलणे शक्य नव्हते. शेवटी तिच्या फोन येण्याचाही मला वैताग आला आणि मी मोबाईल सायलेंट मोडवर टाकला. तिने फोन करणे थांबवले नाही. त्या सायलेंट मोबाईलची व्हाब्रेशन्सही मला इरिटेट करू लागली. शेवटी वैतागातच मी फोन उचलला, “आता अजून काय बाकी आहे?”
“समीर माझे ऐकून घे.”
“वा! सगळे रामायण घडून झाल्यावर मला आत्ता फोन करावासा वाटला तर!”
“समीर, प्लीज शांत हो.”
“मी शांत राहू शकत नाही. मला खरोखर आश्चर्य वाटतेय त्या मुलीचे, जिच्या लग्नाला तिच्या आईबाबांनी आधीच परवानगी दिली होती. तुला मला असे अर्धवट सोडायचे होते तर आधी सांगायचेस ना! मी नाखूश होऊन का होईना ते स्वीकारले असते. पण मला मध्येच असे अचानक सोडून त्याच्यात तू काय पाहिलेस? पैसेच पाहिले असशील. मान्य आहे, त्याच्यापेक्षा मी कमी मिळवत असेन पण एक चांगले आयुष्य जगायला आपल्याला तेवढे पुरेसे होते आणि किती स्वप्ने पाहिलेली मी तुझ्याबरोबरची! पण तुला तेवढे पुरेसे नव्हते, तुला आणखी हवे होते. भौतिक सुखे देणार्‍या खूप सार्‍या वस्तू घेण्यासाठी तुला श्रीमंत नवरा हवा होता.” एखाद्या स्क्रिप्टमधला डायलॉग बोलावा तसे मी एका दमात बोललो.
हुंदका आवरत पलिकडून शांत आवाज आला, “तुला माझे ऐकायचे आहे की नाही?”
“नाही.”
तिने कॉल डिस्कनेक्ट केला. तिच्यावर ओरडून का होईना मनातले बोलून टाकल्यामुळे माझा राग थोडा कमी झाला. थोड्यावेळाने तिला काय बोलायचे होते ते ऐकून घ्यायला काय हरकत होती असे मला वाटू लागले. त्यानंतर मात्र तिचा फोन आला नाही. मी प्रत्येक दहा पंधरा मिनीटाच्या अंतराने तिचा कॉल किंवा मेसेज येतोय का स्क्रीन अनलॉक करून पहात होतो, पण नाही. तिने असा धोका दिला हा विचार स्वस्थ बसू देत नव्हता. शिवाय काहीही करु देत नव्हता, अगदी नुसतेच गप्प बसणेही जीवावर आले होते. जे काही करतोय त्यात लक्ष लागत नव्हते. जेवणही नीट गेले नाही. रात्री भूक लागू नये म्हणून थोडेसे खाल्लेले आणि झोपायच्या तयारीत होतो तेवढ्यात तिचा मेसेज आला.

आय एम सॉरी समीर. मी तुझ्याशी खोटे बोलायला नको होते, पण मला वाटले मी एकटी हे सारे हँडल करू शकेन.

हो. आय कॅन अंडरस्टॅन्ड! तुला खूप गोष्टी हँडल करायचा अनुभव आहे. आता तर तुला नेव्हीमधला ऑफिसर भेटलाय. इलावियात काम करणार्‍या इडियटमध्ये तुला कसला आलाय इंटरेस्ट? पण या सार्‍या गोष्टींतून लोकांचे खरे रंग मात्र समजले. मला तुझ्याशी कधीही बोलायचे नाही. शेवटचा गुडबाय…

शोना, शेवटचं विचारतेय, तू माझ्याशी नीट बोलणार आहेस की नाहीस?

नाही.

ठीकाय तर!

त्यानंतर मात्र तिचा कॉल किंवा मेसेज काहीही आले नाही. मला काय झाले होते ते समजत नव्हते. तिला प्रत्येक क्षणाला मी मिस करत होतो पण तिचा मेसेज किंवा कॉल आला की भयंकर चिडायचो. वॉट्सअॅपवर तर ती ऑनलाईन दिसत होती. तिच्या मेसेजच्या येण्याची रात्री दोन वाजेपर्यंत वाट पहात राहिलो. नंतर कधी झोप लागली ते समजले नाही.
अबोल्यात जवळजवळ एक आठवडा उलटून गेला. मी तिला प्रपोज केल्यापासून आमच्यात दिवसातून तीनचार वेळा बोलणे व्हायचे. कॉल करायचो, कॉल नसेल तर चॅट तरी करायचो. पण एवढा मोठा गॅप कधीच नव्हता. तो आठवडा म्हणजे काळ्या पाण्याच्या शिक्षेसारखा होता. मी तिच्यात किती अडकलो होतो ते त्या आठवड्यात समजले. बर्‍याचदा वाटायचे तिला फक्त एकदा फोन करून एकच प्रश्न विचारावा, “तू ही मला तेवढेच मिस करतेस जेवढा मी तुला करतोय?”
पण इगो आड येत होता. पण खरे सांगायचे तर इगोपेक्षा आपली मुलगीच जर खरोखर दुसर्‍या कुणाच्या प्रेमात पडली असली तर? ही भीती मला थांबवायची. पण बरेच दिवस झाले दोघांमध्ये काहीही कम्युनिकेशन नसल्यामुळे माझ्याही मनातले धागे तुटत चालले होते. तिला विसरावे म्हणून मी स्वत:हून प्रयत्न करत होतो. कमीतकमी बॅनर्जी लांब कुठेतरी आऊटडोअरला पाठवेल असे वाटत होते पण तो ही पाठवत नव्हता.
मी आमचे वॉट्सअॅपवरचे जुने चॅट काढून वाचत होतो. फेसबुकवरचे तिचे तेच ते फोटो पुन्हा पुन्हा पहाण्यात रात्रीच्या रात्री घालवत होतो. एवढे दो दिल एक जान असणारे आम्ही, पण एकमेकांशी बोलण्यासाठी कोणती गोष्ट आड येत होती ते समजत नव्हते. माझ्या बाबतीत म्हणाल तर मला आर्याने फसवले आहे ही भावनाच संताप आणणारी होती, माझ्या सेल्फ रिस्पेक्टला धक्का देणारी होती. त्यामुळे मी माझ्याकडून तिला फोन करणे शक्य नव्हते. आणि कितीही नाही म्हटले तरी आमच्या प्रश्नचिन्हवाल्या नात्याचे पुढे काय होणार आहे याची चिंता मनाला भेडसावत होती.

क्रमश:

©विजय माने, ठाणे.

 

बूमरँग (आर्याचा गैरसमज – 2)

11

हो आर्या! या साल्या आशिषने सगळा घोळ केला होता. अंडी आणायला जातो म्हणून खाली पळाला पण घराचा दरवाजा पूर्णपणे बंद न करता तसाच सताड उघडा ठेवलेला. तो बंद असता तर दरवाजा उघडायच्या निमित्ताने का होईना कुणीतरी तिकडे गेले असते आणि आम्ही दोघे एवढ्या जवळ आलोय ते कुणाला दिसले नसते. कमीतकमी आर्याने तरी आमची ‘ती’ पोझ पाहिली नसती. पण असे योग आले की माणसाच्या हातात त्याचे परिणाम भोगण्याशिवाय दुसरे काही नसते.
त्यात भर म्हणजे दिप्ती जरा मंदच होती. नेमक्यावेळी तिची पोझ कशी असायला हवी हे मला विचारत होती आणि मी ही डायरेक्टरचा बाप असल्यासारखा तिला शिकवत होतो. एकतर तिचा हात हातात घेतलेला. असंख्यवेळा एकच संवाद म्हटल्याने तो तोंडपाठ झाला होता. त्यामुळे डायलॉग्ज पहायला हातात पेपर घ्यायची आवश्यकता नसल्याने हातात स्क्रिप्टचे पेपर्सही नव्हते.
आम्हाला त्या पोझमध्ये पाहून आर्या मिरचीसारखी लाल झाली. एका अनोळखी मुलीसोबत घराचा दरवाजा उघडा असताना मी फ्लर्ट करतोय हे चित्र डोळ्यांसमोर दिसत असताना ती तर काय करणार होती? गैरसमज व्हायला आणखी विषेश अशा पुराव्यांची आवश्यकताच नव्हती. आत आलेल्या क्षणांपासून तिची नजर आमच्यावरून हटली नव्हती. पायातले सँडल काढायचेही भान तिला नव्हते. गाल पुर्‍यांसारखे फुगलेले, त्यावर रागाने अजून चढलेली लाली आणि टपोर्‍या डोळ्यांत पाणी आणून ती ओरडलीच, “अच्छा, म्हणजे माझे कॉल्स इग्नोअर करून तू हिच्याबरोबर बिझी आहेस तर!”
अचानक आलेली आर्या आणि तिचा असा दुर्गेसारखा अवतार पाहून दिप्ती अक्षरश: उडाली आणि माझ्यापासून दूर होऊन उभी राहिली.
“आर्या प्लीज, उगाच चिडू नकोस, ऐकून घे, तू समजतीयेस तसं काही नाहीये.”
“मला तुझे काहीही ऐकायचे नाहीये. गेल्या एका तासापासून मी तुला तेरा कॉल्स केले आहेत. साधा मोबाईल तरी पाहिलायस का तू? तुझ्या या कामात एवढा बिझी आहेस की तुला त्यासाठीही वेळ नसेल. हो ना?”
रविवारी कशाला कोण मरायला कॉल करेल म्हणून मी मोबाईल बेडरुममध्येच ठेवला होता आणि तो ही सायलेंट मोडवर! एवढी चिडलेली आर्या मी कधीही पाहिली नव्हती. तिच्या रागामुळे माझ्या अंगाला कंप सुटला. खरं म्हणजे उगाचच चिडून ती स्वत:ला त्रास करून घेत होती. तरीही घाबरत मी पुन्हा धाडस केले, “आर्या, प्लीज बसून तर घे.”
शांत होऊन ती सोफ्यावर बसली आणि अचानक लहान मुलीसारखी हाताच्या दोन्ही तळव्यांमध्ये चेहरा घेऊन मुसमुसून रडू लागली, “माझा विश्वास बसत नाही तू काय करत होतास त्याच्यावर. मी तुला सरप्राईज द्यायला आले होते पण मीच मूर्ख! तुझ्याकडून असे सरप्राईज मिळेल याची काय माहिती? तसे असते तर आलेच नसते मी. खरं म्हणजे मी तुला हो म्हणायलाच नको होते.”
तापात बडबडतात तसे ती अक्षरश: काहीही बडबडत होती. मुलींच्या डोळ्यांत एवढे पटकन कसे काय पाणी येते हे मला कळत नाही. म्हणजे बटन दाबले की मोटर चालू व्हावी तसे त्यांचे डोळे गळायला लागतात. इतरवेळी हे डोळ्यांतल्या पाण्याचे तळे कुठे असते समजत नाही. दुसरे म्हणजे समोर जर कोण रडत असेल तर मी गोंधळून जातो. त्यावेळी आपण नेमके काय करायचे हा मला पडणारा सततचा प्रश्न आहे. पण शेवटी माझ्या चूकीमुळे तिला त्रास झाला असल्याने तिला शांत करण्यासाठी मलाच काहीतरी करणे आवश्यक होते. मी हळूच तिच्याजवळ गेलो आणि त्याहून हळू आवाजात म्हणालो, “अॅक्च्युली मी तुझ्यासाठी एक स्पेशल सरप्राईज प्लान केले होते.”
“पाहिले ते मी.” असे म्हणून ती पुन्हा रडू लागली.
“आता शांत होऊन माझे ऐकशील का तू?”
तरीही ती रडतच राहिली.
“निदान माझ्यासाठी तरी?”
तिच्या खांद्यावर हळुवारपणे हात ठेवत मी तिच्या रडण्याची सांत्वना करण्याचा प्रयत्न केला पण तिने माझा हात झिडकारला. माझ्याकडून कॅरेक्टरचा खरा रोल समजावून घ्यायला आलेली दिप्ती हॉरर फिल्ममधले भूत पहावे तसे विस्फारलेल्या डोळ्यांनी सारे पहात होती. तिला सकाळपासून आवडत असलेला क्यूट रायटर एका मुलीला खूप विनवण्या करून काहीतरी सांगत होता आणि ती मुलगी त्याचे काहीही ऐकण्याच्या मन:स्थितीत नव्हती.
आर्याला समजवण्याचा मी माझ्या परीने खूप प्रयत्न केला पण ती काही केल्या ऐकायला तयार नव्हती. कदाचित दिप्ती आमच्याकडे पहात उभी होती म्हणून ती चिडली असावी म्हणून मी दिप्तीला कुठेही जा पण इथून निघ असे डोळ्यांनी खुणावल्यावर ती आम्हांला हॉलमध्ये सोडून बेडरुममध्ये निघून गेली आणि मला माझी घोडचूक लक्षात आली. दिप्ती बेडरुममध्ये गेल्यावर तर आर्या अजूनच तापली. खरं म्हणजे आपल्या मुलाचे दुसर्‍या मुलीबरोबर कनेक्शन आहे अशी शंका आली की आपली शोना ही नेहमीची शोना रहात नाही.
“बघ किती पुढे गेलायस तू. मी आत्ता आले नसते तर काय काय केले असतेस देव जाणे! गेली बघ ती बेडरुममध्ये. जा तिच्यामागे! कशाला वाट पहातोयस आता?”
अचानक एवढ्या सार्‍या गोष्टींचा मेंदूवर ताण आल्यामुळे माझ्या डोक्यातला सीपीयू क्रॅश झाला. मोबाईल हँग झाल्यावर त्याला नेमके काय करावे हे जसे समजत नाही, तशी माझी अवस्था झाली. कधी कधी एवढ्या सेन्सिबल मुली अशा एखाद्यावेळी मुर्खासारख्या का वागतात हे मला कळत नाही. विषेश म्हणजे आर्याही तशीच? शेवटी थकल्यावर तिने बॅगमधून एक टिश्यूपेपर काढला आणि डोळे पुसले. खरं सांगायचे तर अशा ओल्या डोळ्यांनीही ती खूपच सुंदर दिसत होती पण तिला ते सांगायची सोय नव्हती. आपले सिलेक्शन परफेक्ट होते पण मी बहुतेक दुसर्‍या मुलीच्या मागे आहे या विचाराने ते काहीसे कनफ्यूज होते.
दिप्तीला बेडरुम आणि आर्याला सोफ्यावर तसेच सोडून मी पहिल्यांदा किचनमध्ये जाऊन फ्रीजमधली स्प्राईटची बाटली आणून तिला दिली. निदान स्प्राईटच्या बाटलीने तरी तिचे गरम झालेले डोके थंड होईल ही एक भाबडी आशा होती. बाटली तशीच घेऊन ती हॉलमधून आतल्या बाजूला चालल्यावर आता ही बेडरुममध्ये जाऊन दिप्तीला मारते की काय अशी मला शंका येऊ लागली पण सुदैवाने तसे काही न होता ती पुन्हा किचनमध्ये गेली आणि स्प्राईट एका ग्लासमध्ये काढून त्यात आईसक्युब्ज टाकून पुन्हा सोफ्यावर येऊन बसली. स्प्राईटचे दोन तीन सिप मारले तरी राग गेलेला दिसत नव्हता. या जाहिराती वगैरे बकवास असतात याची पुन्हा एकदा खात्री झाली. पुढे काय होणार याची काहीच कल्पना नसल्याने घरात सन्नाटा पसरला होता. मी ही काही बोलत नाही हे लक्षात आल्यावर तिने सरकारी वकिलासारखी माझी उलटतपासणी घ्यायला सुरवात केली, “काय होते सरप्राईज?”
“काही नाही.”
“आत्ता तर बोलत होतास. सांगतोस की नाही?”
“जाऊ दे. उगाच आणखी….”
“सम्या, मार खाशील आता.”
“तूला नक्की ऐकायचंय?”
“तू सांगणार आहेस की नाहीस?”
“नाही. तू आधी प्रॉमिस कर ओरडणार नाहीस म्हणून.”
“नाही. मी नाही प्रॉमिस करू शकत. बर्‍याच गोष्टी प्रॉमिस करून खूप घोटाळे झालेत. आता नाही! आधी काय आहे ते सांग मग बघू.”
“जाऊ दे. मग नाही सांगत.” असे म्हणून मी गप्प बसलो. मला माहित होते, एखादी गोष्ट तिला ऐकायची असेल आणि मी बोललो नाही तर ती जाम इरिटेट होते.
“आता तिच्या प्रेमात पडलायस ते सांगू नकोस.” तिने बेडरुमच्या दरवाजाकडे बोट दाखवले.
“अन्फॉर्च्युनेटली अजून तरी नाही.”
“काय?”
“ती मस्त आहे, सुंदर दिसते हे खरं असलं तरी ती माझ्या टाईपची नाही.”
“मग कोण आहे तुझ्या टाईपची?”
“मला सांगावेच लागेल?”
“हो. निदान मला दुसरे नाव समजल्यावर काय करायचे ते पहाता येईल.”
“मग सोड.”
तिने काहीही दयामाया न दाखवता जोराचा चिमटा काढला.

आर्या नॉर्मलला आल्यावर तिच्या परवानगीने मी दिप्तीला हॉलमध्ये बोलवले. दिप्ती हॉलमध्ये आल्यावर आर्या तिच्याकडे संशयाने पहायला लागल्यावर मला काय करावे ते कळेना. ती बहुतेक दिप्तीचे लिपस्टिक, कुठे एखादा चावा किंवा दुसर्‍या सर्व गोष्टी व्यवस्थित असल्याची खात्री करून घेत होती. पण कर नाही त्याला डर कशाला? काहीही नव्हतेच.
या सगळ्या नाटकाचा शेवटचा प्रवेश होत असताना आशिष हातात अंड्याचा ट्रे घेऊन हजर झाला. घरात आर्याला पाहिल्यावर तो चाटच पडला पण त्यामुळे झालेल्या माझ्या अवस्थेची त्याला खूप मजा वाटली. आम्ही माझ्या लिखाणाबद्दल सारे गुपित ठेऊन लास्ट मोमेंटला तिला सरप्राईज द्यायचे ठरवले होते. पण ती स्वत: घरी आल्यावर आमचाच पोपट झाला. शेवटी खूप प्रयासाने तिला ती एकांकिका आणि स्क्रिप्ट याच्या भानगडी पुराव्यासह दाखवल्यावर तिला पटल्यासारखे दिसले. मी लिहीतोय हे समजल्यावर मात्र ती खरोखर खुश झाली. पण मी आजपर्यंत तिला का सांगितले नाही म्हणून ती पुन्हा चिडली पण यावेळचा राग मात्र वरवरचा असल्याने जास्त टिकला नाही. नंतर रिहर्सल आणि नाष्ता व्हायला एक तास लागला.
थोड्याच वेळात या दोन बावळट मुली जणू काही सात जन्मांचे नाते असल्यासारख्या गप्पा मारायला लागल्या जसे काही झालेच नाही. म्हणजे आम्हीच वेडे! दोन मुलांमध्ये असे काही झाले आणि त्यानंतर आमची चूक जरी लक्षात आली तरी आम्ही सॉरी म्हणायच्या भानगडीत पडत नाही. बोलत तर त्याहूनही नाही. एकमेकांना आटिट्युड देत निघून जातो. त्यानंतर दिप्तीला सोडून येतो म्हणून मी आणि आर्याला दोघांनाच घरी ठेऊन आशिष पुन्हा गायब झाला.
क्षणाचाही विलंब न लावता मी आधी दरवाजा व्यवस्थित लॉक केला. यावेळी मात्र तो व्यवस्थित लॉक झालाय की नाही ते मी स्वत: चेक केले कारण काहीतरी खूप छान घडणार होते. मी आर्याला जवळ ओढले आणि तिच्या ओठांवर हलकेच माझे ओठ ठेवले. हवेतला राग कुठल्याकुठे पळून गेला त्याची जागा प्रणयाने घ्यायला सुरवात केली. मी तिला हलकेच उचलून घेतले आणि बेडरुममध्ये उचलून नेले. आर्या अशी लाजली की तासाभरापूर्वी माझी बिनपाण्याने करणारी ती हीच का ती मुलगी हा प्रश्न काही क्षणांसाठी मलादेखील पडला. मी तिला हळूच बेडवर ठेवले. मला जवळ खेचून घेत ती माझ्या कानात कुजबूजली, “आज नाही हां…”
“का?”
“कारण नाही सांगू शकत.”
“ठीकाय.”
मी तिला बेडवर बसवून कोरडेपणाने बाजूची खुर्ची ओढून त्यावर बसलो.
“आय होप तुला अजून जास्त सांगायची गरज नाही. तुम्ही मुलं याबाबतीत लकी आहात. कोणत्याही वेळेस तुम्हांला काळजी करण्याची गरज पडत नाही. पण देवाने आम्हा स्त्रियांना एक विलक्षण गिफ्ट दिलेय.”
तरीही माझ्या डोक्यात प्रकाश पडेना, “आणि काय आहे ते?”
“एका नव्या जीवाला जन्माला घालण्याचे. पण त्यासाठी आम्हांला त्याची किंमत मोजावी लागते.”
ती काय बोलत होती हे माझ्या लक्षात आले पण थट्टेच्या स्वरात मी म्हणालो, “मग देवाची इच्छा पूर्ण करुया की!”
“मला पहिल्यांदा तुझ्याशी लग्न करु दे. आजकाल तुझे इन्टेशन्स काही ठीक दिसत नाहीत.”
“का बरं?”
“हल्ली तू चांगल्या, सुंदर दिसणार्‍या मुलींना तुझ्या जुन्या गर्लफ्रेंडच्या नकळत घरी आणू लागलायस.”
“काय म्हणालीस? मुलींना?”
“हो.”
“च्यायला, एका मुलीला हँडल करण्यासाठी केवढी कसरत करावी लागते माहिताय तुला? दमछाक होते जीवाची. जाऊ दे तुला नाही समजणार ते! मला ना हल्ली एकटेपणा जाणवू लागलाय!”
“हॅलो सम्या, मी तुला चांगलाच ओळखते. उगाच मला इमोशनली ब्लॅकमेल नकोेस करू.”
मी तिच्या मांडीवर डोके ठेऊन पडलो. माझ्या केसांतून तिची नाजूक बोटे फिरु लागली. ती मला खूप चांगली ओळखत होती यात काही शंकाच नव्हती. मी तिच्या हाताचे हलकेच एक चुंबन घेतले. तिनेही तसेच केले. तो समजूतदार स्पर्श जादूमय होता. मला तो क्षण पुन्हा पुन्हा जगायचा होता. मी तिच्या नजरेत नजर घालून एकटक पहातोय हे लक्षात येताच तिने तिच्या बोटांनी माझे डोळे बंद केले, “तसे अजिबात पाहू नकोस.”
“का?”
“माझा स्वत:वर ताबा रहाणार नाही.”
“तुला एक माहित आहे बार्बी?”
“काय?”
“तू एकदम परफेक्ट आई होशील.”
“असे का म्हणतोयस तू?”
“मला नेहमीच तसे वाटत आलेले आहे. अगदी तुला ज्यादिवशी पहिल्यांदा पाहिले त्यावेळीही तसेच वाटलेले.”
“समीर, तू ना खरोखर वेडा आहेस.”
“का?”
“मुलीला पाहताक्षणीच मुले तिच्या पे्रमात पडतात, त्याला लव्ह अॅट फर्स्ट साईट असे म्हणतात.”
“माहिताय मला.”
“आणि तू…मी एक चांगली आई होईन म्हणतोयस..ते ही पहिल्यांदा पाहिले त्यावेळी. काय बोलणार आता?”
“पण मी महत्वाची एक गोष्ट बोललो नाही.”
“कोणती?”
“माझ्या मुलांची आई म्हणून!”
“हो का?”
“हो.”
अत्यंतिक लज्जेने तिच्या गालांवर लाली चढली. मी इतर ठिकाणी तिला अशी लाजताना पाहिली नव्हती. असे लाजणे हे तिचे अजून एक फिचर होते. माझ्याशी फ्लर्ट करायच्या मूडमध्ये येत ती बोलली, “बाय द वे, किती मुलं हवीत तुला?”
“खरं सांगायचं तर मी क्रिकेटची टीम प्लान केलीये आणि तुझ्यासारख्या दोन तीन क्यूट मुली, ज्या सहजपणे मॉडेल बनतील.”
“चुप्प बस. मस्करी नकोस करु. मी सिरीयस आहे.”
“कशाबद्दल?”
“आपल्या मुलांबद्दल.”
“बरं तू सांग तुझी काय इच्छा आहे?”
“मला तुझ्यासारखा हँडसम मुलगा हवाय.”
“आणि मला तुझ्यासारखी बाहुली हवीय.”
“मग दोनच बस ना?”
“आता तू क्रिकेटची टीम नको म्हणते आहेस तर काय करणार?”
“आपण दोघांवर कॉन्संट्रेट करुया आता. त्यांच्यात अजून काय हवय?”
“गोरा रंग, काळेभोर डोळे, चब्बी चिक्स तुझ्यासारखे…”
“चूप बस. मी तर नावही ठरवून टाकले आहे.”
“काय?”
“अमेय.”
“अमेयच का?”
“ते गणपतीबाप्पाचे नाव आहे. माझा आवडता देवबाप्पा.”
त्यानंतर आम्ही बराचवेळ एकत्र घालवला. पण त्यादिवशीच्या प्रसंगाने एक मात्र समजले की तुम्ही नेहमी पाहता ते खरे असेलच असे नाही. मी तिला बाईकवरून घरी सोडणार होतो पण तिने माझे ऐकले नाही. रविवारी दुपारी मी झोपतो हे माहित असल्याने तिने रिक्षाने परत जाणे पसंत केले. फालतू गोष्टींवरून एकमेकांशी असे विकोपाला जाऊन भांडायचे नाही हे आम्ही दोघांनी त्यावेळी ठरवले खरे, पण आम्हांला आमच्या नशिबात त्याहूनही मोठे काही वाढून ठेवले आहे याची जरादेखील कल्पना नव्हती.

 

क्रमश:

©विजय माने, ठाणे.

एकच प्याला अन् लोच्या झाला

Ekch Pyala

ऑफिसची पार्टी होती म्हणून मी मित्रांसोबत बारमध्ये गेलो होतो. तसा मी घेणार्‍यातला नाही पण आपण नसल्याने कुणाचा हिरमोड होत असेल तर मी त्यांच्याबरोबर जातो आणि त्यांना सोबत करतो. ते पितात आणि मी त्यांची चढलेली पहात बसतो. तशाच भावनेने त्यांच्याबरोबर गेलो. आत पाऊल टाकतो तर काय, टिपीकल बारमध्ये असतो तसा काळाकुट्ट अंधार होता. जागोजागी देवापुढे लावतो तसले छोटे बल्ब लावलेले दिसत होते. पण एकंदरीत सगळ्याच बारमध्ये लोडशेडिंग झाल्यासारखे असते. लख्ख दिवे लावले तर पटकन लोक ओळखू येतील आणि शेवटी त्याचा धंद्यावर विपरीत परिणाम होईल ही भीती असावी.
आमचे चौघेजण आधीच तिथे जाऊन बसले होते आणि आम्ही दोघे पाठीमागून गेलो. मी आमच्या भिडूंना शोधत होतो. एकतर तिथे मोठाले आरसे लावल्यामुळे गर्दी झाल्यासारखी वाटत होती. ज्याठिकाणी जाणे उचित नसते त्याठिकाणी गेल्यावर सगळे लोक आपल्याकडे पहातात असा माझा एक अनुभव आहे. जाऊन बसतोय की नाही इतक्यात “काय पाहिजे?” म्हणून वेटर आला.
“दोन किंगफिशर स्ट्राँग, एक स्मर्नऑफ और एक ब्लेंडर्स प्राईड.”
“और कोल्ड्रींक में क्या साब?”
“सोडा और स्प्राईट.”
थोडया वेळाने साहित्य आले. सोबत चणे, शिजवलेले शेंगदाणे आणि पापडही आले. बाटल्या फुटल्या, पेग तयार होऊ लागले. दिन्याने एक ग्लास भरून माझ्यासमोर ठेवला “हा तू घे.”
“मी कधी घेतो का?”
“मग कशाला आला आहेस?” एरव्ही हा मऊ असतो पण आमच्या आधी इथे येऊन ह्याने दोन पेग मारले होते म्हणून ही भाषा. उतरली की पुन्हा मऊ!
“तू बोलवलंयस म्हणून.”
“आम्ही पिण्यासाठीच बोलावलंय.”
“मग प्या की तुम्ही.”
माझे उत्तर दुर्लक्ष करून त्याने प्रतिप्रश्न केला, “पण काय रे, तू एकदा बियर पिला आहेस ना?”
“हो.”
“कधी?”
“एकोणिसशे नव्व्यानवच्या एकतीस डिसेंबरला.”
“मग आत्ता पण घे की.”
“नको रे. चवच नसते त्याला.”
“चवीला काय करायचंय?”
“चवीला काय करायचंय? अरे बाबा बियर ही मधासारखी गोड असते अशी माझी कित्येक वर्षे समजूत होती. एकतीस डिसेंबर नव्व्यानवला ती फोल ठरली. पहिला घोट घेतला ते केवळ समोर दुसरा माणूस बसला होता त्यामुळे घशात घालावा लागला. नाहीतर अक्षरश: त्याच्यावर फवारणी झाली असती.”
तेेवढयात दिन्या म्हणाला, “घे रे मी नाही कुणाला सांगणार.”
“अरे मला खरंच प्यायची नाही.”
“मला लाजू नकोस.”
“तुला लाजायला तू कोण?”
“चल जाऊदे. प्यायलादेखील दम लागतो दम.”
त्याने सर्वांसमोर खुले चॅलेंज केल्यावर मला राग आला. पेय या गोष्टीचा मी मध्यंतरी थोडा अभ्यास करायचा प्रयत्न केला होता. व्होडका या पेयाचा शक्यतो वास येत नाही हे एका सर्वेक्षणात वाचल्याचे माझ्या लक्षात होते. दिन्याची आज जिरवायचीच म्हणून समोरचा भरलेला पारदर्शी ग्लास उचलला आणि लिंबुसरबतासारखा एका दमात रिकामा केला. भूत दिसल्यासारखा दिन्या माझ्याकडे बघायला लागला.
“अरे, व्होडका होता तो.”
“महिताय रे. दुसरा पेग बनव.”
मी बेफिकीरीने बोलून गेलो. आता ह्याला नीट घरी नेऊन सोडायला हवं हे त्यानं निश्चित केले असावे. व्होडका मस्त असतो. इतका की, मलाही पटत नव्हते, अर्धी बाटली मी एकट्याने संपवली. पार्टी आणि माझा आक्रमकपणा पाहून मला सगळे बॅचलर असणार्‍या आणि ऑफिसच्या कॉलनीत रहाणार्‍या मित्राच्याच घरी झोप म्हणत होते. पण मी पडलो कुटुंबवत्सल माणूस! दिन्या काय असाच आहे. त्याच्या लग्नाचा पत्ता नाही त्यामुळे इकडेतिकडे हुंदडत असतो आणि सावंताला फुकटात मिळाली की कुठेही पडतो. आम्ही पडलो हरिश्चंद्राच्या वंशातले!
मी घरी जाणार म्हटल्यावर त्यांनी मला घाबरवायला सुरवात केली. तोंडाचा वास वगैरे येईल म्हणून सांगायला लागले. मी दिन्या आणि सावंताच्या तोंडावर फुंकून तोंडाला व्होडक्याचा सुवास येत नाही हे कन्फर्म केले आणि मग घरी जायला निघालो. चालचलनात काहीही फरक जाणवला नाही. नीट चालत स्टेशवर गेलो.
लोकल पकडून द्यायला दिन्या सोबत आला होता पण त्याची काहीही मदत न घेता आलेली ट्रेन पकडली. काहीच गर्दी नव्हती. म्हणजे उभा रहायला जागा मिळाली. लोकलने स्टेशन सोडले, मी ही दोन सीटमध्ये जी रिकामी जागा असते तिथे सेट झालो. एकाने मला नमस्कार केला. आता हा कोण ओळखीचा म्हणून मी विचार करू लागलो तेवढ्यात त्याने दुसर्‍यांदा नमस्कार केला. अशावेळी कोडगेपणा बरा दिसणार नाही म्हणून प्यायलेलो असूनही मी ही त्याला हात जोडून नमस्कार केला तर तो विचित्र नजरेने माझ्याकडे बघायला लागला. नंतर काय झाले कुणास ठाऊक, सगळ्यांनीच मला नमस्कार केले. मी माझ्या डोक्यावर ऋषीमुनींप्रमाणे जटा वगैरे तयार झाल्या आहेत की काय ते तपासले. तसे काहीच नव्हते. तेवढ्यात लोकल थांबल्याचा फायदा घेऊन माझ्या मागे कोण महापुरुष आहे काय ते मी वळून पाहिले त्यावेळी मला खिडकीतून मंदिर दिसले. एवढा छोटासा घोटाळा सोडला तर बाकी काही विषेश झाले नाही.
स्टेशनवर उतरून रिक्षा करून घरी गेलो. तो ही भला माणूस निघाला. त्याने तर सोसायटीच्या गेटलाच रिक्षा आणून लावली. यायला बराच उशिर झाला होता. हिला फोनवरून पार्टीत आहे, जेवणासाठी वाट पाहू नकोस म्हणून सांगितले होते. रिक्षातून उतरलो आणि बिल्डिंगला लिफ्ट नसल्याने पायर्‍या चढायला सुरवात केली. एकापाठोपाठ तीन मजले गेले. खूप गरम होत होते.
पायर्‍या चढत घामाघुम होऊन धाप लागलेली. एकदाचा घराच्या दरवाजासमोर आलो आणि दरवाजावरची बेल वाजवली. आतून काहीही रिस्पॉन्स नाही. तेवढ्यात खूप गरम होतंय म्हणून मी शर्टाची बटने काढायला सुरवात केली. पुन्हा बेल वाजवल्यावर मात्र हिने दरवाजा उघडला. माझी शर्टाची सगळी बटने काढून झाली होती आणि मोकळा शर्ट ब्लेझरसारखा अंगात लोंबत होता. रात्रीचे बरेच वाजले होते, त्यामुळे कुठली वहिनी बाहेर येण्याचा संभव नव्हता म्हणून मी शर्टाची बटने काढण्याचे धाडस केले होते. त्यात अजून तोंडाचा वास नको म्हणून सुगंधी सुपारी खाल्ली होती. मला तसा उघडा बघितल्यावर बायको दचकलीच. मला घरात यायला रस्ता देऊन ती विस्फारलेल्या नजरेने माझ्याकडेच बघत उभी राहिली.
मी घरात आल्यावर गळ्यातली बॅग बाजूला ठेवली आणि बूट काढायला सोफ्यात बसलो. ती संशयाने माझी बॉडी लँगवेज स्टडी करत होती. मी शांतपणे बूट काढून बाजूला सरकवले आणि पहिला प्रश्न आला, “काय, घेऊन आला काय तुम्ही पण?”
“हो. एक पेग घेतला आहे.” प्यायलो असलो तरी माझ्यातला हरिश्चंद्र जागाच होता.
पण तिला पटले नाही. पिणार्‍यासारखा बोलण्याचा तोल सुटणे, अंगाला झोले देत चालणे, तोंडाची एक विशिष्ट हालचाल होणे, उगाचच हसणे यातले काहीही झाले नाही. मी शर्टाची बटने तर काढलीच होती, मग ब्लेझरसारखा तो शर्ट अंगातून काढला आणि हातपाय धुवायला गेलो. ही लगेच माझ्यामागे बाथरुमपर्यत आली.
“तुम्ही खरंच पिऊन आला आहात?”
“ओळखतही नाही ना? नुसता एकच पेग घेतला आहे.”
“खरं सांगा.”
“हो गं.” मी कूल डुडसारखा हसत म्हणालो. माझे डोळे कदाचित लाल झाले असावेत. तिने अचानक रडायलाच सुरवात केली.
“मी तुमच्याकडून ही अपेक्षा केली नव्हती.”
“कसली?” माहित असूनही संवाद चालू ठेवावा म्हणून मी विचारले.
बायकोच्या डोळयांतून पाण्याच्या धारा वाहू लागल्यावर मला गोंधळल्यासारखे झाले. लग्न झाल्यावर निरोपाचा गदारोळ झाला होता त्यानंतर बायकोला रडताना मी कधी पाहिलीच नव्हती. चिडलीच तर ती माझ्याशी बोलायची नाही पण असा अवतार मी पहिल्यांदाच बघत होतो. तशा परिस्थितीतही मला मौज वाटली.
साडीच्या पदराने डोळे पूसत तिने पुढे सुरवात केली, “मी काय विचार करून तुमच्याशी लग्न केले होते. तुम्ही असे असाल जर माहित असते तर एखाद्या दारु पिणार्‍या पोलिसाशीच लग्न केले असते.” बायको कधी कधी फ्रस्टेट झाली की पोलिस नवरा केला असता अशी सांगते. मला वैताग द्यायला लागली की तिला पोलिस नवराच पाहिजे होता असे माझ्याही मनात येते. पण प्रसंगाच्या गांभीर्याने मी गोंधळून गेलो. कधी नाही ते पिलो होतो. पण हिच्या डोके खाण्याने त्याचा काही एक फरक जाणवत नव्हता. तिच्या या इमोशनल ड्राम्याने माझी झटक्यात उतरली.
मागच्या आठवडयात मला खोकला झाला होता (हा एक लेकाचा कधी कधी होतो). बर्‍याच डॉक्टरांचा इलाज चालेना म्हणून आमच्या कामवालीने साहेबांना ब्रॅन्डी द्या म्हणून उपाय सांगितला होता. बायकोला पटत होते पण साहेबांना एकदा दिली की चटक लागेल म्हणून तिने दोन दिवस तसाच खोकला बरा होतो का याची वाट पाहिली. पण तो काही बरा होण्याचे लक्षण दिसेना. मग शेवटी नाईलाज म्हणून हिने मला सांगितले, “त्या कोपर्‍यावरच्या दुकानातून बॅ्रन्डीची बाटली घेऊन या.”
मी खूश होऊन विचारले, “बरं. कधी आणू?”
“आज नको काही. उद्या आणा. आणि ब्रॅन्डीच घेऊन या. दुसरी आणली तर बघा. मला माहित आहे ती कशी असते ती.”
“मी ऑफिसला गेल्यावर तू घरी काय पित बीत असतेस काय?”
“जिभेला काही हाड आहे का तुमच्या?”
“मग तुला काय ठाऊक गं ब्रॅन्डी कशी असते ती?”
“मला मावशीने सांगितले आहे त्या बाटलीला जाळी असते म्हणून.” मला त्या मावशीचा भयंकर राग आला. बर्‍याचजणांनी व्होडका चांगला असतो असे सांगितले होते. त्यामुळे मी एखादा व्होडका आणावा असा विचार करत होतो पण ह्या मावशीने सगळं सांगून ठेवलं होतं.

ती ब्रॅन्डीची न संपलेली बाटली घरातच होती. मी पिऊन आल्याचे हिला अजिबात आवडले नाही. मग मलाही काहीतरी धडा शिकवावा म्हणून ती म्हणाली, “थांबा मी पण पिते.” असे म्हणून तिने त्या ब्रॅन्डीच्या बाटलीला हात घातला आणि एका ग्लासात ती ओतून घेतली. वेडीच आहे! खोकला झाला त्यावेळी ब्रॅन्डीचा संबंध आला होता त्यावरून सांगतो, मला त्या ब्रन्डीत पाणी मिसळूनही एवढी बकवास लागत होती आणि ती तर नुसतीच नीट ब्रन्डी कोकम सरबतासारखी प्यायला निघालेली!
तिच्या हातातून हिसकावून घेऊन मी तो ग्लास बेसिनमध्ये ओतून दिला आणि घाबरून सगळी बाटलीही डस्टबिनमध्ये फेकून दिली. तिची आणि माझी भांडणे बघून बंडया आणि मनी रडायला लागली. रोज आम्ही असे भांडत नव्हतो आणि आज अचानक आपल्या पप्पांना काय झाले ते त्या बिचार्‍यांना कळेना. हिने पुन्हा ड्रामा सुरु केला.
“तुमच्याशी लग्न करून मी फसले.”
“अगं, आज पहिल्यांदा प्यायलो आहे. पुन्हा नाही पिणार.”
“पण आतादेखील का प्यायला ते सांगा. आपल्यामागे बायका पोरं आहेत हे पिताना नाही का लक्षात आलं?”
मी गप्प बसलो. चूक असल्यावर ते आपोआपच होतं. म्हणजे मान खाली जाते आणि शरीर हालचाल करायचं विसरून जातं.
हिला अचानक काय झालं होतं, कळत नव्हतं. तिचं सुरुच होतं, “ग्लास हातात घेतल्यावर त्यात माझा आणि या पोरांचे चेहरे दिसले नाहीत का तुम्हांला?”
ती काहीही विचारत होती. मला खरं म्हणजे त्यावेळी त्यांचा चेहरा दिसला नव्हता पण ती असं म्हणाल्यावर मी मनातल्या मनात चित्र तयार करून पाहिले. ग्लासात तिचा, बंडया आणि मनीचाही चेहरा दिसल्यावर पुन्हा मौज वाटली.
“आणि येताना कसे आलात?”
“टे्रनने.”
“ते माहित आहे हो. बसस्टॉपवरून कसे आलात? डुलत नाहीत आला ना?”
“नाही गं. च्यायला मी काय एवढा पिलो नाही डुलत यायला.”
“कुणी पाहिलं नाही ना तुम्हांला? नाहीतर सगळे बोलायचे ह्या बाईचा नवरा पिऊन आलेला म्हणून. सोसायटीत तुम्हांला नाही, पण आम्हांला ओळखतात. हे जातात सकाळी ऑफिसला, दिवसभर आम्हांला रहायचं असतं इथं.”
आणि त्याच वेळी मी ठरवले, पुन्हा कधीही, अगदी कधीही… घेतली तर चुकूनही घरी यायचे नाही.
पुन्हा कधीही प्यायचे नाही या बोलीवर पोरांच्या शपथा घेऊन वाद मिटला आणि पाचच मिनीटांत मी घोरायला लागलो.

क्रमश:

©विजय माने, ठाणे.

तुझ्याविना # 9

affection-1853532_1280

एकदिवशी सर्व टेक्निशियन टीमसोबत लंच करत होतो आणि आर्याचा कॉल आला. मला जेवताना कुणाचा कॉल आला की खूप राग येतो. लोक नीट जेवूदेखील देत नाहीत, आपले अर्धे लक्ष कॉलवर आणि उरलेले जेवणावर. म्हणून जेवताना मी शक्यतो कॉल रिसीव्ह करत नाही. पण नेमका मी त्यादिवशी फोन टेबलावर ठेवला होता. ‘बार्बी कॉलिंग…’ असे डिस्प्ले होत असलेली स्क्रीन सर्वांना दिसत होती. उगाच बार्बी या नावाने लोक मला चिडवायला चालू करायचे म्हणून मी पटकन फोन उचलून कानाला लावला.
“हं बोल…”
“हाय शोना, काय करतोयस?” ती फोनवर नेहमी आनंदी कशी काय असते याचे कोडे मला अद्याप उलगडायचे होते.
मुलींनी एकदा कुणाला फोन केला की समोरच्यांच्या आजुबाजूला काय असेल याची त्यांना चिंता नसते. त्यांना हवे तसे त्या वातावरण बदलतात. त्या आनंदी असल्या की सगळे जग आनंदात असायला हवे असते. आणि त्या दु:ख झाल्यावर लहान बाळासारख्या रडू लागल्या की आपणही दु:खी व्हायला हवे अशी त्यांची अपेक्षा असते. याबाबतीत काही गफलत झाली तर समोरचा गेला! गॉड ब्लेस हिम! मी नुसताच फोन कानाला लावला होता. पुढे काहीच बोलत नाही हे समजल्यावर पलिकडून आवाज आला,
“मी काहीतरी विचारतेय तुला-”
“वेळ काय झालाय आर्या?” मी बार्बी म्हणून रिप्लाय केला नाही हे ऐकल्यावर मॅटर काहीतरी सिरीयस आहे हे तिच्या लक्षात आले आणि तिने मी विचारलेल्या प्रश्नाचे आज्ञाधारकपणे उत्तर दिले, “दुपारचा एक वाजतोय.”
“मग दुपारी एक वाजता आपला लंचटाईम असतो ही साधी गोष्ट तुला माहित नाही?” मी उगाचच तिच्यावर वैतागलो. मी सरळ लंच करतोय आणि कॉलबॅक करतो असे म्हणू शकलो असतो पण सकाळपासून बॅनर्जीने हैराण केले होते, त्याचे फ्रस्ट्रेशन असे निघाले. तिला हे सारे माहित असण्याचा प्रश्नच नव्हता. शिवाय बाजूला खूपजण असल्याने मी शक्य तेवढे हळू आणि प्रेमाने बोलायचा प्रयत्न केला. तिला माझ्या आवाजातला चिडचिडेपणा समजला, “ओह! लंच करतोयस तर. मी नंतर फोन करू का मग? की आत्ताच बोलू.”
“तुला काय वाटतेय?”
“आत्ताच बोलायला पाहिजे.”
“मग बोल.”
“मी काहीतरी प्लानिंग करतीये.”
“प्लीज आता कोडी नकोस घालू. जे काही आहे ते स्पष्ट सांग.”
“ठीकाय. मला वाटतं तुझा मूड नाही बोलायचा.”
“नाही, असं काही नाही. तू बोलत रहा.”
“तू उद्या ऑफिसला येणार नाहीयेस.”
“का?”
“तुला माहित नाही?”
“कशाबद्दल बोलतीयेस तू सांगशील का प्लीज?”
“डोन्ट टेल मी, तुला माहित नाही म्हणून.”
“काय?”
“उद्या तुझा बर्थडे आहे राजा!”
“माय गॉड! खरंच की. शप्पथ, मला आयडिया नव्हती.”

आणि खरंच मी माझा बर्थडे विसरलो होतो! दिवसेंदिवस माझ्यावर कामे डंप करून बॅनर्जीने मला वेडे करून सोडले होते त्यामुळे वेळ काळ याचे मला भानच नव्हते. गेले तीन आठवडे मी एका महत्वाच्या प्रोजेक्टवर रात्री आठ वाजेपर्यंत ऑफिसमध्ये थांबून कामे करत होतो. आणि कहर म्हणजे दुसर्‍यादिवशी येऊन बॅनर्जी मला काल एवढ्या लवकर का गेलास असे विचारायचा. या कामाच्या नादात कधी कधी तर आठवड्यातला कोणता दिवस चालू आहे हे ही मला आठवायचे नाही. रविवारीदेखील मी ऑफिसला लेट होईल म्हणून दचकून उठायचो.

आणखी एक म्हणजे माझे आईबाबा किंवा फॅमिली इथे मुंबईत नसताना मी ऑफिस सुटल्यावर काय करतो ह्यात बॅनर्जीला खूप इंटरेस्ट होता. त्यामुळे तो वरचेवर “ऑफिस सुटल्यावर काय करतोस?” असे विचारून हैराण करायचा. मी ऑफिस सुटल्यावर जे काही करतोय ते सगळे त्याला सांगावी अशी त्याची अपेक्षा होती. लोकांच्या काय काय अपेक्षा असतात!

कुणाला ऐकू जाणार नाही अशा बेताने मी फोनमध्ये कुजबूजलो, “हो. घेईन मी सुट्टी उद्या.”
मी काहीही आढेवेढे न घेता लगेच उद्या सुट्टी घेतो म्हटल्यावर आर्या खूप खुश झाली.
“आणि यावेळेस सगळे प्लानिंग मी करणार.”
“ठीकाय. जे काही करणार आहेस ते कर आणि संध्याकाळपर्यंत मला कळव.”
“ऐक. अॅक्च्युली मी सगळे फायनल केले आहे.”
“काय प्लान आहे, ते तरी सांग मग.”
“उद्या आपण मुव्हीला जाणार आहोत.”
“कोणत्या?”
“ते नाही सांगणार.”

मला तिच्याबरोबर वाद घालून शेवटी हरायचे नव्हते. बर्‍याचदा असेच व्हायचे म्हणून जास्त इंटरेस्ट न दाखवता मी कॉल डिस्कनेक्ट करून माझाच वाढदिवस कसा काय विसरलो याचा विचार करू लागलो. पण मी विसरलो असलो तरी आर्याच्या बरोबर लक्षात होता. गर्लफ्रेंडचे एक मात्र असते – तुम्ही तिला एकदा बर्थडे विश केला की ती तुम्हाला तुमचा बर्थडे विचारेल आणि कायमचा लक्षात ठेवेल. बाकी काही नसलं तरी मुली तारखा लक्षात ठेवायला जाम मास्टरमाईंड असतात. त्यांचा बर्थ डे, तुमचा बर्थडे, व्हॅलेंटाईन डे, फ्रेंडशिप डे, लग्न झाल्यावर अॅनिव्हर्सरी वगैरे वगैरे. अगदी तुमचे ब्रेकअप जरी झाले तरी एखाद्या अननोन नंबरवरून बर्थडे मेसेज येण्याचीही शक्यता असते. येडपटासारखा पुन्हा त्या नंबरला कॉल लावायच्या भानगडीत पडायचे नसते कारण तो नंबर लगेच स्वीच ऑफ केलेला असतो.

दुसर्‍या दिवशी आजारी आहे म्हणून बॅनर्जीला थाप ठोकली आणि सरळ आर्याबरोबर पिक्चरला जायचे ठरवले. सकाळी उठून मोबाईल चेक केला तर कॉलेजच्या वॉट्सअॅप गु्रपवर मित्रांनी हॅपी बर्थडेवाल्या मेसेजेसचा पाऊस पाडला होता. सर्वांना पार्टी हवी होती. ती द्यायचे कबूल करून मी माझ्या काळजाच्या तुकड्याचा चॅट उघडला. ऑनलाईनच होता तो! मला एक मेसेजही आलेला.

तुला काय गिफ्ट हवं?
गिफ्ट विचारून देतात वाटतं, असं कुणीतरी एकदा विचारलेलं आठवतंय मला!

आश्चर्यचकित होऊन भुवया उडवत असलेली एक इमोजी आली. आणि त्यानंतर मेसेज.

हो का? माझेच डायलॉग मलाच परत?
मग?
तरीही सांग ना.
काही नाही दिलेस तरी चालेल. माझे गिफ्ट मी घेईन.
मी नाही दिले तर काय घेशील?
ते तू माझ्यावर सोड. मी पाहीन.
हो का?
हो. आणि खरोखर मी घेणार बरं का! त्यावेळी तुझ्या कोणत्याही एक्सक्यूजेस ऐकून नाही घेणार!
आणि माझ्याकडे ते नसले तर?
आहे तुझ्याकडे!

या मेसेजवरून मी कोणत्या दिशेने बोलतोय याचा तिला अंदाज आला असावा.

ओह! मग पाहतेच तुझे धाडस!
नो चॅलेंज. चल आवरतो आता.
हो मला पण खूप आवरायचेय! बाऽऽय. सी यूऽऽ

वास्तविक मला कोणताही पिक्चर पहाण्यात काहीही इंटरेस्ट नव्हता. मला आर्याबरोबर वेळ घालवायचा होता. खरं म्हणजे मी प्रपोज केले होते, ती हो बोलली होती पण दोघांनी म्हणावासा एकत्र वेळ घालवला नव्हता किंवा त्यानंतर कधी फिरायलाही गेलो नव्हतो. त्यात गेला महिनाभर ऑफिसमध्ये वेड्यासारखा काम करत होतो. आर्याने खूपवेळा भेटण्याविषयी विचारले होते पण कामाच्या अर्जंसीमुळे ते जमले नव्हते. तो प्रोजेक्ट आता पूर्ण झाला होता. आम्हा दोघांना एकत्र वेळ घालवण्यासाठी माझ्या वाढदिवसाचा योग एकदम परफेक्ट जुळून आला होता. माझ्या वाढदिवसाची संध्याकाळ माझ्यासोबत घालवायचा प्लान तिचाच होता. तिनेच पुढाकार घेऊन मुव्ही टिकीट्स वगैरे बूक केली होती. तिनेही त्यादिवशी ऑफिसला सुट्टी मारली होती. कोणता पिक्चर पहायचा आहे ती माहिती मिळत नव्हती. शेवटी कुठे या प्रश्नावरून खूप जीव काढल्यावर – मुलुंडच्या आर मॉलला तीन वाजता भेट – एवढे समजले.

तीन वाजता मी आरमॉलला पोहोचून तिला फोन केला तर ती रिक्षात होती. पाच मिनीटांत पोहोचते म्हणाली. मी तोपर्यंत इकडेतिकडे फिरत टाईमपास केला. ती यायला दहा मिनीटे लागली. साडेतीनच्या शोसाठी अजून पंधरा मिनीटे अवकाश होता. ती समोर आल्यावर हसते बोलते गुलाबाचे फुल आल्याचा भास झाला. ती मेलेनियल पिंक कलरचा फ्लेअर ड्रेस घालून आलेली. डाव्या हातात तिच्यासारखेच नाजूक कलरफुल रिस्टवॉच आणि पायातली डार्क ब्लॅक सँडल घातलेली ही एकूण छोकरी भलतीच क्युट दिसत होती. आल्या आल्या ती मला बर्थडे विश करेल, मग आपण काय बोलायचे वगैरे विचार मी करत होतो पण ती मला विश करायच्या भानगडीत पडलीच नाही, जसे काही तिच्या लक्षातच नव्हते. त्याऐवजी तिने “सर्वात शेवटच्या रांगेतील कोपर्‍यातली सीट बूक केलेली आहे, चालेल तुला?” हे भुवया उडवत विचारले. हे मात्र माझ्या मागच्या जन्मीचे पुण्य होते! शप्पथ सांगतो एवढे धाडस माझ्याने कधीच झाले नसते.

‘स्मॉल फुट’ या अॅनिमेशनपटाचा रिलीजनंतरचा तो दुसरा आठवडा होता. शिवाय मंगळवार म्हणजे आठवड्यातला मधलाच दिवस असल्याने हाऊसफुल असायचा प्रश्न नव्हता. पूर्ण थएिटर जवळजवळ रिकामे होते. सगळेजण मिळून दहाजण होतो. आम्ही आमच्या सीटमध्ये बसलो. सर्वात जवळचे कपल तीन ओळी सोडून थएिटरच्या दुसर्‍या बाजूला बसले होते. आमच्यासाठी एकदम कम्फर्टेबल सीट होती. शिवाय गर्दी कमी असल्याने आत थंडी वाजत होती.

खूप सार्‍या जाहिराती आणि राष्ट्रगीत संपून पिक्चर चालू झाला. आल्यापासून खूर्चीत हवा तसा सेट झालो नव्हतो. एखाद्या मुलीच्या बाजूला बसून पिक्चर पहाण्याची ही माझी पहिलीच वेळ होती. तिच्या हायबॅक खूर्चीवरून तिला स्पर्श होणार नाही याची दक्षता घेत मी पलिकडे हात टाकताना माझ्यातला नर्व्हसनेस मलाही जाणवत होता. माझा हात तिच्या बाजूला आहे हे लक्षात आल्यावर तिने माझा हात हातात घेतला आणि आपली नाजूक बोटे माझ्या बोटात गुंतवून लॉक केली. तिच्या त्या धाडसाने तसल्या अंधारातही चमकून मी तिच्याकडे नजर टाकली. तिने हात न सोडता माझ्याकडे पाहिले आणि विचारले, “काय पहातोयस? नको का? सोडते मग-”

ही काय मला वेडा समजली की काय? मी निमुटपणे पुढचा पिक्चर पहायचे नाटक केले. एक मात्र चांगले झाले होते. आर्याने मुद्दाम म्हणा किंवा चुकून, थ्री डी चे तिकीट काढले नव्हते, नाहीतर तिच्या मनात काय चाललंय हे तिच्या डोळ्यांतून मला पहाता आले नसते.

तिच्या मोकळ्या केसांशी आणि मऊ मऊ गालांशी खेळता यावे अशा बेताने मी खुर्चीवर थोडा सेट झालो होतो. थोड्यावेळात तिने स्वत:हून तिची मान माझ्या खांद्यावर ठेवली आणि तिच्या मोकळ्या केसांच्या रेशमी झालरी माझ्या बाजूला ढकलल्या. आधीच तिच्या परफ्युमने वेडा झालो होतो. या तिच्या आणखी एका अदेने मी पार ठारच झालो. कधीकधी अतिसुखानेदेखील गुदमरायला होते, तशी माझी अवस्था झाली. ती स्क्रिनमध्ये हरवलेली (निदान तसे दाखवत तरी होती) आणि मी तिच्यात. मी मनातल्या मनात गर्लफ्रेंड ही कल्पना रंगवायला लागलो की नेहमी माझ्या डोळ्यांसमोर एक चित्र यायचे. गोरी गोरी पान, फुलासारखी छान, बोलके डोळे, हसरा चेहरा, माझ्यावर खोटे खोटे रागावणारी, माझ्यावर खूप प्रेम करणारी आणि जिच्यावर जीव ओवाळून टाकावा, अशी तिची छबी होती. साधारणपणे अॅबस्ट्रॅक्ट पेंटिंगसारखे चित्र डोळ्यांसमोर यायचे. आता त्या पेंटिंगला आर्याचा चेहरा मिळाला होता.

आता गर्लफ्रेंड ही थीम डोक्यात आली की डोळ्यांसमोर आर्या यायची. इतकी वर्षे पेंटिंगमधला हरवलेला चेहरा मला आर्याच्या रुपात सापडला होता. खरं म्हणजे ती समोर आली की दोन्ही हातानी तिचे गाल ओढावे असे वाटायचे. तिच्या नाजूक मानेशी सलगी करणार्‍या मोकळ्या केसांच्या रेशमी झालरींशी खेळत रहावे या मोहाला नेहमी आवरते घ्यावे लागायचे. मला माहित होते, आम्ही दोघे परफेक्ट कपल वाटायचो. कुठेही गेलो आणि ती बरोबर असली की लोकांच्या डोळ्यांत माझ्याबद्दलची असूया लगेच दिसून यायची. आणि मी ती एन्जॉय करायचो. ते ही एक वेगळेच सुख होते.

पिक्चर सुरु होऊन बराच वेळ झाला तरी माझी हिरॉईन माझ्याकडे लक्ष देईना म्हणून मी मुद्दाम तिच्या लक्षात येईल असा हलकासा धक्का दिला. ती मला अजून बिलगली मात्र तिचे लक्ष अद्यापही स्क्रिनवरच होते. तसल्या अंधारातही तिच्या मोहक गंधाने बेभान होऊन तिचे लक्ष माझ्याकडे वळवायला मी एक दीर्घ श्वास घेतला पण काहीही रिसपॉन्स आला नाही. नक्कीच ती माझ्या धाडसाची परीक्षा घेत होती. बराच वेळ झाल्याने माझे धाडसही बर्‍यापैकी वाढले होते. त्याचा सहारा घेऊन मोकळा असलेल्या हाताने मी तिचा गालगुच्चा घेतला. माझ्या हाताच्या पंजात आधीच लॉक केलेली बोटे जोराने दाबत ती म्हणाली, “गप्प बस. मला पिक्चर पाहू दे.”

तसल्या अंधारात मेलेनियल पिंक ड्रेसवाली बार्बीसारखी बाहुली बाजूला बसलेली असताना मी गुड बॉयसारखा नुसताच गप्प राहून तो प्राण्यांचा पिक्चर पाहीन हे तिला कसे वाटू शकते या विचाराचे मला आश्चर्य वाटले. शप्पथ! काही झाले तरी मी तसे बसूच शकत नव्हतो. मी हळूच तिचे मुखकमल माझ्याकडे वळवले. स्क्रिनवरचा पिक्चर तसाच सोडून गोड हसत तिने विचारले, “मला पिक्चर पाहून देणार नाहीस का?”
“नाही.”
“मग?”
“मला डोळे भरून तुला पहायचे आहे.”
“आणि?”

यावेळी मी बोलण्यात वेळ घालवला नाही. तिच्या मोकळ्या केसांतून हात फिरवत नाजूक मानेला हलकेच माझ्या बाजूला ओढले, हनुवटी थोडीशी वर उचलली आणि माझे ओठ तिच्या ओठांवर टेकवले. मुलींचे ओठ हे मधाप्रमाणे गोड असतात अशी माझी समजूत होती, पण ती फोल ठरली. मधाच्या कितीही बाटल्या एकत्र केल्या तरी तुम्ही प्रेमात पडलेल्या ओठांची ती सर त्या मधाला येणार नाही. मेंदुत फ्यूज उडणे म्हणजे काय असते ते त्या क्षणाला मला समजले. माझा आणि तिचा श्वास एक झाला. तिने मोकळ्या असलेल्या एका हाताने माझ्या मानेची मागची बाजू पकडून परफेक्ट किस पूर्ण केला. मी आवेगाने तिच्या ओठांना जोराचा चावा घेतला असावा कारण “स्सऽऽ हळू राजा! मी कुठे पळून नाही चालले!” असे ती बोललेली मला समजले तरीही मेंदूतल्या झिणझिण्या उतरल्या नव्हत्या. मी तिचे ऐकत नाही ते पाहून तिने एक पंच देऊन मला भानावर आणले.

माझ्या पहिल्या किसनंतर मी कुठे आहे ते मला समजत नव्हते. हो! माझा आयुष्यातला पहिला किस, जी मला आवडत होती आणि मी जिच्यावर जीवापाड प्रेम करत होतो तिच्याबरोबरचा पहिला किस! मी खरेखर वेडा झालो होतोे. एवढा की मी तिच्या ओठांना दुखापत केली आहे हे माझ्या गावीही नव्हते. तिला पहिल्यांदा पाहिल्यापासूनचा आवेग त्या चुंबनात होता. आमचे ओठ एकमेकांपासून बाजूला झाल्यावर काहीसे लाजून तिने तिचा हात ओठांवर ठेवला. मी तिच्याकडे माझ्या परफॉर्मन्सचे रेटिंग काय देते ते पहात होतो. तिने पुन्हा एक पंच मारला आणि खोडकरपणे कानात कुजबुजली, “बावळट, तू एवढा स्ट्राँग आहेस ते तुझ्या लूकवरून वाटत नाही.”
“अजून एक हवाय?”
“नको. किती दुखतंय. आवडती वस्तू अशी वापरायची असते का कधी?”
“शप्पथ, आता नाही हर्ट करणार. पहिल्यांदा चूक होते कधी कधी.”

यावेळेस माझ्यावर न सोपवता तिने हळूवारपणे माझ्या ओठांचे चुंबन घेतले. डोळे बंद केल्यावर ती किती सुंदर दिसत होती! मी फक्त रिसपॉन्स देत तिच्या ओठांचा आनंद घेत राहिलो. पण हात थोडीच गप्प रहात होता. त्याने हळूच तिचे केस, मान, ब्युटीबोन असे अतिक्रमण करण्याचा प्रयत्न केला पण तिने त्याला मध्येच अडवले. मी पुन्हा तो प्रयत्न केला नाही. आम्ही एका दीर्घ चुंबनात होतो तेवढ्यात मध्यंतर झाली. आणि अजून दोन लाँग किसेस, अचानक पिक्चरच संपला.

पिक्चर संपताच अचानक तिने मला आवेगाने तिच्याकडे ओढून माझ्या ओठांचा एक जोराचा चावा घेतला. माय गॉड! काय पॉवरफुल बाईट होता तिचा! एवढ्यावरच ती थांबली नाही तर माझ्या कानाच्या पाळीला दातात पकडून गरम श्वासात ती कुजबूजली, “बाय द वे, हॅपी बर्थडे शोना…होप यू लाईक्ड इट!”

क्रमश:

©विजय माने, ठाणे.

तुझ्याविना # 8

office-1209640_1280

अलिकडे बॅनर्जी मला मुर्तीसरांची भीती घालत होता. मुर्ती म्हणजे राममुर्ती, बॅनर्जीचे बॉस. मार्केटिंग डिपार्टमेंटचा हेड असणारा हा माणूस अत्यंत हुशार आणि प्रामाणिक होता. आपल्या बुद्धीच्या जोरावर त्याने कंपनीला अमाप फायदा मिळवून दिलेला. आमचे डिपार्टमेंट मार्केटिंगबरोबर काम करायचे म्हणून अप्रत्यक्षरित्या ते आमचे बॉस असल्यासारखेच होते आणि बॅनर्जीचे रिर्पोटिंगही त्यांना होते.
आमच्या डिपार्टमेंटमध्ये आम्ही घोळका करून काही बोलताना किंवा हसताना दिसलो की बॅनर्जीचे पित्त खवळायचे. आम्ही काम न करता फक्त टाईमपासच करतोय असे त्याला वाटायचे. म्हणून तो आजुबाजूला असला की आम्ही कामाव्यतिरिक्त इतर कोणत्याही विषयांवरचे डिस्कशन शक्यतो टाळायचो. एकदिवशी तर तो मला तिसर्‍यांदा बोलला, “मुर्ती तुझ्याबद्दल विचारत होता. तुझा अॅक्च्युअल प्रोफाईल काय आहे आणि हल्ली तू जास्त काम करताना दिसत नाहीस असे तो बोलत होता.”
मला ते ऐकायचा कंटाळा आला, शेवटी मी चिडून बोललो, “बॉस, आत्ताच्या आत्ता मुर्तीसरांकडे जाऊन माझ्याबद्दल जे काही आहे, ते एकदाच संपवून टाकूया. मला सारखे सारखे हे ऐकायचा कंटाळा आलाय. एवढे काम करूनही त्यांना तसे वाटत असेल तर मला जॉबबद्दल सिरीयसली काहीतरी विचार करायला हवा.”
माझी सटकली आहे हे बॅनर्जीच्या लक्षात आले. वास्तविक तो एखादी गोष्ट पुढचा माणूस इरिटेट होईल इतकी ताणायचा. कधी कधी लोकांना उगाचच मुर्तीसरांची भीती घालायचा. पण का कुणास ठाऊक, राहून राहून तो मला घाबरावयला तसे बोलत होता अशी शंका येत होती, त्यामुळे आपण आता माघार घ्यायची नाही हे मी ठरवले.
“बॉस, आत्ता लगेच जाऊ या का आपण त्यांच्याकडे?”
तो लॅपटॉपवर बिझी असल्याचे नाटक करून म्हणाला, “ठीक आहे, जाऊया आपण. पण लंचनंतर.”
मी मुर्तीसरांना बॅनर्जीएवढा नसलो तरी बर्‍यापैकी ओळखत होतो. मला माहित होते, मुर्तीसर कुणाविषयी पाठीमागून बोलणार्‍यातले नव्हते. त्यांना एखाद्याविषयी काही वाटले तर त्याला केबिनमध्ये बोलवून घेऊन डायरेक्ट त्याच्याशीच बोलत. काही चुकले असेल तर समजावून सांगत. पण बॅनर्जी मुर्तीसरांच्या नावाखाली आपल्या मनाचेच काहीही सांगून मला प्रेशरमध्ये ठेवण्याचा प्रयत्न करत होता. आज बॅनर्जीची गोचीच करायची हे मी ठरवून लंचनंतर पुन्हा त्याला विचारले. त्यावेळीही बॅनर्जी बिझी होता. म्हणजे बिझी असल्याचे नाटक करत होता.
“मी आता एक महत्वाची मेल ड्राफ्ट करतोय. आपण थोड्या वेळाने जाऊया.”
मला माहित होते, या प्रकारात मुर्तीसरांना माझ्याशी काहीही देणेघेणे नव्हते. मुर्तीसर तसे बोलले असते तर बॅनर्जीने मला कोणतेही काम करू दिले नसते. दुसर्‍या क्षणाला त्याने मला मुर्तीसरांच्या केबिनमध्ये आरोपीसारखा उभा केला असता. मी ही काही झाले तरी आज त्याला चूक ठरवायचेच या हट्टाने पेटलो होतो. ऑफिस सुटायच्या वेळेस पुन्हा एकदा त्याला मुर्तीसरांकडे जायची आठवण केली पण आता मुर्ती बिझी आहे असे उत्तर मिळाले.
मी पॅन्ट्रीमध्ये कॉफी प्यायला गेल्यावर मुर्तीसर पेपर वाचण्यात बिझी असल्याचे स्वत:च्या डोळ्यांनी कन्फर्म केले. बॅनर्जी त्यादिवशी मुर्तीसरांकडे आला नाही हे सांगायला नकोच. पण त्या प्रसंगाचा एक मात्र फायदा झाला, त्यानंतर बॅनर्जीने मला त्यांची भीती घालायचे कमी केले. तसेही मला मुर्तीसरांची अजिबात भीती वाटत नव्हती. कंपनीतल्या अनेक हुशार व्यक्तिमत्वांपैकी ते एक होते आणि कोणता माणूस किती पाण्यात आहे हे त्यांना लगेच समजायचे. शिवाय माझ्यामुळे एका मोठ्या घोटाळ्यातून वाचल्यामुळे मुर्तीसरांच्या मनात माझ्याबद्दल सॉफ्ट कॉर्नर होता.
आमच्या एका कस्टमरकडून एक सिस्टिम इंटीग्रेट करायची आम्हाला ऑर्डर आली होती. या नवीन ऑर्डरनुसार तयार होणार्‍या मशिनने त्यांच्या कंपनीत वापरल्या जाणार्‍या विजेचा दर्जा समजणार होता. खूप महागड्या मशिन्ससाठी चांगल्या दर्जाची वीज वापरणे आवश्यक होते, हे त्यांना समजले होते आणि त्या इंटिग्रेशनसाठी आम्हांला स्पेशल टाईपचे सहा सेन्सर्स लागणार होते. आम्हांला हवे ते सेन्सर्स आणि बाकी गोष्टी मिळाल्यावर आमच्या डेव्हलपमेंट इंजिनियर्सनी अभ्यास करून नवीन मशिनचे प्रोटोटाईप तयार केले आणि कस्टमरला फायनल प्रॉडक्टचा डेमोही दाखविण्यात आला. कस्टमरला जसे हवे होते, अगदी तसे इंटीग्रेशन झाले होते.
आमच्यासाठी ती ऑर्डर खूपच फायद्याची ठरली. पुढच्या महिन्याभरात दुसर्‍यांसाठी इंटिग्रेशन न करता आपणच हे पूर्ण प्रॉडक्ट तयार करून विकूया, असे प्रपोजल मार्केटिंगने सिनीयर मॅनेजमेंटसमोर ठेवले आणि त्यांनीही ते अप्रुव्ह केले. आमच्या बाजूने नव्या प्रॉडक्टची कॉस्ट वर्कआऊट करणे आणि त्याचा एक वर्किंग सेटअप करायची जबाबदारी माझ्यावर सोपवण्यात आली. मी त्या प्रोजेक्टसाठी लागणारे बिल ऑफ मटेरियल बनवले, ती यादी पुन्हा पुन्हा चेक करून त्यात काही राहिले तर नाही ना याची खात्री केली आणि मग ती लिस्ट मल्लुकडे दिली. मटेरियल मागवणे हे त्याचे काम होते. दोन दिवसांनी पर्चेस डिपार्टमेंटकडून मला फोन आला. आम्हाला नवीन प्रोजेक्टसाठी लागणारे सेन्सर्स महिन्याभरापूर्वी वापरले होते तसेच हवेत, की आणखी कुठल्या नवीन प्रकारचे ही माहिती त्यांना हवी होती. मी त्यांना महिन्याभरापूर्वी वापरलेले सेन्सर्स चालतील म्हणून कन्फर्म केले.
दुसर्‍यादिवशी पर्चेस ऑफिसरने मला सप्लायरची मेल फॉरवर्ड केली. त्याच्या म्हणण्यानुसार महिन्याभरापूर्वी वापरलेले सेन्सर्स सध्या त्याच्या स्टॉकमध्ये नव्हते. त्याऐवजी तो दुसरे सेन्सर्स देणार होता ज्यामध्ये पहिल्यापेक्षाही अजून काही गोष्टी जास्त होत्या. त्याने मेलसोबत नव्या मॉडेलच्या स्पेसिफिकेशनची डेटाशीट जोडली होती. ती मी काळजीपूर्वक पाहिली. पहिल्यापेक्षा हा सेन्सर सरस होता खरा, पण त्यामध्ये ज्या जास्तीच्या गोष्टी होत्या त्याची आम्हाला आवश्यकता नव्हती.
तरीही मी त्याला नवीन मॉडेलच्या किंमतीविषयी विचारायला सांगितले. तासाभरातच नवीन किंमत मिळाली. त्रेचाळीस हजार दोनशे पन्नास रुपये आणि टॅक्स अशी किंमत होती. जुने मॉडेल चाळीस हजार रुपयांचे होते. थोड्या वेळाने माझ्या डेस्कवरचा फोन वाजला,
“समीर?”
“येस.”
“वरुण हियर फ्रॉम पर्चेस. मग ऑर्डर काढू का या रेटवर?”
“हो. निगोशएिट कर थोडे आणि ऑर्डर टाक. त्याबरोबर सेन्सर्स किती लवकर येतील ते बघ.”
“त्याची काळजी अजिबात करू नकोस. त्याच्या स्टॉकमध्ये रेडी आहेत. चार ते पाच दिवसात देतो म्हणालाय. आपण त्याच्यासाठी खूप मोठा कस्टमर आहे.”
“गुड! आपण त्याच्याकडून अजून काय घेतो?”
“काही नाही. हे दुसरेच ट्रान्झॅक्शन आहे. मागची साडेचौदा लाखाची ऑर्डर होती.”
हे ऐकून मला चक्करच यायची बाकी होती.
“काय म्हणालास? रिपीट करतोस का जरा?”
“का रे? मागची ऑर्डर साडेचौदा लाखाची होती म्हणालो.”
“काहीतरी घोटाळा वाटतोय मला. एक मिनीट थांब, मी आलोच तुझ्याकडे.”
मी धावतच त्याच्याकडे गेलो. तो चहा पिण्यात गुंतला होता. मी नको म्हणत असतानाही त्याने त्याच्या थर्मासमधून बाजूला ठेवलेल्या पेपरकपमध्ये चहा ओतून मला दिला. मी अचानक एवढा का घाबरलो आहे हा त्याला प्रश्न पडला होता. मी त्याला मागची ऑर्डर डिटेल्स काढायला सांगितले. बाजूला असणार्‍या फायलिंग कॅबिनेटमधून त्याने मागची ऑर्डर कॉपी काढून माझ्याकडे दिली. मी सगळी ऑर्डर कॉपी चेक केली. कॉपीच्या तळाशी असलेल्या साडेचौदा लाखाच्या आकड्याकडे मी हैराण होऊन पहातच राहिलो. त्याला मी असा का वागतोय ते कळेना. मग मी त्याला त्या ऑर्डरसाठी सप्लायरने दिलेले कोटेशन काढायला सांगितले. तो पुन्हा फायलिंग कॅबिनेटकडे गेला आणि कोटेशनची कॉपी घेऊन आला. तो पेपर माझ्या हातात देण्याआधी त्याने कोटेशनवर नजर टाकली आणि मग त्याच्या चेहर्‍यावरचा रंग उडाला.
मी घाबरण्याचे कारण त्याला समजले असावे. त्याने पुन्हा पुन्हा कोटेशनचा पेपर चेक केला पण काही उपयोग नव्हता. खालची रक्कम बदलली जात नव्हती. पर्चेस ऑर्डर जरी त्याने बनवली असली तरी त्याला एकट्याला दोष देण्यात अर्थ नव्हता. मी त्याच्या हातातून कोटेशनची कॉपी घेऊन चेक केली. चाळीस हजार बेसिक प्राईस होती, मी त्याला गोल करून बाजूला सही केली होती. माझ्या सहीच्या उजव्या बाजूस बॅनर्जीची सही होती. एकूण सहा सेन्सर होते. चाळीस हजाराला सहाने गुणून दोन लाख चाळीस हजार अशी रक्कम आली होती. गुणाकारही बरोबर होता पण काळजी करण्यासारखा एकच मुद्दा होता की, दोन लाख चाळीस हजाराला गोल करून मुर्तीसरांनी त्यावर ‘युनिट प्राईस ओके’ असा रिमार्क लिहीला होता.
पर्चेस ऑफिसरने चुकून मुर्तीसरांचा रिमार्क गृहीत धरून दोन लाख चाळीस हजार रुपयाला एक याप्रमाणे सहा युनिट्सची सप्लायरवर ऑर्डर काढली होती. यामुळे जे मटेरियल साधारण अडीच लाखात आले असते त्याला आम्ही जवळजवळ साडेचौदा लाख रुपये मोजले होते. बारा लाख रुपयांचा फरक लक्षात आल्यावर वरुण भीतीने थरथर कापू लागला. पेमेंट मिळाल्यावर तो सप्लायरही काही बोलला नव्हता. वरुणला काय करावे ते समजेना. झालेली सगळी हकीकत सांगायला घाबरतच तो त्याच्या बॉसकडे गेला. मी कोटेशन, ऑर्डर कॉपी या सगळ्या झेरॉक्स घेऊन मुर्तीसरांकडे गेलो.
मुर्तीसर त्यांच्या केबिनमध्ये एका व्हिजिटरबरोबर बिझी होते. मी त्यांच्या केबिनच्या दरवाजावर हलक्या हाताने टॅप केले. त्यानी मला पाहून हातानेच आत यायची खुण केली आणि त्यांचे डिस्कशन मध्येच थांबवून मला विचारले, “बोल समीर.”
“तुमच्याबरोबरच एका खूप महत्वाच्या टॉपिकवर बोलायचे आहे.”
“दहा मिनीटे वाट पाहू शकतोस का प्लीज? तोपर्यंत माझे यांच्याबरोबरचे काम होऊन जाईल.”
“यस सर. मी बाहेर थांबतो.” मी केबिनबाहेर ठेवलेल्या सोफ्यावर वेटिंग करत बसलो. ऑफिसमधल्या मुली हातात फाईल्स व वेगवेगळे पेपर्स घेऊन इकडेतिकडे बागडत होत्या. त्यांच्या सँडल्सचा होणारा टक टक असा आवाज सगळीकडे घुमत होता. दहा मिनीटे पूर्ण व्हायच्या आत मुर्तीसरांच्या केबिनमधला व्हिजिटर गेला आणि त्यांनी मला आत बोलवून घेतले.
आत गेल्यावर मी त्यांना पर्चेस ऑर्डरबद्दल घडलेले सर्व घटनाक्रम सांगितले. सोबत ती पर्चेस ऑर्डर आणि त्यांच्या सहीची कोटेशन कॉपीही दाखवली. या सगळ्या प्रकाराने त्याच्यांही चेहर्‍यावर टेंशन आले. पण त्यानी मला या सगळ्या प्रकरणात खोलवर घुसून चौकशी केल्याबद्दल अॅप्रिशएिट केले आणि मला ही गोष्ट एकदम गुप्त ठेवायची विनंती केली. अगदी बॅनर्जीलाही सांगू नकोस असे त्यांनी मला पुन्हा बजावले.
“आणि तुझी काही मदत लागली तर मी बोलवेन त्यावेळी पटकन माझ्या केबिनमध्ये ये.”
“हो सर.”
लगेच त्यानी पर्चेस डिपार्टमेंटच्या हेडबरोबर मिटींग घेऊन त्यांना सप्लायरकडून ती आगाऊ रक्कम परत मिळवण्याविषयी सूचना केल्या. तो सप्लायर त्या कंपनीचा भारतासाठीचा एकमेव डिलर असल्याने त्याच्याकडून बर्‍याच कंपन्या ते सेन्सर्स घेत होत्या त्यामुळे बारा लाखाचा हा किरकोळ घोळ त्याच्याही लक्षात आला नव्हता. हे अगदीच खरे वाटत नव्हते पण त्याच्याकडून तरी अशी माहिती मिळाली. आमच्या पर्चेस हेडच्या मिटींगनंतर सप्लायरने ताबडतोब बाकी रकमेचा चेक परत दिला. त्यानंतर वरुणच्या बॉसनेही मी एवढी महत्वाची गोष्ट वेळेवर लक्षात आणून दिल्याबद्दल माझे आभार मानले. तो चेक परत आल्यावर मुर्तीसरांनी मला त्यांच्या केबिनमध्ये बोलवून चेक मिळाल्याचे सांगितले आणि कंपनीचे बारा लाख रुपये वाचवल्याबद्दल कौतूक आणि अभिनंदन केले.
ही गोष्ट माझ्या कन्फर्मेशनसाठी नक्कीच महत्वाची ठरणार होती.

क्रमश:

©विजय माने, ठाणे.

तुझ्याविना # 7

coffee-1291576_1280

रविवारी थोडे बरे वाटत होते. सकाळी लवकर उठून ब्रेकफास्ट केला आणि पहिले कपडे धुण्याचे कंटाळवाणे काम आटोपून घेतले. दुपारच्या जेवणानंतर एक छोटी डुलकी काढली. सव्वा तीनला मोबाईलमध्ये लावलेल्या अलार्मने मी जागा झालो. आवरून तयार व्हायला पंधरा मिनीटे लागली. आदल्या दिवशी खूप प्रयासाने मिळवलेले चार्लीचे गिफ्ट घेतले आणि विवियानासाठी निघालो. मी साधारण अर्ध्या रस्त्यावर गेलो असेन, अचानक पाऊस चालू झाला. नशीब! मी गिफ्टसाठी पॉलिथीनची बॅग घेतली होती म्हणून ते भिजण्याचा प्रश्न नव्हता. थांबलो असतो तर उगाच लेट झाला असतो आणि आर्याला वाट पहात थांबवणे मला आवडत नव्हते. मी जॅकेट सोडा, हेल्मेटदेखील घेतले नव्हते त्यामुळे तसाच भिजत गेलो. तसल्या पावसात हवालदारमामांनी मला पकडायचा त्रास मात्र घेतला नाही.
आश्चर्य म्हणजे आर्या माझ्याआधीच विवियानाच्या ग्राऊंड फ्लोअरला असलेल्या स्टारबक्सच्या बाहेर पोहोचली होती. पण बाहेर कोसळणार्‍या पावसाने नखशिखांत भिजलेली. तिने मरून कलरचा स्लीव्हलेस मॅक्सी ड्रेस घातला होता. पावसात भिजून तो अजून डार्क झालेला. तिच्या ओठांवरची त्याच कलरची पण थोडीशी लाईट शेड माझ्या मनात नाना विचारांचे तरंग छेडीत होती.
ती एखाद्या अप्सरेसारखी दिसत होती. खरं म्हणजे आम्ही मुलं पावसात भिजलो तरी एवढे मोहक वगैरे दिसत नाही. तिच्या गोर्‍या अंगावर उडालेले पावसाचे थेंब अक्षरश: मोत्यांसारखे दिसत होते. मला त्या प्रत्येक मोत्याला स्पर्श करायचा होता पण खूप गोष्टी आड येत होत्या. पहिली म्हणजे तिची परवानगी, दुसरी पब्लिक प्लेस. मोकळे सोडलेले ओले केस तिच्या नैसर्गिक सौंदर्यात अजून भर घालत होते. तिच्याकडे पाहिल्यावर ती बाथरूममधून थंड पाण्याचा शॉवर घेऊन नुकतीच बाहेर आली आहे असे वाटत होते.
“हाऽय बार्बी, कशी सापडलीस पावसाच्या तावडीत?”
“जशी तुझ्या तावडीत सापडले तशीच.” आपल्या केसांतून पाणी नितळत आणि गोड हसत ती बोलून गेली.
“तू घरापासून चालत तर नाहीस ना आली? एवढी भिजलीयेस.”
“नाही रे. एकही रिक्षावाला इकडे यायला तयार नाही. शेवटी एका काकांना जास्त पैसे देते पण सोडा म्हणून सांगितल्यावर त्यांना माझी दया आली आणि त्यांनी आणून सोडले. त्यांच्या रिक्षाला पावसापासून आतला माणूस भिजू नये म्हणून साईडचे फ्लॅपदेखील नव्हते, पण कुणीतरी एवढ्या अर्जंसीमध्ये बोलवलंय म्हणून मिळेल ती रिक्षा पकडून येण्याशिवाय पर्याय नव्हता माझ्याकडे. रिक्षात असूनही एवढे भिजले.”
“बरं झालं. मस्त दिसतीयेस.”
“काय?”
“त्यांना माहित नसावे की तू माझ्याबरोबर डेटवर येणार आहेस म्हणून.” मी पटकन विषय बदलला.
“चूप बस. मला ठीक होऊ दे आधी. ”
“घरातून निघताना छत्री तर घ्यायची.”
“अरे पाऊस येईल असे वाटलेच नाही. पण तू का भिजत आलास?”
“मलाही तसंच वाटलं. बरं, कुठे जायचं सांग.”
तिचे केसांबरोबर खेळून झाले होते, “तू सर्व फायनल केले आहेस ना? तू नेशील तिकडे येईन मी.”
“असे होते तर आधी सांगायचेस मग. काहीतरी वेगळा विचार केला असता.”
माझ्या चेहर्‍यावरचे खोडकर भाव पाहून तिने माझ्या डाव्या दंडावर प्रेमाने एक चापट मारली, “हल्ली तू बिघडायला लागला आहेस.”
“तुझ्या नादाला लागलोय ना! मग अजून काय होणार?”
“आत चल आधी.”
आम्ही बाहेर उभा होतो तरी आतले लोक काचेतून आमच्याकडे बघत होते. आत गेल्यावर सगळ्यांच्या नजरा आमच्याकडे – म्हणजे भिजलेल्या आर्याकडे वळल्या. तिने मला कोपर्‍यातले एक टेबल दाखवून तिथे बसायला सांगितले. मी ही बर्‍यापैकी भिजलो असल्याने थोडा अवघडूनच बसलो. आम्ही कॅफेच्या एका टोकाला बसलो असलो तरी कॅफेमधल्या जवळजवळ सर्वांच्या नजरा आमच्यावर होत्या त्यामुळे मला अन्कम्फर्टेबल वाटत होते. आर्या मात्र सगळ्यांकडे पाठ करून माझ्यासमोरच्या खुर्चीत लगेच अॅडजस्ट झाली आिंण भिंतीवर लिहीलेल्या असंख्य पेयांच्या मेनूकार्डात हरवली.
तिथे बसलेली युगुले गरमागरम कॉफीचे मस्त घोट घेत बाहेरच्या पावसाचा आनंद लुटत होते. कॉफीचा सुवास आणि आतल्या हलक्या आवाजातल्या म्युझिकने वातावरण रोमँटिक झाले होते. आम्ही दोघांनीही चॉकलेट कॅपेचिनो सांगितले. डार्क कॅपेचिनोचा तो मोठा कप संपवायला अर्धा तास तरी जाणार यात शंकाच नव्हती. चिंब भिजल्यावर कॅपेचिनोची चव काही औरच लागत होती आणि सोबत आर्या होती मग तर काही विचारायलाच नको!
ती बोलत होती आणि मी वेडयासारखा तिच्याकडे पहात बसलो होतो. तिच्या चेहर्‍यावरून नजर हटवावीशी वाटत नव्हती. पावसात भिजून थंड एसीने कुडकुडलेली ती, मानेभोवती रुळणार्‍या ओल्या केसांच्या बटा, बोलताना ओठांची होणारी मोहक हालचाल या तिच्या सगळ्या गोष्टी मी डोळ्यांत साठवून ठेवत होतो. माझे लक्ष काही केल्या तिच्या ओठांवरून हटत नव्हते. नेहमी समोरच्या माणसाच्या नजरेत पाहून बोलायचे असते असे तिने मला एकदा सांगितले होते. मी कितीतरीवेळा तो प्रयत्न केला पण तसे होत नव्हते. दुसर्‍या कुणाबरोबरही ते ठीक होते पण माझ्यासमोर बसलेले ते आरक्त ओठ…एवढे परफेक्ट होते की त्याची प्रिंट पेपरवर घेऊन सम्मेट्री पहावी असे वाटत होते. तशी सम्मेट्री पाहिली असती तर ती एकदम परफेक्ट भरली असती. अगदी एखादा मिलीमीटरही इकडे की तिकडे व्हायचा प्रश्न नव्हता. ती बोलत होती आणि लहान मुलासमोर लॉलीपाप नाचवल्यावर ते जसे मंत्रमुग्ध होऊन जाते, तसे मी तिच्याकडे पहात बसलो होतो. माझी भारावलेली नजर कुठे आहे, ते तिच्या लक्षात येऊ नये म्हणून मी मधूनच माझ्या कॉफीच्या कपाकडे नजर टाकत होतो. तरीही मी एकटक तिच्या ओठांकडे बघतोय हे लक्षात आल्यावर तिच्या चेहर्‍यावर वेगळेच हास्य आले, “इडियट, माझ्या डोळ्यांत बघ. मघापासून कुठे लक्ष आहे तुझं?”
यावेळी चोरी पकडली गेल्याने मी लाजलो. तो तासाभराचा वेळ म्हणजे शब्दांत न सांगता येण्यासारखा अनुभव होता. तिच्याबरोबर रहायचे म्हणजे घड्याळाचा काटा पकडून ठेवावा असे वाटायचे. चक्क तासभर वेळ गेला तरी आताच भेटलोय असे वाटत होते. कॉफी पित गप्पा मारून झाल्यावर मी व्यवस्थित रॅप केलेले गिफ्ट तिला दिले.
“काय आहे?” मी सांगणार नाही हे माहित असूनही ती प्रत्येकवेळी हाच प्रश्न विचाराची.
“गिफ्ट. आणि त्याहीपेक्षा सर्वात महत्वाचा म्हणजे लेबलवरचा मेसेज.”
तिने लेबलवरचा मेसेज वाचला आणि लाजून होकारार्थी मान हलवत ती म्हणाली, “हो.”
“कशाला हो म्हणतीयेस माहित आहे ना तुला?”
“माहिताय. तुला इतके दिवस होकार हवा होता ना? त्याला.”
“मला रायटिंगमध्ये हवा होता.”
“मी रायटिंगमध्ये नाही देणार.”
“का?”
“तसे लिहून दिले आणि मी कुणाबरोबर पळून गेले तर त्याचा पुरावा म्हणून वापर करशील.”
“हो का?”
“मग काय! ओळखत नाही का मी तुला?”
“एक विचारू?”
“आता अजून काय ठेवलंयस का विचारायला? विचार.”
“तू मला मिस करतेस?”
“अज्जिबात नाही.” माझ्याशी या विषयावर खरे बोलायचेच नाही असे तिने ठरवलेे होते. ती खोटे बोलते आहे हे मला कळत होते आणि मला कळतंय हे तिला चांगलेच समजत होते. तरीही खरं न बोलून ती मला छळल्याचा आनंद घेत होती.
“पण मी तुला खूप मिस करतो.”
“माहिताय मला.”
तिने हातातले गिफ्ट वर खाली करून पाहिले आणि बरोबर अंदाजात ओळखले, “कोणती मुव्ही?”
“चार्ली चॅपलीनच्या आहेत.”
“खरंच? मी लहान होते तेव्हा चार्लीचे पिक्चर्स पाहिलेले. पण त्यानंतर नाही. खूप आवडायचे मला.”
“तुला हे दोन्हीही आवडतील.”
“कोणते आहेत?”
“सर्कस आणि सिटी लाईट्स.”
“त्यातही काही स्पेशल पहायचे?”
“दोन्ही पिक्चर्सचे विशेषत: शेवट.”
“हे सगळं कधी प्लान केलंस?”
“कालच.”
“आणि गिफ्ट कधी आणलेस?”
“काल तू हो म्हणाल्यावर. पण मुव्हीज कशा आहेत ते नक्की सांग. त्या आणण्यासाठी मी खूप कष्ट घेतले आहेत.”
अचानक तिच्या नजरेवरून ती हळवी झाल्यासारखी वाटली. तिला काय झाले माहित नाही पण हातातले गिफ्ट बाजूला ठेऊन तिने तिचा हात हळूच माझ्या मनगटावर ठेवला आणि जवळजवळ ओरडलीच, “हे काय समीर, किती ताप आहे तुझ्या अंगात?”
पुन्हा सगळ्यांच्या नजरा आमच्यावर वळल्या. मला खूप ऑकवर्ड वाटले.
“शूऽऽ हळू बोल ना. माहिताय मला.”
“मूर्ख आहेस का? एवढा ताप असताना कशाला आलो आपण इथे?”
“तुला भेटायला.”
“वेडा आहेस तू समीर. तुला बरं वाटत नाही हे समजलं असतं तर मी आलेच नसते.”
“अगं ह्यापेक्षा जास्त तापात वरून धो धो पाऊस कोसळत असताना या सीडी मिळवायला सगळे ठाणे पालथे घातलेय काल.”
“समीर, तुला स्वत:ची काळजी नाही का रे घेता येत?”
“नाही ना. म्हणून तर तू हवी आहेस मला.”
“बी सिरीयस समीर. मी प्रत्येकवेळी तुझ्याबरोबर असणार आहे का? तुला तुझी काळजी घ्यायला हवी. निदान आता माझ्यासाठी तरी.”
“हो का?”
“हो. चल आपण निघुयात आता. आणि डिस्पेन्सरीत जाऊन मेडिसीन घे न चुकता.”
“अगं मी औषध घेतलंय आधीच. आणि तसंही तू माझ्याबरोबर असलीस की कुठल्या औषधाची गरज नाही मला.”
“मला प्रॉमिस कर तू उद्या ऑफिसला येणार नाहीयेस.”
“माझा बॉस ऐकणार नाही.”
“खड्डयात गेला तुझा बॉस. आराम कर आणि बरा हो आधी.”
“कशाला?”
“माझ्याशी फ्लर्ट करायला. फाईन?”
“नो. खूप अर्जंट कामे आहेत उद्या.”
“प्लीज शोना…माझे कधीतरी ऐकत जा ना रे.”
ती एवढे बोलल्यावर तिचे ऐकणे भाग होते. बॅनर्जीची पर्वा न करता मी दुसर्‍यादिवशी सुट्टी घ्यायचे कबूल केले. तरीही सर्वांसमोर माझा हात पकडून ती मला बाहेर घेऊन गेली. बसलेले लोक पुन्हा आमच्याकडे पाहू लागले. यावेळी मला कुणाचीही फिकीर नव्हती कारण माझी पोरगी मला हो बालली होती.

क्रमश:

©विजय माने, ठाणे.

तुझ्याविना # 6

birthday-bows-christmas-40562

मी आर्याला प्रपोज करून चार महिने उलटून गेले तरीही तिच्याकडून काही उत्तर मिळाले नव्हते. तिने होकार दिला नसला तरी नकारही दिला नव्हता. म्हणजे तिच्या मनात माझ्याविषयी नक्की काहीतरी होते यात वादच नव्हता. माझ्याशी वागताना मात्र ती एखाद्या गर्लफ्रेंडसारखी वागत होती. कधी भांडत होती तर कधी तासतासभर फोनवर बोलत होती. पण तिच्या निर्णयाबद्दल विचारले की लगेच विषय बदलायची. याबाबतीत मात्र ती खूप पटाईत झाली होती. व्हॅलेंटाईन डे होऊन गेल्यापासून एक गोष्ट नक्की होती, आम्ही खरंच खूप जवळ आलो होतो. रोज रात्री कॉल आणि इतरवेळी वॉटसअॅप चालू असायचे. कधी कधी ती आमच्या कंपनीच्या गेटबाहेर माझी वाट पहात थांबायची. मग बॅनर्जीने सोडल्यावर मी ऑफिसमधून निघायचो, गेटवर तिला भेटायचो, मग बाईकवरून फिरत दोघे मिळून एखाद्या हॉटेलात जाऊन स्नॅक्सच्या निमित्ताने खूप गप्पा मारायचो. शेवटी तिला तिच्या घराजवळ सोडायचो आणि मी माझ्या घरी जायचो, एकूण असे वेळापत्रक झाले होते.
तिच्याबरोबरच्या सततच्या संपर्कामुळे तिच्याशी बोलायला मी बर्‍यापैकी निर्ढावलो होतो. त्यामुळे तिला पुन्हा एकदा डेटवर विचारून तिच्या मनात काय चालले आहे याचा अंदाज घेण्यापेक्षा सरळ हो किंवा नाही ते सांग असे मी विचारायचे ठरवले. ती नाही म्हणाली तर काय करायचे हे माहित नव्हते. पण ती जोपर्यंत हो म्हणत नव्हती तोपर्यंत मला चैन पडणार नव्हते. मनाला उगीच टोचणी लागून राहिली होती.
गर्लफ्रेंडला काही स्पेशल सांगायचे असेल तर मेसेजसारखी दुसरी चांगली गोष्ट नाही. काही गोष्टी कॉल करून अथवा समोर असतानाही बोलता येत नाहीत. म्हणजे बोलता येतात पण त्यासाठी अंगी खूप धैर्य असावे लागते. बर्‍याचदा तसे बोलणे बरोबरही वाटत नाही. अशावेळी मेसेज एखाद्या जिगरी दोस्तासारखा कामी येतो. एखाद्या सुंदर मेसेजच्या शेवटी ‘आय लव्ह यू’ लिहून पाठवणे कॉलमध्ये कसे शक्य होईल? ‘आय लव्ह यू’ चा अर्थ समजूनही समोरून ‘काय?’ अस मेसेजही येतो पण तिचा मूड पाहून मग आपल्याला त्याप्रमाणे वागता येते. मी शेवटची लाईन वाचली नाही किंवा चांगला मेसेज होता म्हणून फॉरवर्ड केला वगैरे वगैरे थापा ठोकता येतात. तसंही तिला मेसेज करणे आता नेहमीचेच झाले होते. पूर्वी मेसेज करताना मी दहावेळा वाचायचो, त्यातून काही भलतासलता अर्थ निघतोय का ते माझ्यातल्या टीकाकाराला विचारायचो आणि मगच पाठवायचो पण आता तसे नव्हते. बिनधास्त मेसेज टाईप केला आणि पाठवला.

उद्या फ्री आहेस?

हो. का? काही विषेश काम?

म्हणशील तर विषेश! नाहीतर नाही.

काम तरी सांग. मग पाहू.

डेटवर येशील माझ्याबरोबर?

गप्प बस.

तू येणार आहेस की दुसर्‍या कुणाला विचारू?

जी ओळखीची एकुलती एक मुलगी आहे, तिला नीट हँडल करायला शिक आणि मग दुसरीचा विचार कर. आलाय मोठा दुसरीला विचारणारा!

म्हणजे तू माझी गर्लफ्रेंड आहेस. हो ना?

नाही.

मग कोण आहेस?

उद्या किती वाजता?

विषय बदलायला तिचा हात कोणीही धरू शकला नसता. विषेशत: आमच्या रिलेशनबद्दल काही मुद्दा आला की मला तिच्या मनात काय चालले आहे याचा सुगावाही लागू द्यायचा नाही असा तिने विडाच उचलला होता.

चारला.

कुठे?

आपले आवडते ठिकाण, स्टारबक्स. विवियाना.

हे सगळे तू कधी ठरवलेस?

हे काय, आत्ताच. तुला विचारल्यावर.

आणि अचानक का? बहुतेक बॅनर्जी तुला बिझी ठेवायला पुरेशी कामे देत नाही असे वाटते, बिचार्‍या मुलींच्या मागे डेटवर येणार का म्हणून लागलायस ते!

तू आणि बिचारी?

मग?

हे बघ, तू अजून मला हो म्हणाली नाहीयेस. कधीपासून उगाच चक्क्यासारखं टांगून ठेवलयंस मला. शिवाय अलीकडे तू फार टवका दिसायला लागलीयेस.

चूप बस. काहीही!

तिची अशी स्तूती केली की गोड लाजून लाल व्हायची. ती नक्कीच लाजेने लाल झाली असावी. ते पहायला मी तिच्यासमोर हवा होतो.

खरंच! आणि आत्ताच एक विचार पटकन मनात येऊन गेला, तू दुसर्‍या कुणाबरोबर पळून जाण्याआधी तुझ्याकडून होकार मिळवायला हवा.

हो का? आणि मी नाही म्हणाले तर?

हॅलो…अजून मी तूला सिरीयसली अप्रुव्ह केलेले नाही. नुसतेच विचारावे म्हणून विचारलेय. आणि यावेळी जर तू नकार दिलास तर मला दुसर्‍या मुलींसाठी माझे सर्च इंजिन चालू करायला लागेल.

अच्छा! म्हणजे बॅकअप प्लान तयार आहे तुझा.

तुच तर शिकवलेस, अर्जंसीमध्ये नेहमी बॅकअप प्लान तयार असायला पाहिजे म्हणून.

हो? एकदम अर्जंसीवर आलास?

मग? तू हो म्हणतच नाहीस तर काय करू?

बरोबर चारला ये स्टार बक्सला.

येईन पण काहीही झाले तरी उद्या मला उत्तर हवे.

भेटल्यावर बोलू. बाय..बाऽऽय.

म्हणजे उत्तर देणार की नाही ते सुद्धा न सांगता पुन्हा मला लटकवत ठेवले. माझ्याशी तशीच वागत होती ती!

बाय. सी यूऽ

ती भेटायला तयार होईल की नाही शंकाच होती, पण सुदैवाने तयार झाली. प्रत्येकवेळी भेटल्यावर तिला छोट्यातले छोटे का असेना काहीतरी गिफ्ट द्यावे असे वाटायचेे. अगदीच काही सुचले नाही तर कॅडबरी घेऊन तिला घरी सोडताना द्यायचो. तिला चॉकलेट्स खूप आवडायची हे एव्हाना माझ्या लक्षात आले होते.
माझी आणखी एक जूनी सवय आहे, मला ज्या गोष्टी खूप मनापासून आवडतात त्यातले काहीतरी मी दुसर्‍यांना देण्याचा प्रयत्न करतो. कुणी कोणते पुस्तक चांगले आहे म्हणून विचारले की मी माझ्याकडे असलेले पु. लं किंवा जेफ्री आर्चरचे एखादे पुस्तक त्याला देतो आणि त्याला वाचायला सांगतो. का कोण जाणे, त्याला आनंद मिळाला की मला समाधान मिळते. पिक्चरच्या बाबतीत चार्ली चॅप्लिन माझा देव आहे. त्याचे जवळजवळ सगळे पिक्चर्स मी असंख्यवेळा पाहिले आहेत. शिवाय कोणताही पिक्चर कधीही पहाता यावा म्हणून मी त्याचे संपूर्ण कलेक्शनच केले होते.
यावेळी गिफ्टसाठी एकदम काहीतरी वेगळे म्हणून मी तिला चार्लीचे दोन पिक्चर द्यायचे ठरवले. खरं म्हणजे आदल्या दिवशीपासून माझी तब्ब्येत ठीक नव्हती. अचानक व्हायरल फिव्हर आला होता. त्याचे कारण ते फिव्हर आणणारे व्हायरस आणि आमचे डॉक्टर यांच्याशिवाय कुणालाही माहित नसेल! तरीही डॉक्टरकडे जाऊन मी किरकोळ औषधे घेऊन आलो होतो. मी दोन दिवसांत ठीक होईन, असे ते बोलले होते.
शनिवारी ऑफिस सुटल्यावर चार्लीच्या सीडी शोधायला ठाण्यात जायचे ठरवले. बॅनर्जी वेळेवर घरी निघाल्याने मी निघताना काही अडचण आली नाही. मला चार्लीच्या ‘सर्कस’ आणि ‘सिटीलाईट्स’ या दोन पिक्चरच्या सीडी हव्या होत्या. कितीतरीवेळा हे पिक्चर्स पाहूनही माझी त्यातली गोडी कमी झालेली नाही. खरं म्हणजे चार्ली जगाला हसवण्याचे काम करतो. या पिक्चर्समध्येही तसेच आहे पण त्याचे तिच्या प्रेयसीवरचे प्रेम पहायचे असेल हे दोन पिक्चर्स अगदी मस्ट पहायला हवेत असे आहेत. हसता हसता आपण त्या कथेत एवढे गुंतत जातो की शेवटी चार्लीच्या ठिकाणी आपण स्वत:ला पहायला लागतो.
मी बाईकवरून ठाण्याला गेलो आणि चार्लीच्या सीडींचा शोध सुरु केला. एका पाठोपाठ एक अशी तीन म्युझिक सेंटर्स झाली पण त्यांच्याकडे हे दोनच पिक्चर्स नव्हते. बाकीचे सगळे कलेक्शन होते. मला चार्लीचे सगळे पिक्चर्स आवडत असले तरी याक्षणाला मला त्या दोन सोडून दुसर्‍या कोणत्याही पिक्चरमध्ये इंटरेस्ट नव्हता. मला कोणत्या मुव्हीज हव्या आहेत यावर मी क्लीअर होतो आणि मला त्याच हव्या होत्या. त्यावर कोणतीही तडजोड मला चालणार नव्हती.
मी तिथून आणखी एका म्युझिक सेंटरच्या शोधात निघालो. अचानक पाऊसही सुरु झाला. एकतर सगळीकडे चिटचिट आणि सगळ्यांना आपणच लवकर जायची घाई त्यामुळे रस्त्यावरचे ट्राफिक वाढले. बाईक चालवत असताना पाऊस पडलेला मला अजिबात आवडत नाही. मला पाऊस आवडत नाही असे नाही, घरी असताना पडत असेल तर खूप आवडतो. मला पावसात भिजायलाही आवडते पण मोबाईल खिशात नसेल तर! पाऊस पडला की खिडकीत बसून त्या टपोर्‍या थेंबांचा टप टप असा होणारा आवाज ऐकायला मला फार आवडायचे. पहिल्या पावसानंतर येणारा मातीचा सुगंध तर माझ्या मनाला आजही वेडे करून टाकतो.
ठाण्यात एकूण चार म्युझिक सेंटर्स धुंडाळली पण माझ्या नशीबात मला हव्या असलेल्या त्या चार्लीच्या सीडीज नव्हत्या. शेवटी कोरम मॉलला गेलो आणि खूप प्रयासाने त्या सीडीज शोधून काढल्या. त्या व्यवस्थित पॅक करून घेऊन त्यावर गुलाबी रंगाचे एक स्टीकर लावले आणि बाजूलाच असणारा मार्कर घेऊन त्यावर लिहीले –

बार्बी, आयुष्य जगण्याचा सल नाहीये…तो तुझ्याशिवाय जगण्याचा आहे…देशील मला साथ…आयुष्याच्या शेवटपर्यंत?

-तुझाच, समीर.

मी तिला अलिकडे बार्बी म्हणायचो. ती खरोखर बार्बीच होती त्यामुळे तिला बार्बी म्हणण्यात काहीही गैर नव्हते. पण तिने मला शोना म्हणायला कधीपासून सुरवात केली आहे ते मलाही कळले नाही. मला दुसरे लोक एकमेकांना अशा नावाने बोलायचे त्यावेळी खूप अप्रूप वाटायचं पण आपल्याही बाबतीत असे काही घडेल असे स्वप्नातदेखील वाटले नव्हते.
या सीडींच्या नादात चिंब भिजून घरी पोहोचलायला रात्र झाली. जेवणानंतर डॉक्टरने दिलेल्या रंगीबेरंगी गोळ्या घेतल्या आणि बेडवर पडल्या पडल्या केव्हा झोप लागली ते समजलेही नाही.

क्रमश:

©विजय माने, ठाणे.