ओढ

1

भोपाळवरून दिल्लीला पोहोचल्यावर फ्लाईटमधून उतरल्या उतरल्या मोबाईल ऑन करताच आर्याचा मेसेज आला होता.

मी आणि करिश्माने ऑफिसला दोन दिवसाची सुट्टी टाकली आहे. तिच्याबरोबर मी आज पुण्याला जातेय. आम्ही खूप धमाल करणार आहोत. ट्रेकिंगला जाणार आहोत तोरणाला. मला माहित आहे, चेन्नईवरून तू बुधवारी रात्री परत येशील. आम्ही परत आल्यावर गुरुवारी आपण भेटतोय. मला तुझ्या कुठल्याही एक्सक्युझेस चालणार नाहीत. तो पर्यंत मला खूप मिस करबाऽय शोना!!

आर्याच्या मेंदूत सतत काहीतरी चाललेले असायचे. बाहेरच्याला त्याचा थांगपत्ताही लागायचा नाही. मध्येच हे ट्रेकिंगचे खूळ तिच्या डोक्यात कोणी टाकले होते देव जाणे! ट्रेकिंगला सुरवात करायची आहे तर सिंहगडला वगैरे जायचे, डायरेक्ट तोरणा? पण तिला समजावण्यात काही अर्थ नव्हता.

दुसर्‍यादिवशी दिल्लीचे ट्रेनिंग संपवून चेन्नई फ्लाईट पकडायला टॅक्सीत बसलो आणि लक्षात आले सकाळपासून तिच्याशी बोललोच नव्हतो. मोबाईल ऑन केला तर अनेक स्पॅम आणि ओळखीचा म्हणजे तिचाच तेवढा एक मेसेज होता.

सम्या, तू मला अजिबात मिस करत नाहीस. कालपासून मला साधा एक कॉल केलेला नाहीयेस. माझ्याबरोबर नसतोस ना त्यावेळी फुल सुटलेला असतोस तू. मी या सगळ्याचा सव्याज बदला घेणार आहे. आणि आता टाईमपास म्हणून मला कॉल करू नकोस.

मी तिचा नंबर डायल केला आणि “अजिबात बोलणार नाही तुझ्याशी!” असे पहिले वाक्य बोलणारी आर्या अर्धा तास झाला तरी फोन ठेवायला तयार नव्हती. “अगं एअरपोर्टवर आलोय, रात्री झोपण्याआधी तुला नक्की कॉल करतो.” असे म्हणून कॉल डिस्कनेक्ट केला. बॅगेज स्कॅनिंग झाल्यावर चेन्नईच्या ज्या भल्यामोठ्या रांगेत उभा राहिलो त्या फ्लाईटमध्ये विंडो सीट मिळायचा चान्सच नव्हता. बोर्डिंपास घेऊन एकदाचा फ्लाईटमध्ये आलो. ओठांना भडक लाल रंगाची लिपस्टिक लावलेल्या एका भयंकर एअर होस्टेसने ‘सगळी फ्लाईट सोडून आला आमच्याच फ्लाईटमध्ये कडमडायला?’ अशा भावात आमचे स्वागत केले. एकतर तिच्या विचित्र लिपस्टीकमुळे ती व्हॅम्पायरसारखी नुकतेच कुणाचेतरी रक्त पिऊन आली आहे असे वाटत होते. एअरलाईन आणि येणार्‍या पॅसेंजर्सवर उपकार केल्याच्या अविर्भावात ती उभी होती, तशात तिला काही मदत मागितली असती तर तिने माझ्या नरडीचा घोट घ्यायला कमी केले नसते या भीतीने तिला कोणत्याही प्रकारची तसदी न देता मी गुपचूप माझ्या सीटवर गेलो.

दोन साऊथ इंडियन आण्णांमध्ये माझी सीट होती. सुरवातीला ते दोघे एकमेकांशी संबंध नसल्याप्रमाणे वाटले पण होते मात्र चांगले मित्र. एवढे जिगरी की, त्यांच्यामध्ये बसलेल्या मला दुर्लक्ष करून अगम्य भाषेत त्यांचे बोलणे चालले होते. लेकाचे नेमके भांडत होते की कुठल्या विनोदावर हसत होते याचा पत्ता लागून द्यायला तयार नव्हते. तरीही मी त्यातल्या एकाला मी आईल सीटवर बसतो, तुला तुझ्या दोस्ताच्या बाजूला बसायचे आहे का? वगैरे विचारून पाहिले, पण “इल्ला! हियर वोके!” म्हणजे त्यांना माझी जिरवायचीच होती. मी सरळ इयरफोन कानात टाकले आणि पुढच्या एलसीडीवर लागलेला टॉम अॅन्ड जेरीचा शो ऑन केला.

रात्री साडेदहाला चेन्नईला पोहोचून एअरपोर्टबाहेर आलो तर हातात माझ्या नावाचे प्लाकार्ड घेऊन आमचा चेन्नईचा इंजिनियर सुजेश मला रिसीव्ह करायला उभा होता. त्याचे वय साधारण माझ्याएवढेच असेल. त्याला “एवढ्या लेट कशाला आलास? हॉटेलचा पत्ता दिला असता तरी चालले असते.” म्हणालो तर “सर, साडेआठ तक तो ऑफिसमेही था. उधरसे ही आया टॅक्सी मे, और ऐसा भी इतनी रात को क्या काम था मुझे?” हे उत्तर आले. ब्रांचने माझ्या हॉटेल बुकिंग आणि टॅक्सीची आधीच व्यवस्था केली होती. सुजेश त्या टॅक्सीनेच इकडे आला होता. पाऊणतास प्रवासानंतर आम्ही हॉटेलवर पोहोचल्यावर सुजेश मला सोडल्या सोडल्या काहीही न जेवता तसाच घरी जायच्या मूडमध्ये दिसत होता पण मी त्याला तसा जाऊ दिला नाही. आमचे डिनर झाल्यावर तो त्याच्या बाईकने घरी गेला. जाता जाता सकाळी नऊ वाजता घ्यायला येतो असे सांगायला तो विसरला नाही. “पण कशाला येतोस? मी टॅक्सीने ब्रांचला पोहोचेन!” असे म्हटलो तर “नाही, तू इथला पाहुणा आहेस आणि तुझा इथला स्टे कम्फर्टेबल करायची जबाबदारी माझी आहे!” त्याच्या या उत्तरावर काय बोलावे ते मला समजेना.

हे अगदीच अनपेक्षित होते. सुजेशच्या रुपाने चेन्नईमध्ये एक चांगला मित्र भेटला. दुसर्‍यादिवशी सकाळी बरोबर नऊ वाजता तो हॉटेलवर हजर होता. त्याने ब्रांचजवळच्या एका प्रसिद्ध रेस्टॉरंटमध्ये नेऊन वडा सांबार, इडली आणखी काहीतरी दोन पदार्थ – साधारणपणे ज्यांची नावे लक्षात रहाणार नाहीत – मागवले आणि ते खायला सांगितले. कमालीचे स्वादिष्ट होते. ब्रेकफास्ट थोडा जास्तच झाला. मी बिल दिले पण गल्ल्यावर बसलेल्या हॅपीमॅनला त्याने तामिळ की मल्ल्याळममध्ये काहीतरी सांगितले आणि त्याने हसतहसत माझे पैसे परत केले आणि सुजेशकडून घेतले.

ब्रांचमध्ये पोहोचायला आम्हांला साडेदहा वाजले. ट्रेनिंगसाठी सुजेशसह सत्तावीसजण हजर होते. सगळेजण मी काय सांगतोय ते लक्ष देऊन ऐकत होते. दिल्लीतल्या ट्रेनिंगसारखी अखंड बडबड इथे नव्हती की गोंगाट करणारा क्राऊडही वाटत नव्हता. हे साऊथ ईंडियन लोक कमालीचे नम्र असतात. कुठेही शो शा करायच्या भानगडीत पडत नाहीत. करोडपती असला तरीही त्याच्या वेषावरून अंदाज येणार नाही. भोपाळ आणि दिल्लीच्या किलबिलाटातील अनुभवानंतर एवढे शांत ट्रेनिंग योग्य दिशेने चालले आहे की नाही याची मला शंका येत होती. पण सुजेशने एव्हरीथिंग इज ओके, ट्रेनिंग चालू ठेव म्हणून सांगितले.

ग्रुपफोटोने ट्रेनिंगची सांगता झाली. सर्वांनी माझे आभार मानले. सकाळी ब्रांचमॅनेजर कुमारन आला नसल्याने सुजेशने ट्रेनिंग झाल्यावर त्यांच्याशी भेट घालून दिली. मी ऑल द वे मुंबईवरून चेन्नईला येऊन लोकांना ट्रेन केले म्हणून त्याने माझे खूप आभार मानले. मी त्याला भोपाळ आणि दिल्लीमार्गे चेन्नईला आलोय हे सांगायचे मुद्दाम टाळले नाहीतर ते समजल्यावर त्याने मला दंडवतच घातला असता. त्यानंतर सुजेशने मला चेन्नईत मिळणार्‍या शुद्ध देशी तुपातला म्हैसूरपाक मिळणार्‍या एका प्रसिद्ध मिठाईच्या दुकानात नेले आणि इथून मिठाई घ्यायची असे सांगितले. मी दोन मिठाईचे बॉक्स घेऊन सुजेशला काही समजायच्या आत बिल सेटल केले. तो काही केल्या मी दिलेला बॉक्स घ्यायला तयार होईना. त्यासाठी मला “मी चेन्नईला पुन्हा कधीही येणार नाही.” अशी खोटी आणि प्रेमळ धमकी द्यावी लागली.

एअरपोर्टवर मला सोडायला तो पुन्हा आला. फ्लाईटला बराचवेळ होता म्हणून लगेच आत न जाता त्याच्याबरोबर गप्पा मारत बाहेरच थांबलो. नंतर गप्पांच्या ओघात तोही माझ्यासारखा भाड्याच्या फ्लॅटमध्ये रहातोय ते समजले. हॅपी बॅचलर्स लाईफ! बोलता बोलता दोघांच्या तारा एवढ्या जुळल्या की अगदी पर्सनल गप्पा कधी सुरू झाल्या ते ही समजले नाही. शेवटी थोडेसे दबकतच त्याने विचारले, “तुला गर्लफ्रेंड आहे का?”

त्याच्याशी खोटे बोलून मला काय मिळणार होते? मी हो म्हणून सांगितल्यावर तो ही थोडा रिलॅक्स होत माझ्याशी बोलू लागला. त्याची गर्लफ्रेंड वेळ देत नाही म्हणून त्याच्यावर दोन दिवसापासून चिडली हाती आणि माझ्या टूरचा प्लान अचानक झाल्यामुळे त्याचे शेड्यूल फिसकटले होते. दुसर्‍यादिवशी सुट्टी टाकून त्याने पिक्चर्सची दोन तिकीटे काढली होती. तो दिवस ते फुलटू एन्जॉय करणार होते. मला माझ्या गर्लफ्रेंडची आठवण झाली. काल रात्री तिला फोन करायचा राहून गेला होता. एकतर प्रवासाने खूप थकलो होतो. जेवणानंतर बेडवर अंग टाकल्या टाकल्या कधी झोप लागली ते समजलेच नाही. अगदी कपडे बदलायचेही भान नव्हते. सकाळी उठल्या उठल्या तिला कॉल केला होता पण तिचा फोन स्वीच ऑफ येत होता. ती जाम चिडली असणार यात शंकाच नव्हती. गर्लफ्रेंड्स वुईल बी गर्लफ्रेंड्स! आम्हांला कधीही समजून घेत नाहीत, नुसता वेळ हवा असतो त्यांना! मित्राबरोबर अर्धा तास घालवला तरी त्यावरून दोन तास चिडचिड करतील! “पुन्हा असे नाही होणार बोल काहीतरी माझ्याशी!” असे म्हटले तरी “जा ना तुझ्या मित्राबरोबर बोलायला!” असे वादविवाद चालतात. आमच्या दोघांचीही स्टोरी एकच होती. शेवटी फ्लाईटची वेळ झाल्यावर त्याचा निरोप घेऊन मी एअरपोर्टमध्ये गेलो.

यावेळी मात्र मला विंडोसीट मिळाली. जागेवर येऊन रंगीबेरंगी फ्लाईट मॅगेझिन चाळत बसलो होतो इतक्यात सेम आर्यासारखी दिसणारी एअर होस्टेस माझ्या अगदी कानात “बिझनेस क्लासमध्ये येऊन बसता का प्लीज?” म्हणून कुजबुजली. माझे तिकीट इकॉनॉमी क्लासचे आहे ते तिला सांगितल्यावर ती केवढी गोड हसली! मग तिने माझे इकॉनॉमी क्लासचे तिकीट अपग्रेड होऊन बिझनेस क्लासचे झाले असल्याचे सांगितले. हे असे अपग्रेडेशन ट्रेनमध्य होते याची मला कल्पना होती पण विमानात -आणि ते ही आगाऊ पैसे न भरता, असे अपग्रेडेशन होत असेल याची मी स्वप्नातही कल्पना केली नव्हती.

मी ओव्हरहेड लॉकरमधून माझी लॅपटॉपची बॅग घेतली आणि तिच्यामागे गेलो. बिझनेस क्लासमध्ये गेल्यावर तिने माझ्या हातातली बॅग घेऊन एखाद्या नोकरासारखी वर सरकवली ते मला खटकले. एवढी सुंदर मुलगी अशी कामे करण्यासाठी शोभत नव्हती. तिने मला ब्रेकफास्टसाठी काय आणू म्हणून विचारल्यावर माझी पंचाईत झाली. बिझनेस क्लासवाले काय घेतात याची मला कल्पना नसल्याने, शिवाय आमचे दुपारचे लंचही अगदीच लेट झाले असल्याने तसेही काही खायची माझी इच्छा नव्हतीच. मी फक्त अॅपल ज्यूस आणायला सांगितला. त्याबरोबर खायला काय आणू का अशी पुन्हा विचारणा झाली आणि मी नको म्हणून सांगितल्यावर “सर, प्लीज काहीतरी घ्या ना! वी वोन्ट फील गूड इफ यू डोन्ट इट एनिथिंग ड्युरींग द जर्नी!” तिची मर्जी राखायला मला नको असतानाही सँडविच खावे लागले! मग मात्र खुश होऊन तिने एका पारदर्शक काचेच्या ग्लासात अॅपल ज्यूस दिला.

मी तिला दुसर्‍या पॅसेंजर्सना सर्व्ह करताना पहात होतो. अगदीच आर्यासारखी दिसत होती ही पोरगी. मी हातातल्या मॅगेझिनवर फोकस करायचा प्रयत्न करत होतो पण ती जवळून गेली की तिचा स्ट्रॉबेरी परफ्यूम हैराण करत होता. मी बर्‍याचदा तिच्या पांढर्‍या टॉपच्या सोनेरी नेमप्लेटवर काय नाव लिहीले आहे हे पहायचा प्रयत्न केला, पण तिच्या हालचाली एवढ्या चपळ होत्या की काही समजत नव्हते. मी जेव्हा वाचायचा प्रयत्न करत होतो तेव्हा नेमकी ती पटकन निघून जायची किंवा ती नेत असलेल्या तिच्या हातातल्या वस्तूमागे तिचे नाव दडलेले असायचे. मुंबईत फ्लाईट लॅन्ड झाल्यावर आम्ही खाली उतरताना पुन्हा तिच्यावर लक्ष गेले. दरवाजावर सर्वांना बाय बाय करत ती उभी होती. शेवटी नाव समजले, नेहा! खूपच सुंदर होती! अगदी दुसरी आर्याच.

“बाय बाय सऽर.” हे ऐकल्यावर काळजात चर्र झाले. काहीच्या काहीच प्रोफेशनल असतात हे लोक! जाऊदे, त्यांच्याबद्दल विचार करण्यात काही अर्थ नव्हता. दुसर्‍यादिवशी मला आर्याला भेटायचे होते. आर्या दुनियेशी सिविलाईज्ड असेल पण माझ्याशी नक्कीच नव्हती. अनेकवेळा भलतीसलती धाडसे करून मला शॉक द्यायची. माझी चूक असली की माझ्यावर खोटे खोटे ओरडणे, मस्करी केली की चिमटे काढणे, कानात बोलताना कान चावणे या गोष्टी ती कुठे शिकून आली होती देव जाणे! खरोखर ती माझी जिगरी शेरणी होती. आम्ही एकमेकांची कंपनी खूप एन्जॉय करायचो हे आम्हा दोघांनाही ठाऊक होते. मुंबईत फ्लाईट लॅन्ड झाल्या झाल्या मी मोबाईल स्वीच ऑन केला.

आता सापडलास ना माझ्या तावडीत? तुला चांगलाच पहाते. कुठे जाशील माझ्यापासून दूर? सारखा पळत होतास ना, भोपाळ, दिल्ली आणि चेन्नई? उद्या भेट, मग दाखवते तुला!

मेसेज वाचून खूप भारी वाटले. गेल्या काही दिवसात मी तिला खूप मिस केले होते. कधी एकदा तिला भेटून खूप सार्‍या गोष्टी तिच्याशी शेअर करतोय असे झाले होते. मी एक मेसेज टाईप करून पाठवून दिला-

लुकिंग फॉरवर्ड टू मीट यू बार्बी! डाईंग टू सी यू अॅक्च्युली! बट कान्ट हेल्प नाऊ!!

माझा मेसेज तिच्यापर्यंत पोहोचला नाही. कॉल करून पाहिले तर तिचा मोबाईल अजूनही बंदच होता. मला घरी पोहोचायला रात्रीचे साडेबारा वाजले. आल्याआल्या बॅग सोफ्यावर टाकली आणि पहिल्यांदा बाथरुममध्ये घुसलो. गरम पाण्याच्या शॉवरखाली बराचवेळ उभा राहिल्यावर सारा थकवा गेला. एअरपोर्टवरून परत येताना डिनरचे पार्सल आणले होते, एकदाचे ते आटपून घेतले आणि दोनतीन दिवसाच्या सततच्या प्रवासाने खूप अंग दुखत होते म्हणून कधी नव्हे ते स्टडी टेबलवर ठेवलेली गोळ्यांची छोटीशी बॉटल हातावर उपडी केली आणि गोळ्या खाऊन लगेच बेडवर जाऊन पडलो त्यावेळी घड्याळात रात्रीचे दीड वाजले होते.

उशाशी ठेवलेल्या मोबाईलच्या रिंगटोनने गाढ झोपेतून जागा झालो. एवढ्या रात्री माझ्या मोबाईलवर कुणाचा कॉल येत होता ते समजत नव्हते. झोपेतच मोबाईलचा स्क्रीन चेक केला तर अननोन नंबर होता. एवढ्या ऑड टायमिंगला कोण माझी आठवण काढतेय ते पहाणे मला आवश्यक वाटले म्हणून कॉल घेतला, “हॅलो?”
“इन्स्पेक्टर वागळे बोलतोय लोणावळ्यावरून.”
“कुठून?”
“लोणावळा पोलिस स्टेशन.” पोलिसस्टेशनचे नाव ऐकताच मी पटकन उठून बसलो.
“बोला-”
“तुम्ही आर्या देशमुख यांना ओळखता का?”
“हो. का?”
“कोण आहेत त्या तुमच्या?”
“माझी होणारी बायको.” पटकन माझ्या तोंडून गेले.
“आय एम सॉरी, पण मी जे काही सांगणार आहे ते तुम्हाला थोडे धीराने घ्यावे लागेल.”
काहीही न बोलता त्यांनी बराचवेळ जीवघेणा पॉझ घेतला. त्यांना नेमके काय सांगायचे होते ते मला कळत नव्हते.
“काय बोलताय तुम्ही? जरा नीट सांगाल का प्लीज?”
“आर्या देशमुख आता आपल्यात नाहीयेत.”
“काय?”
माझ्या हातातून मोबाईल पडला. पुन्हा उचलून मी तो कानाला लावला.
“हो. लोणावळ्याजवळ त्यांच्या कारचा अपघात झालाय आणि अॅम्ब्युलन्स तिथे पोहोचण्याआधीच शी वॉज … यू नो वॉट आय मीन. त्यांच्याबरोबर असणार्‍या मैत्रिणीला आम्ही हॉस्पिटलमध्ये अॅडमिट करू शकलो. पण त्याही खूप सिरीयस आहेत.”
“माय गॉड! काय होऊन बसले हे! आम्ही पोहोचतोच तिकडे!”
“आय नो -एवढा मोठा धक्का पचवणे खूप अवघड आहे पण सावरा स्वत:ला.”
त्यांच्याकडून हॉस्पिटलचा पत्ता घेऊन मी कॉल डिस्कनेक्ट केला. इन्स्पेक्टर वागळे काय बोलले त्यावर विश्वास ठेवणे खूप अवघड होते. आता मी आर्याला यापुढे कधीही भेटू शकणार नाही या नुसत्या विचारानेच डोके सुन्न झाले आणि अचानक माझ्या सर्वांगातून शक्तीच गेली.

क्रमश:

©विजय माने, ठाणे.

वाढलेली जबाबदारी

Aeroplane

इलावियामध्ये बर्‍याच बिझनेस लाईन्समध्ये मोठे फेरफार झाले आणि आम्हांला रिसर्च अॅन्ड डेव्हलपमेंटबरोबर कस्टमर सर्व्हिस पहायची ही एक आगाऊ जबाबदारी देण्यात आली. एकतर आमचे प्रॉडक्ट्स भरमसाठ वाढले होते. त्यातले काहीही खराब झाले की भारतातल्या कुठल्याही ठिकाणावरून रिपेअर करायला थेट मुंबईला पाठवाला लागायचे. रिपेअरींगसाठी एक स्वतंत्र टीम होती पण हायटेक प्रॉडक्टमुळे त्यांना रिसर्च अॅन्ड डेव्हलपमेंटची म्हणजे ज्यांनी प्रॉडक्ट तयार केले आहे त्यांची – म्हणजेच आमची गरज भासायची. हे काम अवघड असल्याने बॅनर्जीने अर्थातच ते माझ्यावर टाकले. पुढे जाऊन कसला घोटाळा झाला असता किंवा काही कमी जास्त झाले असते तर माझ्यामुळे झाले असे त्याला कुठल्याही फोरममध्ये बिनदिक्कत सांगता आले असते. मदत म्हणून त्याने मला फक्त दोन टेक्निशियन्स दिले आणि सर्व रिपेअरिंग तू सिंगल हॅन्डेडली पहायचेस असे सांगून टाकले. म्हणजे त्यात काही जरी कमी आधिक झाले तर मीच जबाबदार असा त्याचा स्वच्छ अर्थ!

माझ्या आधीच्या प्रोफाईलपेक्षा रिपेअरिंग हा एकदम वेगळा प्रोफाईल होता आणि तो मला एकट्याने पहायला मिळणार, कदाचित बॅनर्जीच्या तावडीतून आपली सुटका होणार म्हणून मी फार खुश होतो पण तो आनंद जास्त वेळ टिकला नाही. रिपेअरिंगचा हा सबप्रोफाईल बॅनर्जीच्याच अंडर असणार आहे या बातमीने माझ्या आनंदावर विरजण घातले. पण मी चॅलेंज म्हणून ती नवीन गोष्ट स्वीकारली आणि रिपेअरिंगच्या कामात लक्ष द्यायला सुरवात केली. इथलेही लोक आमच्या लॅबमधील लोकांप्रमाणेच चांगले होते. त्यांना रोज काम नेमून देणे, काही अडचण आली तर गाईड करणे आणि दिवसाअखेरीस एकदा रिव्हयू करून ब्रांचेसना रिपोर्ट पाठवणे असे माझे काम होते. बर्‍याच अडचणी आल्या तरीही रिपेअरिंगच्या कामावर त्याचा कमीतकमी फरक पडेल अशा बेताने मी तो प्रोफाईल हँडल करायला लागलो. त्याची बर्‍यापैकी सवय झाली होती.

या नवीन प्रोफाईलमध्ये एक गोष्ट मस्त होती, ती म्हणजे मला केवळ बॅनर्जीपुरतेच काम करून चालणार नव्हते. पूर्ण भारतातल्या वीस नव्या इंजिनिअर लोकांशी मला रोजच्या रोज बोलायला लागत होते. त्यांचे मेल येत होते आणि त्यावर मी काम करत होतो. हा खूप वेगळा अनूभव होता. याआधी मी बॅनर्जी आणि त्याची लॅब एवढ्याच वातावरणात काम करत होतो. बॅनर्जी जे काही सांगेल ते ऐकायला लागायचे. पण आता तसे नव्हते. कोणती गोष्ट आज करणे गरजेचे आहे आणि कोणती नंतर केली तर चालेल हे मी ठरवायचो आणि कामाला लागायचो. आपल्यामुळे गोष्टी पटापट हलतात ही फिलींगच वेगळी होती. ब्रांचच्या लोकांबरोबर काम करून माझी एक इमेज बनली होती. समीरला एखादी गोष्ट सांगितली तर ती पटकन होईल ही लोकांना खात्री होती आणि नेमकी तीच गोष्ट मला खूप समाधान देत होती.

एरव्ही माझ्या सगळ्या मेल्सची बॅनर्जीला कॉपी असायची. मी गुपचूप काम करतो हे त्याला अजिबात आवडायचे नाही. खूप बोंबाबोंब करून काम करायचे हा त्याचा सिंपल फंडा होता. म्हणजे काम सहज होत असेल तरीही ते करायचे नाही. ते काम कसे अवघड आहे हे पन्नास लोकांना सांगायचे, त्यात जमेल तेवढे अडथळे आणायचे आणि पुन्हा ते अवघड केलेले काम दहा लोकांनी फोन केल्यावर करायचे आणि मग गावभर त्याचा धिंडोरा पिटायचा ही त्याची काम करण्याची स्टॅन्डर्ड पद्धत होती. त्याला कामाचे काही का माहित नसेना, एकदा माझ्याकडून कन्फर्म झाले की तो अगदी व्हाईस प्रेसिडेंटलाही बिनधास्त मेल्स लिहायचा. म्हणजे त्यांच्या बुक्समध्ये आपले नाव चांगले असेल याची बरीच काळजी तो घ्यायचा.

रिपेअरिंगसाठी मी जबाबदार असलो तरी मला लागणार्‍या खूप सार्‍या गोष्टी बॅनर्जीवर अवलंबून होत्या. स्पेअरची बरीच सँक्शन्स तो वेळेवर अपु्रव्ह करायचा नाही. बर्‍याचदा एखादी गोष्ट हवी असेल तर तो इश्यू गरम झाल्याशिवाय त्यासाठी लागणार्‍या गोष्टी तो द्यायचाच नाही. अशावेळी तो इश्यू हाताबाहेर जायचा आणि इस्केलेशन्स यायची पण बॅनर्जीला त्याची काही पडलेली नसायची. मग या सगळ्या गोष्टी निस्तरून हवा असलेला स्पेअर ब्रांचला पाठवेपर्यंत नाकी नऊ यायचे. पण आम्ही सर्वजण ते मॅनेज करायचो आणि भाव मात्र बॅनर्जी खाऊन जायचा.

या नवीन प्रोफाईलमध्ये मी थोड्याच दिवसात चांगला सेट झालो. भारतातल्या जवळजवळ सर्व इंजिनिअरर्सशी माझे रेग्युलर बोलणे चालू झाले. मी त्यातल्या कुणालाही पर्सनली भेटलो नव्हतो पण रोज फोन आणि मेल्समधून आम्ही एकमेकांच्या टचमध्ये होतो. माझ्या कामाच्या पद्धतीमुळे आमचे सर्वांचे चांगले जुळत गेले आणि त्यामुळे बर्‍याच गोष्टी सोप्या होत गेल्या. बरेचजण माझ्याबरोबर काम करायचा आनंद घेत होते ते माझ्या फार लवकर लक्षात आले. एकदा कोणताही इश्यू बॅनर्जीकडे गेला की ते काम अडकलेच अशी सर्वांची पक्की धारणा झालेली. त्यामुळे माझ्याकडून थोडा लेट का होईना, पण लोक बॅनर्जीकडे जात नव्हते.

या सगळ्या धामधुमीत आम्ही रिटेल सेक्टरमध्ये ‘इलाविया’चे नाव कमवायला एक युपीएस बाजारात आणला. आधी आम्ही फक्त मोठमोठ्या कंपन्या आणि बँका यांनाच आमची प्रॉडक्ट्स द्यायचो पण बिझनेस वाढवायला रिटेल सेक्टरवर लक्ष देणे महत्वाचे होते आणि त्यामुळे हा निर्णय घेण्यात आला होता. जाहिराती वगैरे बनल्या होत्या आणि भारतात होणार्‍या सर्वात मोठ्या स्पर्धेसाठी – आयपीएलसाठी आम्ही स्पॉन्सरर म्हणून होतो. प्रॉडक्ट लॉन्च लगेचच होणार होते आणि आयपीएलमुळे त्याचा खप प्रचंड वाढणार यात शंकाच नव्हती. फक्त त्याआधी आम्हांला आमच्या ब्रांचमधल्या सेल्स आणि सर्व्हिस टीमला या प्रॉडक्टचे ट्रेनिंग द्यावे लागणार होते.

कस्टमरच्या कोणत्याही शंकेला त्यांनी तेवढ्याच तत्परनेने हँडल करायला पाहिजे हा मुळ उद्देश होता. सर्व्हिस टीमचे एकवेळ ठीक आहे पण सेल्स टीमचे ट्रेनिंग आमच्या स्कोपमध्ये येत नव्हते. पण अशा अवघड वेळेस बॅनर्जीने “सेल्स टीमला येत्या चार दिवसात मी ट्रेन करतो.” म्हणून विडा उचलला. वास्तविक मोठाल्या कॉन्फरन्समध्ये हायर मॅनेजमेंटबरोबर बसून तो आपल्या स्कोपमध्ये नाहीत अशा गोष्टी अंगावर घेण्यात भलताच पटाईत होता. अंगावर घ्यायलाही काही हरकत नाही. पण त्या गोष्टी निस्तरताना तो आमच्याबरोबर कधीच नसायचा.

वेळ कमी असल्याने भारतातून सर्व सेल्स आणि सर्व्हिसचे लोक मुंबईला बोलवण्यापेक्षा आम्ही वेगवेगळ्या ठिकाणी जाऊन ट्रेनिंग द्यायचे ठरले. मग त्याने डिपार्टमेंटमधल्या आम्हां चौघांबरोबर मिटींग घेतली आणि सर्व भारतातल्या लोकांना ट्रेनिंग देणे हे आमच्यासाठी कशी मोठी संधी आहे वगैरे लेक्चरबाजी केली. शेवटी मुळ मुद्दयाला हात घालून त्याने आम्हा चौघांना टूर प्लान करायला सांगितला. शेवटी हे नको, ते नको असे करता करता माझ्या वाट्याला भोपाळ, दिल्ली आणि चेन्नई ही तीन लोकेशन आली.

तिकीट एजंटबरोबर टूर प्लान करणे म्हणजे नुसता घोळ होता. मी फ्लाईट ऑप्शनस विचारल्यावर त्याने पंचवीसएक ऑप्शनस मेल केले. मी त्यातून काही सिलेक्ट करून बुकिंग करायला सांगितले. त्यात अशी खबरदारी घ्यायची होती की एका लोकेशनचे ट्रेनिंग आटोपल्यानंतर मला तिथे न थांबता लगेच दुसर्‍या लोकेशनचे फ्लाईट पकडायला त्याच दिवशी निघावे लागणार होते. साधारण वेळापत्रक असे होते – पहिल्या दिवशी भोपाळसाठीचे मॉर्निंग फ्लाईट, तिथले ट्रेनिंग संपल्या संपल्या रात्रीचे दिल्लीसाठीचे फ्लाईट, दुसर्‍या दिवशी दिल्लीचे ट्रेनिंग झाल्यावर लगेच चेन्नईला जायचे फ्लाईट आणि चेन्नईचे ट्रेनिंग झाल्यावर त्या रात्री पुन्हा मुंबईला परत यायचे फ्लाईट! एकदम टाईट शेड्युल होते. एवढ्या लांब जातोय, एखादी रात्रही त्या शहरात घालवावी म्हटले तरी नाही. फ्लाईटमध्ये बसून दुसरे लोकेशन गाठायचे हे टार्गेट!

आमची तिकीट बुकिंग झाल्यावर आम्ही चौघे ट्रेनर्स एकत्र बसलो आणि पहिल्यांदा प्रॉडक्टचे डिलेल्ड सर्व्हिस मॅन्युअल्स बनवायला घेतले. चौघांनी खूप मेहनत घेऊन मॅन्युअलसाठी आणि ट्रेनिंगचे बारीकसारीक एकूणएक मुद्दे नोट डाऊन केले. यावेळी सर्वांचाच अनुभव कामी आला. हे सगळे व्हायला ऑफिसमध्येच रात्रीचे पावणेअकरा वाजलेले. बॅनर्जी आम्हांला कामाला लावून सहालाच घरी पळून गेला. पण जे मटेरियल बनले होते ते खरोखर कामाचे आणि खूप सारी माहिती असणारे होते. त्यानंतर आम्ही सर्व इंजिनियर्सना त्यांच्या महत्वाच्या लोकांना ट्रेनिंगसाठी बोलवून घेण्याबद्दल मेल लिहीला. त्याआधी दुपारी आम्ही सर्वांना फोन करून त्याची कल्पना दिली होती पण फॉर्मली सर्वांना मेल टाकायचा होता. आम्ही बनवलेले मॅन्युअल, डूज अॅन्ड डोन्ट्स हे सारे मटेरियल मेल करून त्याच्या प्रिंट ट्रेनिंगसाठी तयार ठेवायला सांगितल्या. मेलच्या शेवटी बोल्डमध्ये असेही लिहीले होते – हे प्रॉडक्ट सर्व्हिस मॅन्युअल हाताशी असेल तर सेल्स आणि सर्व्हिससाठी दुसर्‍या कुणाचीही कसलीही मदत घ्यायची गरज नव्हती. आम्ही मॅन्युअलच तसे बनवले होते. एकदम कॉम्प्रिहेन्सिव्ह!

मला घरी पोहोचायला पावणेबारा वाजले. येताना हॉटेलमध्येच खाऊन आलो. रात्रीचा वेळ वाचवण्याचा तो एक चांगला ऑप्शन होता. मला भोपाळचे सकाळी सहाचे फ्लाईट पकडायचे होते. त्यासाठी पाचला एअरपोर्टला पोहोचावे लागणार होते, चारला घरातून निघावे लागणार होते आणि साधारण सव्वातीनला उठावे लागणार होते. मी रात्रीच कॅब बूक केली. तीन दिवस पुरतील एवढे कपडे, सॅन्डल आणि बॉडी स्प्रे पॅक केला. हे सारे सामान बॅगेजमध्ये टाकून मी फक्त लॅपटॉपची बॅग फ्लाईट केबिनमध्ये नेणार होतो.

या सार्‍या ट्रेनिंग प्रकरणाची मी आर्याला कल्पना दिली असल्याने मोबाईलचा आलार्म होण्याआधी मला सव्वातीनला कॉल करून तिने उठवले. गुडमॉर्निंग म्हणतानाचा तिचा आवाज कानाला खूप गोड वाटत होता. मला काळजी घे आणि वेळेवर जेवत जा हे सांगताना मात्र ती चांगली जागी झाली असावी कारण तू व्यवस्थित जेवत नाहीस ही तिची नेहमीची तक्रार असायची. मी तिला वेळेवर जेवेन असे प्रॉमिस केले आणि फोन ठेवला. आशिष नेहमीप्रमाणे आऊटडोअरलाच होता. पावणेचारला मी घराला लॉक लावून खाली उतरलो.

असे मध्यरात्री किंवा पहाटे पहाटे एअरपोर्टला जायला निघायचे म्हणजे थोडे धाडसाचेच काम आहे. रस्त्यावरच्या भटक्या कुत्र्यांचे हे हॅपी अवर्स असतात त्यांची झोप कुणी डिस्टर्ब केली किंवा कुणी त्यांना उगाचच चोपत असेल तर हा त्यांचा वचपा काढायचा टाईम असतो. त्यात आपण चाललो की डायरेक्ट येऊन हल्ला करत नाहीत पहिल्यांदा शंका आल्यासारखे आपल्याकडे पहातात, त्यानंतर थोडा पाठलाग करतात मग बाजूच्या गल्लीतल्या त्यांच्या दोस्तांना बोलवून आपली फूल फजिती करायच्या मूडमध्ये असतात साले! त्यामुळे एक डोळा त्यांच्यावर तर दुसरा बूक केलेल्या कॅबवर ठेवत एकदाचा कॅबमध्ये बसलो आणि पहाटे काहीही ट्राफिक नसल्याने एअरपोर्टवर वेळेच्या आधी पोहोचलो.

एवढ्या सकाळसकाळी एअरपोर्ट मात्र कमालीचे बिझी होते. खूप गर्दी होती. मी पोहोचल्यावर मला एका मोठ्या रांगेत बॅगेज स्कॅनिंग करायला थांबावे लागले. बॅग स्कॅन झाल्यावर ऑफिसरने त्याला एअरलाईनचे स्टीकर लावून सील केले आणि बोर्डिंग पास घ्यायला जायला सांगितले. ती स्कॅन झालेली बॅग घेऊन बोर्डिंगपास घ्यायला भल्यामोठ्या रांगेत उभा राहिलो. बोर्डिंगपास काढणारी मुलगी हुशार असावी, पटकन नंबर आला. सुदैवाने मला विंडोसीट मिळाली पण ती शेवटच्या रांगेतली होती. बॅगेजच्या बेल्टवर माझी बॅग सरकवली आणि बोर्डिंगपास घेऊन मी आणखी एका लाईनमध्ये मी सेक्युरिटी चेकसाठी उभा राहिलो. तिथेही दहा मिनीटांत सारे आटोपले आणि फायनली मी बोर्डिंग एरियात जाऊन बसलो. फ्लाईट ऑन टाईम होते. बोर्डिंग अनाऊंसमेंट झाली आणि एरोब्रिजने फ्लाईटमध्ये जाऊन सीटवर झोपी गेलो. मध्यंतरी एअरहोस्टेसने ब्रेकफास्टसाठी जागे केले. ब्रेकफास्ट घेतला आणि भोपाळच्या प्रतिक्षेत पुन्हा झोपलो.

भोपाळमध्ये ज्यावेळी फ्लाईट लॅन्ड झाले, त्यावेळी पायलटने खूष होऊन फ्लाईट वेळेवर आणल्याचे आनंदाने जाहीर केले तरीही कोण विषेश खुश झाला नाही कारण सगळेजण जवळजवळ झोपेत होते. पहाटेच्या झोपेचे खोबरे करून सर्वांनी हे फ्लाईट पकडले होते. मी अरायव्हल सेक्शनमध्ये आलो आणि कन्व्हेयरवर आलेली माझी बॅग घेऊन तिथेच असलेल्या प्रीबूक कॅबच्या विंडोत घुसलो. तिथे आमच्या भोपाळ ब्रांचचा पत्ता देऊन टॅक्सी बूक केली आणि बाहेर येऊन टॅक्सीत बसलो.

बरोबर साडेआठ वाजता मी आमच्या भोपाळ ब्रांचला पोहोचलो. आमचा भोपाळचा इंजिनियर सुभाष मलहोत्रा माझी वाटच पहात होता. त्याने मला गुडमॉर्निंग ग्रीट करून जोशात शेकहँड केले. आम्ही फोनवर बर्‍याचदा बोललो होतो पण भेटण्याची ही पहिलीच वेळ होती. भेटल्यावर त्याने मला ब्रांच मॅनेजरच्या केबिनमध्ये नेऊन त्यांची ओळख करून दिली. त्यांच्याशी कामाच्या गप्पा मारून झाल्यावर ट्रेनिंग सुरु करायची मी परवानगी घेतली.

सुभाषने ट्रेनिंगसाठी सारा मध्यप्रदेशच बोलवला होता. दहा मिनीटांत सर्वांचे इंट्रो झाले. लोक ग्वाल्हेर, इंदूर, जबलपूर, रेवा कुठून कुठून जमले होते. जास्तीजास्त दहा पंधरा लोक येतील असा माझा अंदाज होता पण सकाळी साडेआठच्या सुमारास तब्बल पन्नासपेक्षा जास्त लोक कॉन्फरन्सरूममध्ये माझी वाट पहात बसले होते याचे मला खरोखर आश्चर्य वाटले. सुभाष ब्रेकफास्टसाठी विचारत होता पण मी फ्लाईटमध्ये तो घेतला असल्याने त्याला नंतर पाहूया म्हणून मी ट्रेनिंगला सुरवात केली.

नेहमीप्रमाणे ट्रेनिंगच्या सुरवातीला मला भीती वाटत होती पण लोकांनी विचारलेल्या प्रश्नांना आत्मविश्वासाने उत्तरे दिल्याने हळुहळू ती कमी होत गेली. एकूण ट्रेनिंग खूपच छान झाले. एकतर लोकांना प्रॉडक्ट आवडले आणि त्याबद्दल ज्या शंका होत्या त्यांची समाधानकारक उत्तरे मिळाल्यामुळे ते आणखी खुश झाले. सुभाषने तिथे अॅरेंज केलेल्या मॉडेल्सवर हँड्सऑन प्रॅक्टिकल्स ही करा म्हणून सांगितल्यामुळे सर्वांना खर्‍या प्रॉडक्टचा फील घेता आला. सर्वांनी पुन्हा काही मदत लागेल म्हणून माझा नंबर मागून घेतला. शेवटी सगळ्यांचा एक ग्रुप फोटो घेऊन ट्रेनिंग संपल्याचे सुभाषने जाहीर केले. नको म्हणत असतानाही मला एअरपोर्टवर ड्रॉप करायला सुभाष स्वत:हून आला. ट्रेनिंगची एवढी झकास व्यवस्था आणि एअरपोर्टवर सोडायला आल्याबद्दल मी त्याचे आभार मानले आणि दिल्लीला जाणारे फ्लाईट पकडायला मी भोपाळ एअरपोर्टमध्ये शिरलो.

क्रमश:

©विजय माने, ठाणे.

हवास मज तू # 2

Havaas

त्या रात्री सारे आवरून मी झोपायच्या तयारीत होतो. दिवसात बर्‍याच ग्रुपमधले चेक करायचे राहून गेलेले वॉट्सअॅप मेसेजेस पहावेत म्हणून मोबाईल हातात घेतला आणि डोळ्यांवर विश्वासच बसेना. नोटीफिकेशनमध्ये आर्याचा एक मेसेज होता. स्क्रीन पटकन अनलॉक करून आर्याच्या मेसेजवर क्लिक केले-

समीक्षाला खूप मिस केले असशील ना आज? तिला तसा मेसेज वगैरे केलास की नाही?

तेवीस दिवसानंतर तो तिचा पहिला मेसेज होता आणि मला पुन्हा भांडण चालू करायचे नव्हते.

का? असे का वाटते तुला?

दिवसभर शांत शांत होतास. मी बाजुलाच असल्याने तिच्याशी काही बोलूही शकला नाहीस, तुझी बेचैनी मला कळत होती. तिला स्टेशनवर ड्रॉप केले नाहीस. हां, त्यातूनही दोन कामे मात्र केलीसच.

कोणती?

तिच्या गाण्याला अॅप्रिशएिट केलेस आणि तिचा मोबाईल नंबर मिळवलास

तू का जळते आहेस तिच्यावर?

पर्सनल थिंग!

कसली पर्सनल थिंग? म्हणजे तिने कुणाशी बोलूही नये का?

सारे जग रिकामे पडले आहे, खुशाल बोलावे! आय डोन्ट केअर! फक्त एकाशी बोलायला नको का?

एकवेळ बोलणेही खपवून घेईन, पण बाईकवर कशी बसली होती ती काल?

ओह, आय सी! म्हणजे तू पाहिलंस आम्हांला काल!

पाहिलंस? ऑफकोर्स पाहिलं. रात्रभर मला झोप नाही आली सम्या! तुला खूप मजा आली असेल ना पण? बाईकवर तुला एवढी खेटून ती कशी काय बसू शकते? ते ही माझ्या हक्काच्या जागेवर?

ती जागा सोडायचा निर्णय तुझा होता

तसे नव्हते ते. पण लोकांनी समोरचा काय बोलतोय ते ऐकून तर घ्यायला पाहिजे की नको?

समोरच्याचे काय ऐकून घ्यायचे होते? आणि मी जे पाहिले ते काय होते मग?

एक नंबरचा डफर आहेस तू! दिपक माझा आतेभाऊ आहे आणि “आर्याला एकदा भेटून घे-” म्हणून त्याचे आईबाबा त्याच्या खूप मागे लागलेले. शेवटी खूप प्लानिंग करून त्यादिवशी ते सगळेजण आमच्याकडे आलेले. पण डोंट वरी, मी त्याला आपल्याबद्दल सारे काही सांगून टाकले. ऐकल्यावर तो थोडासा नाराज झाला, पण नाऊ ही इज नॉट इंट्रेस्टेड इन मी!

वा! ही खूप गोड बातमी होती पण ते ऐकून मी भलताच आनंदी झालोय हे तिला भासू दिले नाही. कम्यूनिकेशनची लिंक तुटू नये म्हणून मी पुढचा मेसेज पाठवून दिला

मुळात तो इंट्रेस्टेड होता का?

तुला काय वाटते?

मी काहीही गेस करायच्या मूडमध्ये नाही. खूप काही गेस करून आधीच डोक्याला मुंग्या आलेत माझ्या

काय काय गेस केले आहेस आतापर्यंत?

मी का सांगू? मी फक्त जवळच्या माणसाशीच शेअर करतो ते.

शटअप! बस कर आता देवदासगिरी! उद्या संध्याकाळी सहा वाजता तू मला आर मॉलला भेटतोयस. माझ्यावर एक ट्रीट आहे तुझी – लाँग पेंडिंग!

नेव्ही ऑफिसर बरोबरच्या एंगेजमेंटची का?

तू खूप मार खाणार आहेस माझा. आत्ता काही नाही बोलत तुला. पण उद्या भेट, मग सांगते.

आर यू शुअर तुला नक्की भेटायचे आहे, आणि ते ही एकटीने?

हो शोना! आणि आता खूप सारे प्रश्न विचारु नकोस. थोडे उद्यासाठी ठेव! बाऽऽय, गुड नाईट! स्वीट ड्रिम्स!

घंटा स्वीट ड्रिम्स! तीन आठवडे तिला भेटलो नव्हतो. लाईफ कुठे चाललेय ते समजत नव्हते. नुसत्या कॅलेंडरवरच्या तारखा बदलत होत्या. कशातही लक्ष लागत नव्हते. जेवण, झोप याचा पत्ता नव्हता. मी जेव्हापासून तिच्याशी बोलत नव्हतो, तेव्हापासून जेवणच जात नव्हते. लंच तर स्कीपच करायचो. माझे वजन सहा किलोनी कमी झाले होते. तिच्याशी बोलत नसलो तरी मागच्या आठवणी बेचैन करून सोडत होत्या.

मी तिला पहायला अक्षरश: मरत होतो. तिच्याशी मला खूप काही बोलायचे होते. काय ते माहित नाही, पण खूप शेअर करायचे होते. तेवढ्याशा चॅटनेही मन हलके झाले. वातावरणात रोमान्स भरला. डोक्यात इवली इवली नाजुकशी गुलाबी फुले उमलू लागली. खुश होऊन मी डोळे बंद केले आणि आमच्या काही भेटी आठवल्या. प्रेझेंटेशन स्लाईड्स बदलाव्यात तसा मूड बदलला. एवढ्यात अजून एक मेसेज आला.

माझ्याकडे अजून एक गुड न्यूज आहे

मला या मुलींचे खरोखर कळत नाही. गुडनाईटचा मेसेज टाकल्यावर गुपचूप न झोपता त्या अजून काहीतरी सांगत रहातात आणि समोरच्याची झोप उडवतात. आता पॅचअप झाल्यावर थोडा टाईम तरी गप्प रहायचे. पण गप्प राहील ती आर्या कसली?

कसली गुड न्यूज? आई होणार आहेस का?

शटअप! आणि आता मला शांत झोपू दे. उद्या आर मॉलला भेटूया

ठीकाय! पण गुड न्यूज तर सांग

नाही उद्याच सांगेन

मग आता कशाला बोललीस?

तडप ना जरा. मीच तडपायचे का फक्त?

एक नंबरची दुष्ट आहेस तू!

पक्के ओळखले आहेस तू मला! आणि राजा, मी तुझ्याशिवाय नाही रे राहू शकत! चुकीच्या ठिकाणी गुंतलीय हे आता समजतेय मला. पण काही उपयोग नाही ते समजूनही!

काय?

काही नाही! अशीच गंमत! बाय द वे, आता रियलवाला गुडनाईट, पप्पा झोप म्हणून मागे लागलेत केव्हाचे

एवढ्याशा बोलण्याने सारा मूड बदलला. पण या दोन क्षणांसाठी मला तीन आठवडे वाट पहावी लागली. मला माहित होते तिची अवस्थाही फार चांगली होती असे नाही. आमचा दुरावा मिटावा म्हणून तिने बरेच प्रयत्नही केले होते पण मीच ऐकायला तयार नव्हतो. मला माझ्या पर्सनॅलिटीच्या या गोष्टीवर अजून काम करायला हवे आहे ते मला समजत होते.

आम्ही दुसर्‍यादिवशी आर मॉलला भेटलो. तिला ज्या क्षणाला माझ्याकडे येताना पाहिले त्या क्षणाला नेमके कसे वाटत होते ते शब्दांत सांगणे कठीण आहे. ती सोडून जाण्याची खूप भीती वाटत होती पण आमचे प्रेम तेवढे कच्चे नाही याची खात्री पटली. भेटल्या भेटल्या ती आजुबाजूच्या लोकांची पर्वा न करता माझ्या कुशीत शिरली आणि बराचवेळ तशीच मिठीत थांबली. लोक थांबून आमच्या व्युव्ह घ्यायला लागल्यावर मलाच अवघडल्यासारखे झाले.

तिच्या भावना अनावर झालेल्या. तीन आठवड्याचा विरह शमवायला मॉलसारख्या सार्वजनिक ठिकाणी जाणे तसे चुकीचेच होते. मी हळूच तिच्या कानात “लोक पहातायत आपल्याला. बेबी, आता भेटलोय ना आपण! इट्स ओव्हर नाऊ! आता नको काळजी करूस!” असे सांगितल्यावर ती भानावर आली आणि डोळे पुसत “चल आता कुठेही-” म्हणत तिने मला मॉलमध्ये खेचले. तिची ती मिठी आणि तो स्पर्श सारेच स्वप्नवत वाटत होते. काहीही न खरेदी करता तिच्याबरोबर वेड्यासारखा सारा मॉल भटकलो.

तिला डिनर मात्र कुठेतरी बाहेर करायचे होते. मॉलमधल्या फुडला ती कंटाळली होती. तिला माझ्याशी महत्वाचे काहीतरी बोलायचे आहे हे तिच्या चेहर्‍यावरून पटकन उमगत होते. असे काही असले की मला लगेच समजायचे. गेले वर्षभर या ‘आर्या’ नावाच्या पुस्तकाचा अभ्यास करत होतो त्यामुळे त्यातले पान न् पान परिचित होते. एका छोट्या रेस्टॉरंटच्या टेबलवर सेट झाल्यावर तिने संभाषण सुरु केले, “तुझा बॉस कसा आहे?”
“आपण त्याच्याबद्दल बोलायला आलोय का इथे?”

“मग तू कसा आहेस?”

“तुझ्यासमोर बसलोय, हा असा.”

“आजकाल तू स्वत:ची अजिबात काळजी घेत नाहीयेस. खरंय ना?”

“असं का वाटतं तुला?”

“किती अशक्त झालंय माझं पिल्लू? जेवतोस का वेळेवर?”

“हंऽऽ जेवेन आता.”

“एक नंबरचा बावळट आहेस तू! तुला एवढेही कसे कळत नाही रे?”

“अगं भूकच नव्हती लागत.”

“आणखी काय काय होत होते या तीन आठवड्यात? म्हणून एवढा रुसलेलास माझ्यावर?”

“जाऊदे ते सोड! आता तीन आठवड्याची तहान आणि भूक एकदमच लागलीय.” तिच्या डोळ्यांत पहात मी बोललो.

“चुप्प बस! तुला तर त्याच्याशिवाय दुसरे काही सुचत नाही. आणि साधा एक कॉल किंवा मेसेजही नाही करता आला?”

“खूप वाटत होते. पण तुझा रागच एवढा आला होता की त्याने सगळे थोपवून धरलेले.”

“अच्छा? एवढा राग आहे का तुझ्यात?”

“का? झाला तेवढा पुरेसा नाही?”

“ऊंहू! मला अजून पहायचाय, पण असा नाही. थोड्या वेगळ्या पद्धतीने.” ती लाजत म्हणाली. ते तिचे लाजणे काय सुचवतेय ते मला चांगलेच समजत होते.

“म्हणजे?”

“वेळ आल्यावर सांगेन! अजून एक-”

“आता आणि काय?”

“तू चिडलास की खूप क्यूट दिसतोस यार…वाटते की किस्सी घ्यावी तुझी!” रेस्टॉरंटमध्ये एवढी गर्दी असताना तिने मला चक्क डोळा मारला.

“मग घे आता! यू आर फ्री टू डू इट!”

“आत्ता कुठे चिडलायस? खुश तर दिसतोयस.”

“खुश तो हम है आज! चल ऑर्डर कर आधी.”

तिने वेटरला बोलवून पनीर बटर मसाला आणि पराठा ऑर्डर केला. यम्मी! खूप दिवसांनी गरमागरम जेवण गोड लागले. त्याचे कारणही तेवढेच स्पेशल होते. तिच्या गुड न्यूजचे अजून डोक्यात होतेच. खात खात मी विचारले, “कोणती गुड न्यूज आहे तुझ्याकडे?”

“गेस कर ना.”

“मी तर कालच गेस केले होते.”

“काय?”

“कालचा मेसेज चेक कर.”

तिने माझे आदल्या दिवशीचे मेसेजेस चेक केले आणि ‘आई होणार आहेस का?’ या मेसेजला शटअप म्हणाली. शटअप म्हणून मुली लाजतात कशा हे मला खरंच कळत नाही. म्हणजे मधल्या मध्ये आपला कात्रज होतो. पुढे त्यांना नेमके काय म्हणायचे असते किंवा त्यांच्या मनात काय चाललेले असते ते काही म्हणता काही समजत नाही. कधी कधी त्यांना खूप जवळही यायचे असते आणि त्याची त्यांना भीतीही वाटत असते.

“मग काय?”

“खूप दिवसापसून मला डीएसएलआर घ्यायचा होता, तो घेतला!”

“कधी?”

“मागच्या महिन्यात!”

“आणि तू मला आत्ता सांगतीयेस?”

“तेच सांगायला तुझ्या फ्लॅटवर आलेले. मला हवे ते मॉडेल स्टोअरमध्ये नव्हते म्हणून अॅडव्हान्स देऊन बुक केले आणि लगेच तुझ्याकडे आलेले. पण कुणीतरी एका भलत्याच मुलीला अॅक्टिंगचे धडे देण्यात बिझी होते. त्याला माझ्याकडे लक्ष द्यायला वेळ नव्हता आणि आशिष व दिप्ती आपल्याला प्रायव्हसी देऊन बाहेर गेल्यावर कॅमेराचे माझ्या डोक्यातूनच निघून गेले. हल्ली तुझ्यामुळे माझ्या खूप गोष्टी विसरायला लागल्या आहेत. अगदी कॅमेरा येऊन आठवडा उलटून गेला तरी तुला सांगायचे लक्षात नाही आले आणि त्यानंतर तू माझ्या घरी सरप्राईज व्हिजीट दिलीस. बाकी म्हणशील तर गेलेले तीन आठवडे तुला माहितच आहेत!”

“हो, चांगलेच माहित आहेत. कुठल्यातरी निकषावर थोडा बेटर माणूस आयुष्यात आल्यावर मला धोका द्यायचा कुणीतरी प्रयत्न केलेला.”

“मिस्टर समीर देशमुख, तो धोका वगैरे काही नव्हता. आणि आता तर तू विसरूनच जा. तुम्हाला या आयुष्यात काही झाले तरी मी सोडत नसते. तुमच्याकडे दुसरा ऑप्शनच नाहीये आता आणि तसा विचार करायचा प्रयत्नही करू नका.”

हे ऐकून मला खूप भारी वाटले. डिनर झाल्यावर तिला घरी सोडताना दोन दिवसापूर्वी समीक्षा बसली होती तशी ती मला बिलगून बसली. या अबोल्याचा बदला म्हणून की काय, तिने माझा अगदी जोराने चावाही घेतला. तिला तिच्या घरी सोडून समाधानी मनाने मी फ्लॅटवर आलो. तीन आठवड्यानंतर त्यादिवशी सुखाची झोप मिळणार होती. फायनली मी आणि आर्या अगदी पहिल्यासारखे एकत्र आलो होतो. पण या सगळ्याचे तात्पर्य काय? तर कधी कधी आपल्या डोळ्यांसमोर घडत असलेल्या गोष्टीही आपल्याला दिसतात तशा नसतात. त्या समजायला समोरच्याचे मोकळ्या मनाने ऐकून घ्यायची तयारी ठेवायला हवी.

क्रमश:

©विजय माने, ठाणे.

हवास मज तू # 1

hannah-skelly-_wQqLdsgr4I-unsplash

दुसर्‍यादिवशी सकाळसकाळी मी जसा कॉन्फरन्समध्ये शिरलो, तसे समोरच कालच्या आम्ही बसलेल्या टेबलवर आर्या आणि समीक्षा गप्पा मारत बसलेल्या दिसल्या. चेहर्‍यावरून दोघीही खूप खुश दिसत होत्या. काल आमच्याबरोबर बसलेल्या राहुलने आर्याबरोबर तिचे पहिले टेबल एक्सचेंज केले होते. मी यायच्या आधी हे कांड झाले होते त्यामुळे मी आल्यावर इतर हालचालीस काही वाव नव्हता. मी कुणाशीही काही न बोलता गुपचूप माझ्या खूर्चीवर बसलो. मी तिथे बसल्या बसल्या त्यांनी त्यांचे बोलणे थांबवले आणि त्या दोघीही एकटक माझ्याकडे निरखून पहायला लागल्या. लागलीच तिथून उठून दुसर्‍या टेबलावर बसावे असे मनात आले. मला वाटले त्यांना काहीतरी बोलायचे असावे म्हणून मीच समीक्षाला विचारले, “मी दुसर्‍या टेबलावर जाऊ का?”

“का?”

“तुम्ही काहीतरी बोलत होता, मी आल्यावर मध्येच थांबलात म्हणून विचारले.”

“आम्ही तुझ्याबद्दलच बोलत होतो.”

“काय?माझ्याबद्दल?”

“हो. आर्या मला तुमच्या इंडक्शनची गंमत सांगत होती.”

“कसली गंमत?”

“हेच की इंडक्शन बॅचला तू ही तिच्याबरोबरच होतास आणि पहिल्याच दिवशी तू खूर्चीवरून कसा पडलास वगैरे वगैरे…”

मी आर्याकडे पाहिले. चेहर्‍यावर निर्विकार भाव घेऊन एखाद्या दुष्टासारखी ती हा सीन एन्जॉय करत होती. समीक्षाला एवढी माहिती मिळाल्यावर ती कसली आलीय गप्प बसायला?

“मग मला काल का नाहीस सांगितलेस तू तिला ओळखतोस म्हणून?”

“मी सांगणारच होतो.”

तेवढ्यात ट्रेनर आला आणि माझी सुटका झाली. त्याने काहीही वेळ न दवडता लगेच ट्रेनिंग चालू केले आणि आदल्यादिवशी सांगितल्याप्रमाणे उजळणीला सुरवात केली. कुणीही काहीही उत्तरे देत होता म्हणून मी ही तो सेशन एवढा सिरीयसली घेतला नाही आणि तशासारखीच उत्तरे दिली. आर्याला मी मुद्दाम उत्तरे देत नाही हे समजले होते. तरीही ती काही बोलत नव्हती. ती बाजुलाच बसली असल्याने मी समीक्षाशीही बोलू शकत नव्हतो.

शेवटी समीक्षाच वैतागली, “एवढा गप्प का बसलायस? ट्रेनिंग काय बोअर आहे यार! बोल काहीतरी.”

तरी काही न बोलता मी तसाच गप्प बसून राहिलो. टेबल शांत होते. त्या दोघी मात्र आपापसात कुजबूजत होत्या. मी त्या दोघींना निग्लेक्ट करू शकत नव्हतो आणि आर्या असताना एकट्या समीक्षाबरोबर बोलूही शकत नव्हतो. चहा आणि लंचला त्या दोघीही माझ्याबरोबरच होत्या. आर्याच्या मनात काहीतरी बदमाशगिरी चालू आहे हे मला समजत होते पण ते मी समीक्षाला सांगू शकत नव्हतो. लंचसाठी एकत्र बसल्यावरही मी एकटाच विचार करत शांतपणे जेवत होतो. एकंदरीत मोबाईल जसा सायलेंट मोडवर असतो तसा मी वागत होतो.

“काल तर हा तुझ्याशी किती बोलत होता…” अचानक आर्याला काय झाले ते मला समजेना. खरे म्हणजे केवळ माझ्यासाठी तो किलर पंच होता पण बिचार्‍या समीक्षाला ते समजले नाही.

“हो अगं. पण आज अचानक का गप्प आहे ते कळत नाही. काय समीर?”

मी भानावर यायच्या आत आर्याच म्हणाली, “मला माहित आहे ना.”

“का?”

“आज मी तुमच्या टेबलवर आले आहे ना, बहुतेक त्याला ते आवडले नसेल.”

“नाही, ते कारण असू शकणार नाही.”

“तुला काय माहित?”

“अगं काल आम्ही विषेश असे काही बोलत नव्हतो. जस्ट जनरल स्टफ!”

त्याच टेबलवर त्यांच्या बाजुला बसलो असताना मी अगदी दिवगंत झाल्यासारखा माझ्याकडे सोयीस्करपणे दुर्लक्ष करून त्या दोघींच्या गप्पा चाललेल्या! आर्याची विषय बदलण्याची कला अफलातून आहे याची समीक्षाला जाणीवच नव्हती. आर्याच्या प्रत्येक प्रश्नाला निरागसपणे बळी पडून ती माझी गोची करत होती.

“बाय द वे, काल तू स्टेशनला कशी गेलीस?”

“समीरने मला ड्रॉप केले बाईकवरून!”

“रिअली?”

“हो. आणि तू?”

“वास्तविक मी माझ्या मित्राबरोबर पिक्चरला जायचा प्लान केलेला. मी त्याची जवळजवळ अर्धा पाऊणतास आपल्या हॉटेलबाहेरच्या रेस्टॉरंटमध्ये वाट पाहिली पण तो आलाच नाही. मी त्याला खूप फोन केले पण तो फोनच उचलत नव्हता. मग कंटाळून मी निघून गेले.”

मी खरोखरच आर्याने मला फोन केलेले की काय म्हणून मोबाईल काढून चेक केला. खोटारडीने एकही कॉल केला नव्हता आणि मी मोबाईल चेक करतोय हे लक्षात आल्यावर ती गालातल्या गालात हसून माझी मजा घेत होती.

“बॉयफ्रेंड का?” समीक्षाने कॅज्युअली विचारले.

“हो.” म्हणून आर्याने थेट माझ्या डोळ्यांत पाहिल्यावर मी गोरामोरा का झालो ते मलाच समजले नाही. समीक्षाने माझ्या चेहर्‍यावरचे भाव टिपले पण मी कुठल्याहीवेळी काहीही रिअॅक्शन देतो असे समजून तिने जास्त सिरीयस घेतले नाही.

त्यानंतर कॉन्फरन्समध्ये आल्यावर त्या दोघींच्या संभाषणात मी पडलो नाही. कान त्यांच्याकडे आणि डोळे पुढे ट्रेनरकडे होते. लंचनंतर पुन्हा कंटाळा घालवण्यासाठी आम्हांला ‘व्हेल डन’ या सेशनला सामोरे जावे लागणार होते. जगातल्या काही चक्रम असलेल्या एक्सपर्ट लोकांनी व्हेलसारख्या अवाढव्य माशाला कसरती शिकवायला एक विषेश पद्धत वापरली होती. कसरत करताना काही चुकले तर त्या प्राण्याला शिक्षा देण्याऐवजी त्याने केलेल्या चांगल्या गोष्टीबद्दल त्याला शाबासकी द्यायची, त्याला कुरवाळायचे, त्याचे लाड करायचे. असे केल्यावर व्हेलचा स्वभाव आणि एकूणच हालचालीवर खूप चांगले बदल दिसून आले.

मग त्यांनी तीच पद्धत कॉर्पोरेटमध्ये काम करणार्‍यांवर वापरून पाहिली आणि त्याचे रिझल्ट आश्चर्यकारक होते. ज्याचे कुणाचे चुकले असेल त्याला शिक्षा करून त्याला टार्गेट न करता त्याने केलेल्या चांगल्या कामाबद्दल सर्वांसमोर त्याची पाठ थोपटायची. लोकांमध्ये खरोखर सुधारणा दिसू लागल्या. हे सगळे स्पष्टीकरण देऊन झाल्यावर ट्रेनरने आम्हांला कामाला लावले.

आदल्यादिवशी ज्यांनी ज्या ज्या चांगल्या गोष्टी केल्या होत्या, त्याबद्दल त्यांना अॅप्रिशएिट करायचे. हवे असल्यास आम्ही अनेक लोकांना अॅप्रिशएिट करु शकणार होतो. त्याने सर्वांना एकेक पेपर वाटला आणि घड्या करून त्याचे चार भाग करायला सांगितले. प्रत्येक तुकड्यावर एक व्हेलचे चित्र काढायला सांगितले. बर्‍याच लोकांना व्हेलचे चित्र नेमके काढायचे कसे ते समजेना. मग शेवटी ट्रेनरशी वाटाघाटी करून व्हेलऐवजी साध्या माशाचे चित्र काढायची आम्ही परवानगी घेतली. तरीही काही जिनीयस लोकांनी व्हेल काढले, कुणी पापलेट, कुणी जबडा उघडलेला भयानक शार्क! टायटल व्हेल डन! मग त्या घडीच्या आत ज्या व्यक्तीला अॅप्रिशएिट करायचे आहे त्याचे नाव आणि त्याला अॅप्रिशएिट का करतोय ते कारण लिहायचे होते.

आम्ही पटापट नावे लिहून त्या पेपरला घड्या घातल्या आणि टेबलवर ठेवलेल्या कलेक्शन बॉक्समध्ये त्या चिठ्ठ्या जमा करण्यात आल्या. सर्वांचे झाले आहे हे कन्फर्म झाल्यावर ट्रेनरने जमा झालेले एकूण ‘व्हेल डन’ मोजायला घेतले. वीस लोकांकडून पस्तीस व्हेल डन! त्याने मग एकेक चिठ्ठी वाचून त्यात ज्याला कुणाला अॅप्रिसएिशन मिळाले असेल, त्या प्रत्येकासाठी एक चॉकलेट देणार असे ठरले असल्याने त्याने सोबत आणलेला कॅडबरीचा एक मोठा बॉक्स उघडला. त्याने ‘व्हेल डन’ वाचायला सुरवात केली-

गणेशकडून आर्यासाठी व्हेल डन! खूप सार्‍या लोकांसमोर इंट्रोसाठी सुरवात करून दिल्याबद्दल!

विशालकडून आकाशसाठी व्हेल डन! पाठीत दुखत असतानाही डान्स केल्याबद्दल!

प्रशांतकडून आर्यासाठी व्हेल डन! ट्रेनिंगमधल्या सर्वांची नावे लक्षात ठेऊन न चुकता सांगितल्याबद्दल!

नवलकडून देवेंद्रसाठी व्हेल डन! मी खूप तहानलेलो असताना माझ्यापर्यंत पाण्याची बाटली पास केल्याबद्दल!

आनिलकडून आर्यासाठी व्हेल डन! खूप सार्‍या लोकांसमोर सुंदर गाण्यासाठी!

स्वप्निलकडून आर्यासाठी व्हेल डन! फक्त एक सोडून सार्‍या लोकांची नावे लक्षात ठेवल्याबद्दल!

आणि लिस्ट वाढतच गेली. आर्यासाठी सतरा व्हेल डन आलेले. आमच्या टेबलवर कॅडबरीचा ढीग लागला. शेवटी शेवटी तर ट्रेनर आमच्याच टेबलजवळ येऊनच उभा राहिला. माझ्यासाठी एकही ‘व्हेल डन’ नाही! मी समीक्षाला तिच्या गाण्यासाठी व्हेल डन दिलेले. इंट्रोवेळीच तिने डान्सिंग आणि सिंगींग कधीच केले नाही आणि ती आताही करणार नाही असे सांगितलेले. पण इथे मात्र डान्सिंग, सिंगींग किंवा अॅक्टिंग यापैकी एक गोष्ट करायचीच होती. कोणतीही सबब न सांगता! ती सुरवातीला बराचवेळ ‘मी नाही-” वगैरे म्हणत होती पण इथे काहीतरी केल्याशिवाय इलाज नाही हे तिला फार उशिरा कळले. भरपूर सारी मुलं “डान्स डान्स-” अशी ओरडायला लागल्यावर मात्र ट्रेनरचा विचार बदलण्याच्या आत गाणेच म्हटलेले बरे म्हणून तिने शेवटी गाण्याचा पर्याय निवडलेला. ती गाणे म्हटली पण एवढ्या हळू आवाजात की “आवाज आवाज-” म्हणून पोरांनी तिला अक्षरश: रडवेले केलेले. जाम मजा आलेली!

समीक्षाला दोन व्हेल डन मिळाले. एक माझ्याकडून आणि एक आमच्या ट्रेनिंगमध्ये सर्वात वयस्क असलेल्या नवलकडून, जो चार महिन्यात रिटायर होणार होता. शेवटच्या एका प्रमोशनमुळे तो मॅनेजर झालेला आणि त्यासाठी हे ट्रेनिंग तो अटेंड करत होता. समीक्षाने योगेशला त्याच्या डान्ससाठी व्हेल डन दिलेले. मला मनापासून वाटलेले जिच्यामुळे मी ‘क्या हुआ तेरा वादा-’ गाणे म्हटलोय ती तरी मला अॅप्रिशएिट करेल. पण नाही! लोकांकडून काही अपेक्षा ठेवणे किती चुकीचे असते हे पुन्हा मला कळले.

लोकांना माझ्या आवाजातल्या विरहाच्या वेदना की =दयातला तिच्याबद्दलचा आक्रोश समजला नाही. कमीतकमी आर्याला तरी माझ्या फिलींग्ज समजायला हव्या होत्या. पण तिच्या माझ्याबद्दलच्या भावना हल्ली बोथट झाल्या होत्या. माझे काहीही झाले तरी तिला कसलाच फरक पडत नव्हता. लोक वरवरच्या रुपावर भाळतात तेच खरे आहे. तिची बुध्दीही तेवढीच तल्लख होती त्यात काही शंका नव्हती. माझे सिलेक्शन परफेक्ट होते पण त्या सिलेक्शनला आजकाल माझे मेसेजेस, तासन्तास फोनवरचे बोलणे, व्हॅलेंटाईन डे, एकमेकांसोबत घालवलेले असंख्य क्षण, वेड्यासारखे भटकलेली ठिकाणे, माझ्या बोटातली तिने दिलेली अंगठी, खूप सारे किसेस -काही म्हणता काही आठवत नव्हते. तिने विशालला मायकेल जॅक्सनच्या कुठल्यातरी गाण्याबद्दल ‘व्हेल डन’ दिलेला, जे मला मुळातच समजले नव्हते. त्याक्षणाला मला विशालचा हेवा वाटला.

हा सेशन संपल्यावर आर्याने तिच्या समोरच्या चॉकलेटच्या ढीगातून हळूच दोन चॉकलेट्स माझ्यापुढे सरकवली पण मी त्याकडे लक्ष दिले नाही. समीक्षा गुपचूप हे सारे पहात होती आणि का कुणास ठाऊक हसतही होती. आर्याने तिला आमच्याबद्दल सांगितले आहे काय हे समजायला मार्ग नव्हता. ब्रेकमध्ये आर्याने दोन चॉकलेट्स तिच्याकडे ठेऊन घेऊन बाकीची सर्वांना वाटून टाकली. आर्याने समीक्षाला सांगून मला ती चॉकलेट्स घ्यायला लावली.

“मुलींनी दिलेल्या चॉकलेट्सना नाही म्हणतोस यार! खरोखर कमाल आहे तुझी!”

तिच्या डायलॉगवर आर्या माझ्याकडे पाहून हसत होती. समीक्षाला तिच्या बाजूला बसलेली चॉकलेटवाली मुलगी नेमकी किती पाण्यात आहे हे नक्की माहित नसावे. साला, काय चाललंय ते मलाच कळत नव्हते! टू मच कन्फ्यूजन! या दोघी मिळून माझे रॅगिंग करत असल्यासारखे मला वाटत होते.

ब्रेकमध्ये आमचा एक ग्रुप फोटो घेण्यात आला. त्यातही आर्याच्या बरोबर पाठीमागे मी उभा होतो. तिचा परफ्यूम मात्र मनाला वेड लावत होता. ट्रेनिंग झाल्यावर आम्हाला एक सर्टिफिकेटही देण्यात आले. निघताना समीक्षालाही काय झाले कुणास ठाऊक, तिनेही लिफ्ट विचारली नाही. ती आर्याबरोबर स्टेशनला गेली. आम्ही एकमेकांचे नंबर मात्र एक्सचेंज केले त्यावेळी आर्याचा डोळा माझ्यावर होता हे माझ्या नजरेतून सुटले नाही. शेवटी निराश होऊन मी एकटाच बाईकवरून गेलो. त्यानंतर का कुणास ठाऊक संदिप खरेंचे ‘दिवस असे की कोणी माझा नाही अन् मी कोणाचा नाही-’ हे गाणे मनात रेंगाळत होते.

क्रमश:

©विजय माने, ठाणे.

 

चाफा बोलेना # 2

couple-kissing-1149677_640आर्या जागेवर येऊन बसली खरी पण पुढे इंट्रोडक्शन द्यायला कोण उठेना. मग ट्रेनरने खूप ढकलल्यावर पुढचा एकजण तयार झाला. तो ही कमालीचा नर्व्हस झाला होता. शेवटी कसेबसे त्याचे इंट्रो झाले आणि गाणे म्हणून त्याने हुश्श केले. हा इंट्रोच्या शेवटी असणारा नाच किंवा गाण्याचा मुद्दा नसता तर इंट्रोमध्ये विषेश असे काही नव्हते. आरामात करता आले असते. पण हाच मुद्दा सगळ्यात महत्वाचा आहे म्हणून आमचा गुरुजी अडून बसलेला. दुसरा जागेवर येऊन बसल्यावर इंट्रो द्यायला कोण उठेनाच! मग अजून एक नियम बनवण्यात आला. ज्याचे इंट्रो झाले आहे, त्याने पुढचा माणूस नॉमिनेट करायचा आणि त्याने निमूटपणे पुढे येऊन सुरु व्हायचे.
त्यामुळे एक गोची झाली, पुढचा माणूस गाणे किंवा डान्स जे काही करत असेल त्याच्याकडे तर लक्ष नसायचेच, पण तो आता पुढे जायला मला नॉमिनेट करेल म्हणून माझ्या हात आणि तळपायाला घाम सुटायचा. बरं पहिल्या फटक्यात पुढे गेलो असतो तरीही काही टेन्शन नव्हते. एकतर लवकर नॉमिनेटही होत नव्हतो. प्रत्येकवेळी पुन्हा तोच सीन! कुणाचेही शेवटचे गाणे सुरु झाले की मला वॉशरुमला जावे असे वाटायचे. शेवटी एकोणिसावा नंबर माझा आला, तोही समीक्षाने आणला. मला पुढे जावेसे वाटत नव्हते पण इलाज नव्हता. तिने माझे नाव सांगूनही मी उठत नाही हे पाहून सगळेजण माझ्याकडे बघायला लागल्यावर मी उठून पुढे गेलो. मी बोलण्यासाठी एका पेपरवर मुद्दे लिहून काढले होते पण भीतीने गडबडीत पुढे जाताना तो महत्वाचा पेपर बसलोय तिथल्या टेबलावरच विसरलो.
ट्रेनरचे मिळून चाळीस डोळे माझ्यावर लागल्याने मी कमालीचा नर्व्हस झालेलो. त्यात जादुगारासारखा केवळ एक पेपर घेऊन पुढे गेलेलो. बसलेल्या लोकांच्या डोळ्यांत हा काय करतोय ही उत्सूकता! मी तो पेपर उघडून सर्वांना दाखवला. त्यावर मी आताचा आणि नंतरचा मी हा पहिला मुद्दा पटवून देण्यासाठी दोन आयत काढले होते. एक छोटा, माझे आताचे डेझिग्नेशन – सिनीयर एक्झ्युकिटीव्ह आणि दुसरा मोठा – माझे ध्येय – बर्‍याच लोकांचे डिपार्टमेंट हेड करणारा एक यशस्वी सिनीयर मॅनेजर! बाकीच्या लोकांनी त्यांची हा विषय एक्सप्लेन करायला रंगीबरंगी स्केचपेन्स, पेन्सिल्स वापरून काय एकेक डिझाईन बनवल्या होत्या! म्हणजे शब्दांत सांगण्याची काही आवश्यकताच नाही! त्यांच्या आयुष्याचा प्रवास त्यांनी सुरवंट ते फुलपाखरु, मेणबत्ती ते सुर्य, एक छोटे झुडूप ते मोठा वृक्ष, डोंगराचा पायथा ते डोंगरमाथा.
इतरवेळचे ठीक आहे पण ज्या परिस्थितीतून सध्या मी जात होतो, त्या परिस्थितीत तशा क्रएिटिव्ह आयडिया माझ्या डोक्यातून निघणे शक्य नव्हते. मी अगदी बेसिकातल्या बेसिक भूमितीच्या आकृत्या काढलेल्या. त्यातून मला नेमके काय सुचवायचे आहे ते मी सांगितल्याशिवाय कुणालाही समजणे शक्य नव्हते. तो घोटाळा नको म्हणून मी छोट्या आयताखाली माझे आताचे डेझिग्नेशन आणि मोठ्याखाली सिनीयर मॅनेजर म्हणून लिहीलेले. उगाचच कुणाचे कन्फ्युजन नको म्हणून हा सगळा खटाटोप केला होता. ते म्हणजे ज्युनियर केजीतल्या बाळाने चोच, डोळे वगैरे काढून खाली चिमणी किंवा कावळा लिहील्यासारखे दिसत होते हा भाग वेगळा. पण आयडिया काय आहे हे सांगायचा मी प्रामाणिक प्रयत्न केला होता. कोणत्याही अवघड गोष्टींवर स्वत: खूप कष्ट घेऊन दुसर्‍यांना त्या सहजपणे समजाव्यात, असे काहीतरी करण्यात माझा हातखंडा होता.
मी सर्वांना ज्यावेळी ते दोन आयत म्हणजे नक्की काय आहे ते समजावले तसा मी ब्लँक झालो. आर्याला माझी डफर आयडिया आवडली नाही हे तिच्या चेहर्‍यावरून समजत होते. त्यात मला पुढचे काहीच आठवेना. सर्वात विषेश म्हणजे ती आयताची गोष्ट सांगितल्यावर कुणीही मला हसले नाही. त्यांना खरोखर वाटले हे काहीतरी जाम भारी प्रकरण आहे. त्यामुळे थोडा कॉन्फिडन्स आला. मी माझ्या नावासमोर जोडायला ‘सिंपल’ हे विषेशण निवडले होते. सिंपल समीर! नावातल्या पहिल्या अक्षरावरून विषेशण निवडायचे होते म्हणून ते निवडलेले. नाहीतर ‘पुअर समीर’ हा पर्याय जरा बरा वाटला असता. किंवा ‘कन्फ्यूज्ड समीर’ अजून परफेक्ट ऑप्शन होता.
मला काही वेगळेच बोलायचे होते पण मी काहीतरी भलतेच बरळत होतो. मेंदूत उपलब्ध असणारी सारी माहिती दोन तीन वाक्यांत संपली आणि ते संपल्यावर मी छताकडे पाहू लागलो. मी खरोखर बावळट होतो कारण मला काय बोलायचे आहे ते मी मुद्देसुदपणे लिहून काढले होते पण तो पेपर मागे माझ्या टेबलवरच ठेऊन आलो होतो. चांगला इन्स्पिरेशनल गुरुसारखी तयारी करून आलेलो पण बोलायला काहीच शिल्लक नसल्याने समोरच्या गर्दीच्या धक्क्याने व्हायब्रेटर मोडवर गेलो होतो. मी सर्वांसमोर उभा राहून माझ्या स्वत:च्या आकलनशक्तीपलीकडचे काहीतरी बोलत होतो. मी आयुष्यात केलेली सर्वात क्रेझी गोष्ट ऐकून थोडा हशा पिकला. पण मी आर्याप्रमाणे फर्स्ट किस वगैरे सांगणे माझ्याने जमण्यासारखे नव्हते. मी शेव्हिंग क्रीम टूथब्रशवर घेऊन दात घासले होते हे ऐकल्यावर थोडे लोक हसले, दोन मुलींनी “ईऽऽऽ” केले एवढे ऐकू आले. शेवटी रफींचे ‘क्या हुआ तेरा वादा…’ म्हणताना बाकीच्यांना काही वाटले नसेल पण ज्याला वाटायला हवे होते त्याच्या डोळ्यांत एवढे पाणी आले होते की पापणी मिटताच ते सांडले असते. माझा आवाज कसा का असेना पण गाणे कारणी लागले होते आणि तिला रडवून मला एक प्रकारचा आसूरी आनंद मिळाला होता. एकदाचा माझा इंट्रो आटोपला. वाटला होता तितका अवघड तो नव्हता. माझ्यानंतर अजून एकाचा इंट्रो झाल्यानंतर तो इंट्रोचा राऊंड संपला.
बरोबर नऊ वाजता पंधरा मिनीटांसाठी आमचा टी ब्रेक झाला. ट्रेनरने बरोबर पंधरा मिनीटे व्हायच्या आत परत येऊन आपापल्या जागेवर बसायला सांगितलेले. त्यामुळे ट्रेनरचे शेवटचे वाक्य संपवायच्या आत मागे बसलेले बॅकबेंचर्स कॉरिडॉरमध्ये कॉफीच्या मशिनकडे पळाले. आर्या मात्र खुर्चीवरून उठून तिच्या जागेवरूनच माझ्याकडे नजर टाकून मी काय करतोय ते पहात होती. शेवटी तिची आणि माझी नजरानजर झाली आणि का कुणास ठाऊक काळजात धस्स झाले. मी तिच्याकडे दुर्लक्ष करून समीक्षाशी बोलायला लागलो. तिला इग्नोअर करून मी समीक्षाशी बोलत असलेले तिला अजिबात आवडले नाही. भूतकाळातली कुठलीही ओळख न दाखवता कमालीच्या रागात ती आमच्यामध्ये असलेल्या जागेतून तिच्या टेबलवर बसलेल्या एका मुलासोबत बाहेर कॉरीडॉरमध्ये गेली.
आमच्याजवळून गेल्यावर तिच्या पाठमोर्‍या आकृतीकडे पहात समीक्षा काहीशा संशयाने बोलली, “तिला पाहिलेय कुठेतरी.”
“कुणाला?”
“आता गेली ती, पहिल्या टेबलवर बसलेली. फर्स्ट इंट्रोवाली.”
मी जास्त लक्ष दिले नाही. आम्हीही बोलत बाहेर कॉफी मशीनकडे गेलो. ब्रेकफास्टची सोय म्हणून बाजूला सँडविचेस ठेवली होते. सेल्फ सर्व्हिस होती. सँडविच घ्यायचे, मशीनमधून कॉफी घ्यायची आणि गोलाकार टेबले मांडलेली होती, त्यातले एखादे पकडून गु्रपबरोबर ब्रेकफास्ट करायचा अशी थीम होती. पण कॉफी मशीनमध्ये डिप टी, कॉफी, हॉट चॉकलेट, लेमन टी, टोमॅटो सूप एवढे सारे ऑप्शन्स असल्याने ती ऑपरेट करायला थोडेसे अवघड होते. म्हणून तिथे बरीच रांग लागलेली. त्याच रांगेत उभे राहून मी समीक्षाला कॉफी काढून दिली.
हातातला गरमागरम कॉफीचा पेपरकप सांभाळत ती माझ्या कॉफीची वाट पहात तिथेच उभी राहिली. मी आर्याकडे मुद्दाम दुर्लक्ष केले जी मला समीक्षाला मदत केल्याबद्दल चांगलाच लूक देत होती. माझी कॉफी घेतल्यावर आर्या बसलेली जागा टाळून मी पॅन्ट्रीच्या दुसर्‍या बाजूला गेलो. समीक्षा सावलीसारखी माझ्या मागोमाग होतीच. आम्ही दोघांनी पॅन्ट्रीच्या एका बाजूला असणार्‍या मऊ सोफ्यावर बसून कॉफी संपवली. मी आणि समीक्षाच्या एकमेकांचे कॉलेज, आम्ही कुठे रहातो, ऑफिसला कसे येतो याबद्दल गप्पा झाल्या. समीक्षाची पाठ आर्याकडे असल्याने तिला काही समजत नव्हते. आर्या शांतपणे आमच्या दोघांचे नेमके काय चाललेय याचे निरीक्षण करत कॉफी पित होती. पण मी मात्र समीक्षाच्या बोलण्यात खूप इंटरेस्ट घेतोय हे भासवून आर्याला जळवायचे सुख घेत होतो.
आनिल, आकाश की अजय- तिच्या बाजूला जो कोण बसला होता तो तिच्यावर इंप्रेशन मारायचा चांगलाच प्रयत्न करत होता. पण ती त्याचे ऐकत नाही हे त्या बिचार्‍याला समजत नव्हते. आर्या खूप विचारात असली की मला लगेच समजायची. तिची नजर आणि चेहर्‍यावरचे भावांचा अभ्यास करण्यात माझे एक वर्ष गेलेले. बहुतेक ती आमच्या आठवणीत हरवली असावी.
वेळेत कॉफी संपवून आम्ही पुन्हा कॉन्फरन्समध्ये गेलो. आर्या जशी आमच्याजवळून पुढे तिच्या टेबलाकडे गेली तसे ओळखीच्या परफ्यूमचा सुगंध दरवळला.
“ती कॉर्पोरेट मध्ये आहे काय?”
“नाही.”
“मग स्विचगिअर?”
“असेल कदाचित. तू का तिच्यामागे लागली आहेस हात धुवून?”
“तिला नक्की कुठे पाहिलंय ते आठवत नाही म्हणून.”
ट्रेनरने त्याचा सेशन चालू केला आणि मी वाचलो. दुपारच्या लंचसाठीही मी आणि समीक्षा एकत्रच निघालो. ट्रेनिंगसाठी वेगळे रेस्टॉरंट होते. त्याच्या एका बाजूला बुफेचे टेबल मांडले होते. स्वत:ला हवे तेवढे प्लेटमध्ये घेऊन लोक एकेक टेबल पकडून बसत होते. आम्ही रेस्टॉरंटच्या एका कोपर्‍यात एकटाच बसलेल्या गणेशच्या टेबलवर गेलो. तो आर्याच्या स्विचगिअर डिवीजनमधूनच होता. नशिबाने तो क्वालिटी डिपार्टमेंटचाच निघाला. समीक्षाला जेव्हा ते समजले, तिने लगेच त्याच्याशी बोलायला सुरवात केली. मी त्यांना काहीही डिस्टर्ब न करता मुकाट्याने जेवायला लागलो. कुणाशी बोलायला ओळख वगैरे असणे गरजेचे असते हा नियम समीक्षाकडे नव्हता. कुठलाही कॉमन धागा मिळाला की ती चिमणीसारखी सुरुच व्हायची.
काही का असेना मी मात्र सुखाने जेवू शकलो. आर्याने आम्ही बसलेल्या टेबलाच्या विरुद्ध बाजूस एक टेबल पकडले होते आणि आम्ही- विशेषत: मी आणि समीक्षा -स्पष्ट दिसू अशा बेताने ती बसली होती. तिचे लक्ष खाण्यावर कमी आणि आमच्यावर दोघांवर जास्त होते. तिच्या आमच्याकडे एकटक पहाण्याने मला तर नजरकैदेत असल्याचा फील येत होता. खरं म्हणजे काटा आणि चमचा वापरून लंच करताना आर्या खूपच सुंदर दिसत होती. वास्तविक ती जेवतानाही एवढ्या पध्दतशीरपणे जेवायची की तिला पहातच रहावे असे वाटावे. मी खूपवेळा तो अनुभव घेतला होता. तिला जेवताना इकडेतिकडे सांडलेले बिलकुल आवडायचे नाही.
शेवटी समीक्षाने गणेशला विचारलेच, “ती तुझ्या डिव्हीजनची आहे का रे?”
“कोण?”
“तुझ्या मागे बसून आपल्याकडे नजर लावलेली मुलगी.”
मागे नक्की कोण बसली आहे ते पहायला गणेश वळला आणि त्यामुळे आर्या सावध होऊन दुसरीकडे पहायला लागली.
“हो. प्रोग्रामर आहे आमच्या डिव्हीजनमध्ये.”
“मी तिला कुठेतरी पाहिलंय यार. पण आठवत नाहीये.”
“आमच्या डिव्हीजनची क्वीन आहे ती.”
“रिअली? मग ती माझ्याकडे अशा विचित्र नजरेने का पाहते आहे?”
“आय डोन्ट नो. वास्तविक ती अशी नाही पहात कुणाकडे. शिवाय ती खूप लोकांशी बोलतदेखील नाही.”
“आटिट्यूड?”
“नाही, नाही. ती खूप मस्त आहे. कुणाला कसली मदत हवी असेल आणि तिच्याकडे जाऊन विचारले की लगेच मदत करेल. पण ती स्वत:हून बोलत नाही. अजून एक गोष्ट म्हणजे, मी सकाळपासून तिला मार्क करतोय, ती एकसारखी समीरकडे पहातेय.”
तो काय बोलला ते ऐकून मला ठसका लागला. ते दोघेही डोळे फाडून माझ्याकडे पहायला लागले. समीक्षाने मला लगेच पाण्याचा ग्लास दिला ते आर्याच्या नजरेतून सुटले नाही. तिने पुन्हा मला तसाच खून्नसवाला लूक दिला. हिचे आपले बरे आहे, माझ्याशी बोलायला नको, माझी काळजी करायला नको आणि कुणी काळजी करत असेल तर आवडणार नाही! लंचनंतर ट्रेनिंगमध्ये बसण्याआधी मी ऑफिसला फोन करून काही महत्वाचे आहे का ते विचारले. विषेश असे काही नव्हते. साला मी ऑफिसमध्ये असल्यावरच सगळ्या इमर्जन्सीज यायच्या. लंचनंतर ट्रेनिंगवर लक्ष द्यायला खूप कसरत करावी लागणार होती. कारण एकदा पोटभर जेवण झाले, एसी व मऊ मऊ खूर्ची आणि मंद दिव्यांचा उजेड असला की बसल्या बसल्या झोप हे काय प्रकरण असते ते जास्त खोलात शिरून सांगण्याची गरज नाही. बरेच लोक तर जवळजवळ झोपलेच होते. आम्ही जागे रहावे म्हणून अधूनमधून बोलत होतो.
लंचनंतर लोक झोपू नयेत यापेक्षा लोकांना झोपायला देणार नाही या उद्देशाने ट्रेनरने बर्‍याच इंट्रेस्टिंग गोष्टी आखून ठेवल्या होत्या. त्यातली एक म्हणजे मेमरी टेस्ट. अंगातला आळस जावा म्हणून आम्हांला खुर्च्या सोडून पुढे जाऊन वर्तुळ करून उभे रहाण्यास सांगण्यात आले. ट्रेनरने ज्याला कुणाला वीसच्या वीस जणांच्या विषेशणासहित नावे माहित असतील त्याला हात वर करायला सांगितले. वीसजणांपैकी फक्त दोन हात हवेत वर गेले. अर्थातच माझा नव्हता! कशाला बुद्धीला एवढा ताण द्या? आधीच डोक्यात काय कमी लोच्ये चालले होते? ट्रेनरने हात वर केलेल्यांपैकी विशालला सुरवात करायला सांगितले. विशालने एकदा सगळ्या लोकांवर नजर टाकली आणि आर्यापासून तो सुरु झाला, “अमेझिंग आर्या, युथफुल योगेश, स्मार्ट संदिप, अॅडॅप्टीव्ह आकाश, प्रेटी प्रमिला, शायनिंग समीक्षा, ट्विंकलिंग तारा, नॉटी नवल, एजाईल आनिल, जिनियस गणेश, पिसफूल प्रशांत…” यापलिकडे त्याला नावे आठवेनात आणि तो आऊट झाला.
त्यानंतर आर्याला सांगण्यात आले. तिने सावकाशपणे एकदा सर्वांवर नजर टाकली आणि तिची बुद्धी किती तल्लख आहे याची चुणूक सगळ्यांना दिसली.
“अमेझिंग आर्या. युथफुल योगेश, स्मार्ट संदिप, अॅडॅप्टीव्ह आकाश, प्रेटी प्रमिला, शायनिंग समीक्षा, ट्विंकलिंग तारा, नॉटी नवल, एजाईल आनिल, जिनियस गणेश, पिसफूल प्रशांत, रिलायबल राहुल, फ्रेंडली फ्रँक, अॅक्टिव अजय, व्हर्साटाईल विशाल, स्टायलिश स्वप्निल, पॅशनेट पार्थ, मेजेस्टिक मेहेर, डेअरिंग देवेंद्र आणि …” काही कारण नसताना वाजवीपेक्षा जास्तवेळ ती माझ्या डोळ्यांत पहात राहिली आणि शेवटी “शोना समीर!” म्हणाली.
जशी ती मला “शोना समीर-” म्हणाली तसे सर्वजण धोनीने शेवटाच्या बॉलवर सिक्स मारून मॅच जिंकल्यावर जसे ओरडतात तसे खूप जोराने ओरडले. क्षणभर नेमके काय झाले हे तिला आणि ट्रेनरला कळलेच नाही. ट्रेनर “वॉट हॅपन्ड?” म्हणून बाकीच्यांना विचारु लागला आणि त्याने त्याच्या कानांत काहीतरी सांगितल्यावर तो ही हसला. एव्हाना आपण काय चूक केली आहे हे आर्याच्या लक्षात आले आणि लाजेने लाल होत तिने जीभ चावली. काय भारी दिसत होती आर्या! बर्‍याच प्रयासाने ट्रेनरने क्राऊड कंट्रोल केला. तिने मला ‘शोना’ म्हटल्यामुळे मी गोंधळलो होतो. हा शब्द आम्ही एकत्र असताना ती बर्‍याचवेळा माझ्यावर वापरायची. तो सेशन खरोखर खूप चांगला होता. कमीतकमी माझे दु:ख मी थोडावेळ तरी विसरू शकलो.
चार वाजून दहा मिनीटांनी ट्रेनरने त्या दिवसाचे ट्रेनिंग थांंबवून दिवसभरात जे काही झाले आहे ते पाच मिनीटांत रिवाईझ करून निघायला सांगितले. दुसर्‍यादिवशी त्यावर प्रश्न विचारले जाणार होते. त्याचे जास्त मनावर न घेता केवळ “पाच मिनीटांत निघा-” ही आज्ञा माणून बरेचजण कॉन्फरन्स सोडून चालले पण आर्या तिच्याच जागी बसून लिहून घेतलेल्या नोट्स वाचत होती. माझ्याकडे बाईक आहे हे जेव्हा समीक्षाला समजले तेव्हा तिने मला “स्टेशनला सोडतोस का प्लीऽऽज?” अशी प्रेमळ रिक्वेस्ट केली. माझ्याकडे तसे पाहिले तर दुसरा कोणताही विषेश प्लान नव्हता. वास्तविक माझ्याकडे एक खूप भारी प्लान होता. तो कसा एक्झिक्यूट करायचा आहे ते देखील आम्ही ठरवले होते पण प्लानमध्ये सहभागी असणारा दुसरा माणूस सध्या माझ्याशी बोलत नव्हता. म्हणून मी समीक्षाला स्टेशनला सोडायला होकार दिला. तरीही आर्याला इग्नोअर करून समीक्षाला बाईकवरून घेऊन जाणे माझ्याच मनाला पटत नव्हते.
समीक्षाला कॉरीडॉरमध्ये वाट पहायला सांगून मी वॉशरुमला गेलो. परत येऊन कॉन्फरन्सचा रागरंग पाहिला तर आर्या जागेवर नव्हती. ती निघून गेलेली. आर्या गेल्यावर समीक्षाला स्टेशनवर ड्रॉप करणे मला वावगे वाटले नाही. आर्या असताना ते महाकठिण काम होते पण न सांगता अचानक कुठेतरी गायब होऊन तिने तो पेच आयताच सोडवून दिला. मी आणि समीक्षा खाली पार्किंगमध्ये गेलो. मी गाडी स्टार्ट केली आणि समीक्षा पाठीमागे बसली. मला आर्या कुणाबरोबर गेली आहे ते पहायचे होते. त्यामुळे मी बाईकचा अॅक्सिलरेटर ऐंशीच्या वर नेला. माझ्या त्या स्पीड आणि गाडी चालवण्यामुळे समीक्षा मात्र मला घट्ट बिलगून बसली होती आणि तशाही अवस्थेत ती गप्प नव्हती, “समीर कसली बाईक चालवतोयस यार! जाम मज्जा येतीये असे बसायला!” काय बोलणार!
मी एखाद्या डिटेक्टिव्हसारखा सार्‍या रस्त्यांवरून नजर फिरवत व्हाईट टॉप आणि ब्लॅक ट्राऊझर घातलेल्या माझ्या – द मोस्ट ब्युटिफुल आणि प्रोफेशनल लेडीला शोधत होतो पण ती कुठेही दिसली नाही. समीक्षाला स्टेशनवर ड्रॉप केले आणि आर्या आता खरोखर आपल्याला विसरली असावी असा विचार माझ्या डोक्यात येऊन गेला. ट्रेनिंग संपल्यावर मी वॉशरुमला जाऊन येईपर्यंत ती एकाएकी कुठे गायब झाली तेच समजले नाही. वास्तविक तिने लिफ्टसाठी कुणालाही विचारले असते तर कुणीही तिला नाही म्हणाला नसता.
त्यादिवशी रात्री ‘खरोखर तू मला विसरला आहेस.’ वगैरे टाईपचा तिचा मेसेज येईल म्हणून मी खूप वाट पाहिली पण आला नाही. दिवसभर ती मला जो खून्नसवाला लूक देत होती, त्यावरून ती माझ्यावर किती चिडली आहे ते कुणीही सांगू शकले असते. त्यामुळे कमीतकमी तिच्या स्टाईलने टोमणा मारणारा तरी मेसेज येणे अपेक्षित होते. मी रात्री एक वाजेपर्यंत जागून तिच्या मेसेजची वाट पाहिली पण शेवटी माझा भ्रमनिरास झाला. तिचे विचार डोक्यात तसेच दडपून ठेवणे खूप अवघड होते. त्यात ती आणि मी एका कॉन्फरन्समध्ये काही फुटांच्या अंतरावर असताना तिच्याकडे दुर्लक्ष करणे त्याहूनही कठिण!
आम्ही किती दिवस झाले एकमेकांशी बोलत नव्हतो, एकमेकांकडे पाहून हसत नव्हतो, कॉल करत नव्हतो, चॅट बंद होते. मला तासनतास तिच्याशी बोलायचे होते. तिच्या मांडीवर डोके ठेऊन तिच्या काळ्याभोर डोळ्यांत पहात स्वत:ला हरवायचे होते. आतला विरोध कधीच संपला होता. मी तिला क्षणाक्षणाला मिस करत होतो. आयुष्यात एक प्रकारचा अधुरेपणा जाणवत होता. पण माझ्यातला इगो मला कमीपणा घेऊन पहिल्यांदा तिच्याशी बोलू देत नव्हता. काही दिवसांपूर्वी ती काय म्हणत होती ते कमीतकमी ऐकून तरी घ्यायला हवे होते असे माझे मन मला सांगत होते पण आता त्याचा काही उपयोग नव्हता. गोष्टी खूप हाताबाहेर गेल्या होत्या.


क्रमश:

©विजय माने, ठाणे.

लग जा गले # ३

romance-1209046_640.jpg

पण पंधरा दिवसात आदितीचे बोलणे काहीसे कमी झालेले रितेशला जाणवले. ती अमूच्या ज्या गोष्टीने हर्ट झाली होती, तो प्रसंग काही केल्या त्याच्याही मनातून जाईना. खूप सारे प्रश्न होते. आपणही स्वार्थी झालोय का? तिचा सहवास हवा म्हणून आपण त्या बाळाला आणि तिला उगाच वेदना देतोय का? हे रिलेशनशिप आपण कोणत्या लेवलला घेऊन जाऊ शकतो? आपण आपल्या नात्याची तिला नुसतीच ओढ लावतोय का? आपण खुल्या मनाने तिला स्वीकारू शकू? असे एक ना अनेक. आणि अचानक आदितीचा मेसेज येणे बंद झाले. बिझी असेल किंवा नात्यातल्या गुंतागुंतीचा तिलाही त्रास होत असेल, बरे वाटले की करेल ती कॉल म्हणून रितेशने दोन दिवस वाट पाहिली. तिच्याकडून काहीही कम्यूनिकेशन नाही. नंतर मात्र त्याचे कशातच लक्ष लागेना. त्याने कॉल केला तर तोही लागला नाही. रितेश वेड्यासारखा तिला शोधत राहिला. पण ती कुठेच सापडली नाही. ना पुण्यात, ना कुठल्या सोशल मिडीयावर!

तिला शोधायचे कसे हा त्याच्यासमोर मोठा प्रश्न होता. काही केल्या उत्तर मिळत नव्हते. फोन लागत नव्हता, वॉट्सअॅप बंद होते, कालपर्यंत फे्रंडलिस्टमध्ये असलेली आदिती रातोरात गायब झाली होती. डोक्यात एक वीज चमकल्यासारखी झाली आणि अचानक त्याच्या मेंदूतली ट्यूब पेटली. घाईघाईने त्याने त्याचा लॅपटॉप चालू करून मेलबॉक्स उघडला आणि तो डायरेक्ट ‘सेंट आयटम्स’ फोल्डरमध्ये गेला. त्याने तिला एकदा त्याचा रिझ्यूम पाठवला होता ती मेल चेक केली. त्या मेलमधून त्याने आदितीचा मेल आयडी कॉपी केला. त्याच्या या मेलला “रिझ्यूममध्ये थोडे करेक्शन हवेय, ते करून घे आणि मग पुन्हा पाठव-” असा तिचा रिप्लायही आलेला.

रितेशने इनबॉक्स सिलेक्ट करून ‘फाईंड मेल्स फ्रॉम-’ च्या ठिकाणी आदितीचा कॉपी केलेला मेल आयडी टाकला. सर्च बटन दाबताच तिच्याकडून आलेली ती एकमेव इमेल मिळाली. रितेशने मेलचा कंटेंट सोडून त्याखाली असलेली आदितीची डिजीटल सिग्नेचर बारकाईने पाहिली. येस्स!! तिच्या ऑफिसचा लॅन्डलाईन नंबर होता. क्षणाचाही विलंब न लावता त्याने त्या नंबरवर कॉल केला. चार रिंग वाजल्या तरी कॉल उचलला जाईना. रितेशच्या चेहर्‍यावरचे समाधान मावळत होते इतक्यात फोन उचलल्याचा आवाज झाला. तिकडच्या रिसपॉन्सची वाट पहाण्याएवढा संयम त्याच्यात उरला नव्हता, “कॅन आय टॉक टू मिस आदिती प्लीज?”

“आय एम सॉरी. शी इज नॉट वर्किंग इन धिस ऑफिस नाऊ! एनीथिंग मोअर आय कॅॅन हेल्प यू वुईथ?” एका सुंदर आवाजाच्या मुलीने फोन उचलला होता.

“आय डोंट नो इफ यू कॅन हेल्प मी ऑर नॉट, पण त्या ऑफिसला का येत नाहीत ते मला सांगू शकाल का प्लीज?”

“हो. दोन आठवड्यांपूर्वी त्यांनी रिझाईन केले होते. परवाच त्यांचा लास्ट डे होता इथला.”

“त्या कुठे गेल्या आहेत काही आयडिया?”

“आय एम सो सॉरी. तसे काहीच बोलल्या नाहीत त्या.”

“अजून एक मदत करू शकाल का प्लीज?”

“काय?”

“तुमच्या रेकॉर्डला त्यांचा कोणता पत्ता वगैरे असेल तर मिळू शकेल का मला?”

“सो सॉरी. पण तो आम्हांला देता येणार नाही.”

“प्लीज…कुणाच्यातरी आयुष्याचा प्रश्न आहे.”

“नाव काय म्हणालात आपले?”

“रितेश ठाकूर. मुंबईवरून बोलतोय मी. प्लीऽज इफ यू कॅन हेल्प मी आऊट…”

“बाय एनी चान्स तुम्ही ब्लॉगर रितेश ठाकूर तर नाही ना?”

“हो. तोच आहे मी. पण तुम्ही कसे ओळखता मला?”

“तुम्ही आदिती मॅडमचे मित्र आहात ते माहिताय मला. आम्ही दोघी बाजूलाच बसायचो.”

“नाव काय तुमचे?”

“मी काजल. तूमची खूप मोठी फॅन आहे सर! तुमच्या ब्लॉगवरचे सगळे आर्टिकल्स वाचते मी. आणि तुमची ‘रेशीमगाठी’ तर अक्षरश: वेड लावणारी आहे.”

“थँक्यू सो मच काजल! पण मला आदितीचा पत्ता मिळायला तुम्ही काही मदत करू शकाल का? ऑफ द रेकॉर्ड?”

“आता आवडत्या लेखकाचे एवढे छोटे काम नाही करणार तर काय करणार मी?”

“मी तुमचे कसे आभार मानू समजत नाही!”

“आभार वगैरे काही मानू नका. तुमचा नंबर तेवढा द्या मला. मी रेकॉर्डमधून त्यांचा पत्ता काढून तुम्हांला मेसेज करते. पुढचं तुम्ही बघा!”

“नक्की बरं का! विसरु नका.”

रितेशने काहीही विचार न करता तिला मोबाईल नंबर सांगितला. देवाने काजलच्या रुपाने त्याला चांगलीच मदत केली होती. पंधरा मिनिटांत त्याच्या मोबाईलवर दोन अॅड्रेसेस आले. काजलने आदितीचा पुण्याचा पत्ता तर दिलाच शिवाय तिच्या पीएफ नॉमिनेशन फॉर्मवर लिहीलेला तिच्या बाबांचा जो पत्ता होता तो ही दिला. रितेशने तिला थँक्यूचा मेसेज करून दुसर्‍यादिवशी ऑफिसला सुट्टी टाकली आणि आदितीच्या बाबांना भेटायला थेट सातारा गाठले.

पत्ता शोधत तो त्यांच्या घरी पोहोचला. नशिबाने तिचे आईबाबा घरातच मिळाले. रितेशने आदितीचा मित्र म्हणून ओळख सांगितल्यावर बाबांनी त्याला बसायला सांगितले. त्यांना भेटण्याचे खरे कारण मात्र सांगण्यासारखे नसल्याने तो नक्की कशासाठी आलाय याचा सुगावा मात्र त्याने लागू दिला नाही. सातार्‍यात काम होते, शिवाय आदितीने एकदा हा अॅड्रेस दिलेला. जाता जाता भेटून जावे म्हणून सहजच आलो असा त्याने बहाणा केला. मग गप्पांच्या ओघात आदिती कॅनडात -टोरँटोला शिफ्ट झाल्याचे समजले. जाताना ती अमूलाही घेऊन गेली होती.

“पण मला काही बोलली नाही ती. पंधरा दिवसांपूर्वी तर भेटलो होतो आम्ही.”

“अचानकच ठरले तिचे. अलिकडे खुशही दिसत होती. आम्हांलाही वाटले विकासच्या धक्क्यातून सावरली ती आता. एरव्ही तो गेल्यापासून खूप उदास असायची ती.”

“तिने तिथला नंबर दिलाय ऑफिसचा?”

“नाही. तीच दोन तीन दिवसांतून फोन करते आम्हांला.”

“अच्छा! आता फोन आल्यावर मात्र तिचा नंबर तेवढा घ्या.”

“हो. नक्की घेईन आणि कळवेन तुला.”

रितेशने तिच्या बाबांना त्याचा मोबाईल नंबर देऊन निरोप घेतला. त्यानंतर बाबांचा फोन येईल म्हणून त्याने खूप वाट पाहिली पण त्यांचा कॉल आला नाही. उलट त्याने फोन केल्यावर बाबांनी तो घेण्याचेही टाळले. दोन तीन वेळा असे झाल्यावर रितेशने पुन्हा त्यांना कॉन्टॅक्ट करायचा प्रयत्न केला नाही. तिच्याबद्दल काहीतरी समजेल या आशेवर तो रोजचा दिवस जगत होता पण तिच्या बाबतीतले कसलेही सरप्राईज मिळत नव्हते.

चार वर्षे उलटून गेली. हा चार वर्षाचा कालावधी त्याच्यासाठी एखाद्या तपासारखा होता. तिला विसरणे खूप अवघड होते. दिवस सरतील तशा यातना कमी होतात असे म्हणतात पण एवढा काळ लोटूनही हृदयात ‘आदिती’ नावाची ज्योत तशीच तेवत राहिली होती. ऑफिसला वाहून घेतल्यावर रितेशसारख्या मॅनेजरला बाकीच्या गोष्टी डोक्यातून बाहेर ठेवणे तितकेसे अवघड नव्हते. पण काही केल्या रात्र सरायची नाही. तिला विसरण्याचे खूप प्रयत्न झाले पण खरोखर आदितीचा घाव एवढ्या सहजासहजी भरणारा नव्हता. त्याने कंपनी बदलली. नव्या ठिकाणी तो मार्केटिंग हेड झाला. घरी स्थळे पहाणे सुरु होते आणि हा नकारावर नकार देत हाता. का कोण जाणे, कधीना कधी त्याची आदिती नक्की परत येईल ही त्याला खात्री होती. पण तिच्याकडून गेल्या चार वर्षात एक कॉल, मेसेज, किंवा मेल काहीही आले नव्हते.

सकाळचे नऊ वाजले असतील. फायनांशियल इयर नुकतेच संपल्याने रितेश रिलॅक्स होता. एप्रिल महिन्यात कसले आलेय प्रेशर? मस्त कॉफीचे घोट घेत तो तिच्या आठवणीत हरवला होता. एवढ्यात मोबाईलवर अचानक दोनतीन मेसेज आले. रितेशने मोबाईलच्या स्क्रीनवर पाहिले तर अननोन नंबर होता. पण अननोन नंबरच्या सुरवातीला असणारा आयएसडी कोड वेगळा वाटला – वन फोर वन सिक्स -टोरँटो – हे सारे पाठ झालेले!

कमालीच्या एक्साईटमेंटमध्ये त्याने कॉफीचा कप बाजूला ठेवत मोबाईल अनलॉक केला. पटकन नंबरवर टच करून आधी डीपीचा फोटो उघडला. आदि! हा चेहरा पाहण्यासाठी जीव किती आतूरलेला! ती मोबाईलच्या स्क्रीनवरून त्याच्याकडे पहात हसत होती, अगदी काल परवा भेटल्यासारखी! गेल्या चार वर्षात या चंद्रमुखीला कितीदातरी विसरावे म्हटले तरी त्याला शक्य झाले नव्हते. मेसेज वाचायचे सोडून तो त्या फोटोत हरवून गेला. ही नेमके करते तरी काय, दिवसेंदिवस तरुणच होत चालली आहे. तिच्या या मेसेजसाठी तो गेली कित्येक वर्षे वाट पहात होता. आनंदाने त्याच्या अंगावर काटा आला आणि डोळ्यांत अश्रू!

आय एम सो सॉरी शोना! कॅनडावरून मी कायमची परत येतीये, तुला भेटण्यासाठी. आता मला जगाची पर्वा नाहीये

एवढ्या काळात मला काय समजायचं आहे ते समजलयं. चार वर्षे खूप झाली, आता अजून हा विरह नकोय मला

अमूही चौथीत जाईल त्याला मस्त कोणत्यातरी छानपैकी शाळेत घालून मुंबईला सेटल व्हायचा विचार आहे माझा

बस झाली ही धावपळ आता. पैसा कमावला, बँक बॅलन्स आहे पण त्याहीपेक्षा महत्वाच्या काही गोष्टी असतात त्या मी मध्यंतरी विसरून गेले होते

त्याचा मेंदू बधिर झाला! कधी कधी आनंदाचा असा धक्का पचवणेही खूप अवघड असते हे त्याला पटले.

ठीक आहेस ना तू राजा?

हे! काय लिहू सुचत नाही यार! आज खूप मोठा धक्का दिलास तू! तसे धक्के देण्यात पटाईत आहेस हे माहिताय मला. मी शिमल्याला असताना ‘आय लव्ह यू’ म्हणून दिलेला धक्का आजही आठवतोय. त्यानंतर तू माझ्या आयुष्यातून अचानक गायब होऊन दिलेला धक्काही अजून तसाच ओला आहे. आणि आज हा!

ते सारे सोड! मी परत येतीये इंडियात!! तुला समजतेय का मी काय म्हणतीये ते?

येस! वेलकम टू इंडिया आदिती!

तू नावेदेखील विसरलास की! शोना, बार्बी आणि आदि म्हणायचास मला. की अजून कोण आली आहे लाईफमध्ये माझ्या लाडक्या रायटरच्या?

छे गं!

काही सांगू नकोस! चार वर्षापूर्वीच एवढ्या मुली वेड्या होत्या. आता तर लोकप्रिय झालायस तू! लवस्टोरीमध्ये ‘रेशीमगाठी’ टॉपवर आहे

तुला कसं माहित?

तुला काय वाटले, मी तुझ्याशी बोलत नव्हते म्हणून तुला आयुष्यातून थोडीच बाजूला केले होते! तुझा एक ना एक शब्द माझ्या काळजात आहे. तुझ्या फॉलोअर्स, कॉमेंट देणार्‍या मुली या सार्‍यांवर माझी नजर होती! आणि अजूनही असते बरं का!

रिअली?

म्हणजे काय! लहान मुल रस्ता चुकल्यावर त्याला रस्ता दाखवावा लागतो, पण एवढ्या काळात समजले माझे ब्लॉग लिहीणारे बाळ खरोखर सज्ञान आहे. अगदी कुठून माहित नाही, पण पत्ता काढून माझ्या बाबापर्यंत पोहोचलेले! फक्त तुझे दुसरीकडे कुठे हुकअप असेल तर सांग मी पुढे काही विचारण्याच्या आधी

काय विचार ना

मी एक धाडसी विचार केलाय

कोणता?

आता उगाच कोड्यात नाही बोलणार मी. डायरेक्ट सांगते – ‘आदिती रितेश ठाकूर’ असे नाव बदलायचा विचार आहे. आहेस तू तयार? आय नो, मी तुला इकडे येताना काहीच सांगितले नव्हते. तुझ्या आयुष्यातून कायमचे निघून जावे हा विचार करून निघालेले पण गेल्या चार वर्षातली एक रात्र अशी गेली नसेल, ज्यादिवशी तुझ्या आठवणींनी माझी उशी भिजली नाही. खूप मिस केले तुला आणि आता समजले की तुला विसरणे शक्य नाही ते. आपल्या सगळ्या भेटी अजून तशाच हृदयात साठवून ठेवल्या आहेत मी. तुझं मला पॅम्पर करणं, मला खुश करण्यासाठी लगेच फोन करणं, वॉट्सअॅपवर माझ्याशी फ्लर्ट करणं, हे सारं कसं विसरू शकणार होते मी राजा?

हो माहित आहे मला. म्हणून चार वर्षे मला एकही कॉल, मेसेज किंवा साधी मेलही केली नाहीस तुझ्याबद्दलची. किंवा इथे मी एकटा कसा जगतोय याची साधी चौकशी करावेसे वाटले नाही तुला.

मला तुला डिस्टर्ब करायचे नव्हते

मग आता का करतीयेस?

आता माझ्यावर काहीही बंधने नाहीत. अगदी समाजाचीदेखील मला पर्वा नाही. मला माझे आयुष्य जगायचेय. पण तुझी तयारी असेल तर! तुला दु:खी करून मला काहीही नकोय

आलीय मोठी शहाणी उपदेश करायला! कधी येणार आहेस इकडे?

सहा मे! माझे आयुष्य नव्याने सुरवात करायचा दिवस! या दिवसाची मी कित्येक वर्षे वाट पहातीये. लॉ ऑफ अॅट्रॅक्शन, रोजचे व्हिज्युलायझेशन, थॉट इलेव्हेटर्स या सर्वांचा एकच उद्देश होता-

कोणता?

मिसेस आदिती रितेश ठाकूर व्हायचा

आय एम सो सॉरी आदिती. मी सारे विसरलोय या चार वर्षात. खूप यातना दिल्या आहेस तू मला. आता ती एकेक रात्र आठवली तरी अंगावर काटा येतो. तू जवळ नाहीस या विचाराने आयुष्यात एक पोकळी वाटायची. सारं काही सुनं सुनं वाटायचं. पुन्हा ते नव्याने भोगायची माझी अजिबात इच्छा नाही

इट्स ओके! आय कॅन अंडरस्टॅन्ड. सगळी चूक माझी आहे! मी असे नको होते करायला. तुझा थोडा तरी विचार मी करायला हवा होता

पण सारे घडून गेल्यावर बोलून काय उपयोग? म्हणतात ना पुलाखालून बरेच पाणी वाहून गेलेय आतापर्यंत. चार वर्षे हा खूप मोठा काळ असतो ते तुला समजायला हवं

आय नो! अॅन्ड आय अॅक्सेप्ट इट!

एक शेवटचं विचारायचं होतं तूला आदिती, चार वर्षे – मला काहीही न सांगता सोडून गेल्यापासून तो प्रश्न माझ्या डोक्यात घोळतोय

काय? आता एवढा नकार दिलाच आहेस तर अजून जाणून घेण्यात काय अर्थ आहे का?

हो आहे. हा प्रश्न मी खूप वर्षे मनात जपून ठेवलाय. पण त्याचे उत्तर मिळाल्याशिवाय हा चाप्टर कायमचा क्लोज नाही होणार माझ्यासाठी!

ठीकाय, विचार तर मग –

पण एक सांगतो, मला फक्त एका शब्दात उत्तर हवंय! तुला माहित आहे, त्याच त्याच गोष्टी पुन्हा सांगितलेल्या मला अजिबात आवडत नाहीत-

गो अहेड – जे काही विचारायचे आहे ते विचार!

रितेशने वाजवीपेक्षा जास्त वेळ घेतला. त्याला आठवण करून देण्यासाठी पुन्हा तिचाच मेसेज आला

विचारतोयस ना?

हो! मग लग्न रजिस्टर करायचं की धामधुमीत?

समाप्त.

©विजय माने, ठाणे.

लग जा गले # 2

people-2562102_640

एकदिवशी शिमल्याला टूरवर असताना रितेश जेऊन आडवा झाला आणि वॉटसअॅप चॅट उघडले तर आदितीचा मेसेज होता.

हाय, काय करताय?

शिमल्याला आहे सध्या. ऑफिशियल टूर!

वाऊ! आम्हीही हनिमूनला शिमल्यालाच गेलेलो. खूप थंडी असेल ना तिथे?

हो

जेवण झालेय तुमचे?

हो जस्ट. तुम्ही जेवलात?

हो आत्ताच जेवले मी

छोटा काय करतोय?

झोपलाय तो. आज एकटीच आहे घरी. आईबाबाही परत गावी गेलेत. खूप बोअर होत होते

वा! बोअर झाल्यावर आमची आठवण आली का?

नाही तसे नाही, पण खूप दिवस झाले एक गोष्ट तुम्हांला सांगायचीय

कोणती?

छान लिहीता तुम्ही

हे सगळेच सांगतात की. ब्लॉगखालच्या कॉमेंट्सवरून समजते ते

हंऽऽ. खरंय ते! पण मलाही सांगावेसे वाटले

अच्छा. थँक्यू सो मच! बाय द वे तुमच्याही कॉमेंट्स मला खूप आवडतात

हो?

खरं! तुमची कॉमेंट नाही आली की मला चुकल्यासारखे वाटते

पण तुम्हीही प्रत्येक मेसेजला रिप्लाय देता ते ही आवडते मला. वाटलेले खूप आटिट्युड असेल तुमच्यात, पण तसे नाही हे समजल्यावर बरे वाटले.

हंऽऽ कसला आलाय आटिट्युड! एकतर आपले आयुष्य एवढे एवढेसे आणि त्यात उगाच कशाला शत्रु बनवत बसायचे?

ही झाली तुमची थिंकींग! पण मला सांगायचे आहे ते ऐकून तुम्हांला काही वेगळे तर वाटणार नाही ना?

नाही! असे काय बोलणार आहात तुम्ही माझ्याशी?

तुम्ही मला आवडता

हो. ते माहित आहे मला

कसं काय माहित?

तुमच्या मेसेजमध्ये किती कौतूक असतं माझं? ते कळतं त्यावरून

अच्छा? अजून काय असतं?

अजून काय? पण खरं सांगायचं तर आता एक प्रॉब्लेम आहे

कोणता?

माझ्या मोबाईलची बॅटरी लो होत आलीय आणि कधीही मोबाईल बंद होऊ शकतो

काय तुम्ही पण! चार्जर नाही आणलात का?

नाही. सकाळी लवकरचे फ्लाईट आहे म्हणून गडबडीने घरातून निघालो होतो. नेमका चार्जर विसरला

तरी किती परसेंट आहे अजून?

बारा

ठीक आहे चालेल मग. मला जे सांगायचंय ते मी सांगू शकते

अजूनही काही सांगायचंय?

हो

काय?

प्रॉमिस मी, तुम्ही रागावणार नाही किंवा तुम्ही उगाच वेगळा विचार करणार नाही

प्रॉमिस!

बघा हंऽऽ

नाही हो! बोला तुम्ही!

आय लव्ह यू – फ्रॉम द बॉटम ऑफ माय हार्ट!

आदितीचा मेसेज पाहून रितेश हडबडला. वास्तविक घरापासून बाहेर आहे म्हणून त्याने ड्रिंकही केलेले. त्याची नशा मेंदूवर रेंगाळलेली पण तिच्या मेसेजने ती कुठल्याकुठे पळाली. त्याला काय बोलावे ते कळेना. तिच्या मनात त्याच्याबद्दल सॉफ्ट कॉर्नर असावा अशी त्याला शंका होती पण अचानक ती एवढी स्पष्ट बोलेल अशी त्याने कल्पना केली नव्हती. रितेश काहीही रिप्लाय देत नाही हे पाहून पुन्हा तिचाच मेसेज आला.

हॅलो? आहात का तुम्ही?

हो आहे

मग बोला की!

काय बोलणार? दोन पेग घेतले होते. उतरवले तुमच्या मेसेजने

आवडला नाही का?

आय मीन, तसे नाही पण मी आत्ता या क्षणाला हे सारे एक्सपेक्ट नव्हते केले. पण तुम्ही जाम भारी आहात. डायरेक्ट बॉम्ब टाकलात माझ्यावर

हा हा! मग? आता काय कराल?

काही नाही! तुम्ही कोड्यात टाकले मला. खरं सांगू?

काय?

तुम्हीही मला आवडायचा

मग आजपर्यंत का नाही सांगितले?

तुम्ही किती केले तरी एक जबाबदार स्त्री आहात. आणि तुम्हांला असे कसे सांगणार मी? आम्हाला दहादा विचार करायला लागतो तुमच्यासारख्यांशी बोलण्याआधी

मी तुम्हांला किती हिंट दिलेल्या. पण काही म्हणा, तुम्ही या बाबतीत अगदीच मठ्ठ आहात

हो असेन कदाचित. प्रायॉरिटीज वेगळ्या असल्या की आजुबाजूला लक्ष नाही जात

अगदी मोबाईल नंबर मागण्यापासून मलाच करावे लागले

पण मला काय माहित की तुमच्या मनात माझ्याबद्दल अशा फिलिंग्ज आहेत म्हणून!

मग कोणती मुलगी तुम्हांला एवढे डायरेक्ट बोलेल?

पण शेवटी बोललातच ना!

काय करणार? समोरच्याला कळतच नाही तर मी काय करू शकत होते? पण मी ठरवलेले, आज जर तुम्ही काही बोलला नाही तर मात्र तुमचा नंबर मोबाईलमधून डिलीट करून टाकणार आणि पुन्हा तुमच्याशी कधीही नाही बोलणार

अस्सं! मग?

मग काय? आता कशाला ती वेळ येईल?

त्यानंतर दोघांचे वॉट्सअॅपवर रेग्युलर बोलणे सुरु झाले. दोघेही आकंठ प्रेमात बुडालेले. तिचे वय कशाच्याही आड येत नव्हते. ती खूप अरे तूरे कर म्हणून मागे लागलेली पण रितेशला ते अवघड वाटत होते. मग त्याने “सुरवात तुम्ही करा.” असे सांगितल्यावर दोघांचे अहो जाहो एकेरी झाले होते. रोज एकमेकांचा आवाज ऐकल्याशिवाय दोघांनाही चैन पडत नव्हता. रितेशच्या डोक्यात सतत तिचा विचार चाललेला असायचा. सकाळी तिचा गुडमॉर्निंचा मेसेज येत नाही तोपर्यंत तो बेचैन असायचा. दोघांच्यात कोणताही आडपडदा राहिला नव्हता. पण त्यांचे भेटणे मात्र थोडे अवघड झाले होते.

कारण रितेश मुंबईत तर आदिती पुण्यात होती. दोघांकडे नंबर असूनही एकमेकांचा पहिला आवाज ऐकायला त्यांना दोन महिने लागलेले. फोनवर बोलणे चालू झाल्यावर मात्र त्यांचा बॉन्ड चांगलाच जुळला. आदिती खरोखर एक यशस्वी मॅनेजर होती. एका कंपनीच्या पर्चेससारख्या डिपार्टमेंटचे हेड म्हणून काम पाहणे वाटते तितके सोपे नाही. कामाचा एवढा प्रचंड ताण असतानाही ती अगदी शांतपणे त्याच्याशी बोलायची. मितभाषी, स्पष्ट विचार आणि कुठे चुकत असेल तर तू चुकतोयस हे ठामपणे म्हणण्याचा स्वभाव यामुळे रितेशला आदिती आवडायला लागली. एवढी की त्याला तिच्याखेरीज काही सुचेना. सकाळी झोपेतून उठल्यावर पहिली आठवण तिची आणि झोपताना शेवटचीही तिचीच. स्वप्ने तिची आणि डोक्यात संभाषणही तिचेच.

पण तिला अजूनही जाणून घ्यायला हवे होते. शिवाय तिच्या मनात काय आहे, तिच्या कुटुंबाबद्दल काय आहे हे त्याने कधी तपासले नव्हते म्हणून दोघांनीही एक दिवशी भेटायचे ठरवले. अचानक रितेशला एका कस्टमर मिटींगसाठी अनायासे पुण्याला जावे लागले. पण तो पुण्याला येतोय हे त्याने आदितीला मुद्दामच सांगितले नाही. तिच्यासाठी ही अचानकवाली भेट एक मोठे सरप्राईज असणार होते. सकाळसकाळी तिचा मेसेज आला-

गुड मॉर्निंग शोना

गुड मॉर्निंग आदि! काय करतेयस?

ऑफिसला पळतेय! उशिर झालाय!

अच्छा, तू कुठे आहेस?

तुझ्या पुण्यात!

डोन्ट टेल मी!

खरंच!

लगेच तिचा फोन आला!

“वेडा आहेस काय तू? आणि तू पुण्याला येतोयस हे मला का नाही सांगितलंस?”

“अचानक ठरले.”

“अच्छा! तू ना एक नंबरचा डफर आहेस!”

आदितीने डफर बोललेले त्याला खूप आवडायचे.

“काय करणार, एवढे दिवस नुसतेच बोलतोय. इकडे ये म्हणून पुण्याचे लोक बोलवतही नव्हते. म्हटले जाऊया पुण्याला आणि मस्तानीची चवही घेऊन येऊया!”

“हो का? आणखी कशाकशाची चव घ्यायचीय?”

“सध्या तरी मस्तानीचीच आणि मस्तानीच्या मनात मला भेटायचे असेल तर कुठे ते सांगावे म्हणजे आम्ही तिथे येण्याचा प्रयत्न करू.”

“चल आज हाफ डे टाकते. अॅक्च्युली फुलडेच टाकला असता पण आज ऑफिसमध्ये जाणे आवश्यक आहे. काही गोष्टी आहेत ज्या आजच संपवायच्या आहेत. त्या दुपारपर्यंत पूर्ण होतील. मग भेटू आपण. तू एक काम कर, मी तुला पत्ता पाठवते. माझ्या ऑफिसच्या इकडेच ये, तिथून मग जाऊया कुठेतरी.”

“डन देन! सी यू सून!”

तिने पत्ता पाठवून दुपारी दोनपर्यंत पोहोचायला सांगितले. रितेशची एका कस्टमरबरोबर मिटींग होती. तासाभरात ती संपवून तो आदितीने दिलेल्या पत्त्यावर दीडलाच पोहोचला आणि तिला तुझ्या ऑफिसच्या खाली चहाची टपरी आहे तिथे थांबलोय म्हणून त्याने मेसेज केला. पंधरा मिनीटांत ती खाली आली. किती छान दिसत होती. मानेवर रुळणारे मोकळे केस, कोरीव भूवया, काळेभोर आणि पाणीदार डोळे, त्यावर उघडझाप होणार्‍या दाट पापण्या, अगदी धनुष्यालाही लाजवतील असे ओठ ही सर्व सामग्री घेऊन आलेली मुलगी पस्तीस वगैरे वर्षाची आहे हे कुणाला सांगून पटले नसले. शिवाय एका तीन वर्षाच्या मुलाची आई म्हणजे सोडाच! संतूर मम्मीच जणू! थोडीशी गुबगुबीत. पण रितेशला बघताक्षणीच आवडलेली. काहीही म्हणा, फेसबुकचे फोटो आणि खरा माणूस यातले अद्वितीय काय आहे हे भेटल्याशिवाय समजत नाही.

ती पार्किंगमधून कार घेऊन आली आणि रितेशजवळ आल्यावर तिने त्याला दुसर्‍या बाजूने बसायची खूण केली. दरवाजा उघडून तो आत बसला तसा तिचा सुगंध रितेशला वेडा करून गेला. परफ्यूमचे सिलेक्शन खूप वरच्या दर्जाचे होते. कुठे जायचे म्हणून तिने विचारले खरे पण रितेश पुण्यात नवीन असल्याने ते त्याने तिच्यावर सोडले. इथले रस्ते, हॉटेल आणि मेनू तू शोधायचेस असे त्याने सांगून टाकले. तिने एका चांगल्या हॉटेलच्या पार्किंगमध्ये गाडी उभी केली. आत प्रायव्हसी मिळेल अशा ठिकाणी ते जाऊन बसले. दुपार असल्याने तशी वर्दळही फारशी नव्हतीच.

“काय खायचे बोल.”

“तुला आवडेल ते मागव. मी पाहुणा आहे पुण्याचा.”

“ओह आय सी! चल इथे पाष्ता चांगला मिळतो!” म्हणून तिने पाष्त्याची ऑर्डर दिली. मग गप्पांना सुरवात झाली. सहा वर्षापूर्वी तिचे विकासबरोबर लग्न झालेले. इंजिनिअरिंगला दोघेही एकाच कॉलेजमध्ये होते. लव्ह मॅरेज. नंतर तो मर्चंट नेव्हीत जॉईन झाला. लग्नानंतरची दोन वर्षे खूप सुखात गेली. साडेतीन वर्षापूर्वी ड्युटीवर निघताना आदिती प्रेग्नंट आहे ते समजल्यावर “यावेळी लवकर परत येतो.” म्हणून जे गेला ते गेलाच. परत आलाच नाही. फोन नाही की काही नाही. सातआठ महिने वाट पाहिली आणि मग कंपनीने तो मिसींग आहे म्हणून घरी पत्र पाठवले.

घरच्यांनी ‘अनोळख्या मुलीशी लग्न’ या विषयावरून ज्या मुलाला घरातून बाहेर काढले त्या मुलाच्या पश्चात इंश्युरन्सची रक्कम घ्यायला ते एकमेकांशी भांडायला लागले. आदितीची अवस्था खूप विचित्र झालेली. अमेय अजून पोटात होता. एकतर विकास गेलाय हे मानायला मन तयार नव्हते. ज्या माणसाचे शेवटचे दर्शन होत नाही, तो आपल्यातून गेलाय हे कसे मानायचे हा तिचा रास्त प्रश्न होता. त्यात घरच्यांची तिच्या घरी येऊन भांडणे! तरी नशीब आदितीने राहता फ्लॅट स्वत:च्या जीवावर घेतलेला. तिला हे सारे नवीन होते.

शेवटी तिने तुमचा मुलगा आहे, तुम्ही पैसे घ्या, मला त्यातले काहीही नको म्हणून स्पष्ट सांगितले. घरचे पैसा आणि प्रॉपर्टीसाठी कोणत्या थराला जाऊ शकतील याची तिला पुरेपूर जाणीव होती आणि म्हणूनच तिने एकटे का असेना -सर्वांपासून लांब रहाणे पसंत केले होते. पुन्हा सासरच्या माणसांत जाऊन मिसळणे तिच्या स्वभावात नव्हते. एवढ्या मोठ्या पुण्यात एकटी मुलगी रहाते हे नवीन नसले तरी आईबाबांना काळजी होतीच की! बाबा नोकरी करायचे त्यावेळी शक्य नव्हते पण रिटायर झाल्यावर मात्र अधूनमधून आईला घेऊन दहा पंधरा दिवस आदितीकडे रहायला यायचे.

पण खर्‍या अर्थाने विकास गेला तेव्हापासून आदिती एकटी पडली. डिलीव्हरीच्या वेळीही सासरचे कुणी आले नाही. नातवाच्या पायगुणाने मुलगा गेला म्हणून घरचे त्या दोघांवर रुसलेले. त्यांच्याबरोबरचे संबंध पूर्ण तोडलेले. पायगुणाचे नुसतेच कारण. खरी गोष्ट तर प्रापर्टीची! तीही तिने देऊन टाकलेली. मग जबाबदार्‍या घ्यायला कोण कशाला येईल? सारे बाळंतपण तिच्या आईबाबांनीच केले. अमू छोटा होता त्यावेळी खूप त्रास व्हायचा. तिसर्‍या महिन्यापासून त्याला बाजूला करून तिने ऑफिस जॉईन केले. तिची आई येऊन बरोबर राहिली. अमू चांगला दोन वर्षाचा होईपर्यंत तिच्याजवळ होती. ती परत गावी गेल्यावर छोट्या अमूला डे केअरमध्ये ठेऊन तिला नोकरी सांभाळावी लागली. अगदी आताही ती ऑफिसला जाताना त्याला डे केअरला सोडून जायची आणि घरी परतताना आईविना दिवसभर बसून थकलेला तो चिमुकला जीव तिच्यासोबत यायचा.

इंजिनियरिंग होऊन चांगला जॉब मिळाल्याने तो सोडण्याचा प्रश्नच नव्हता. शिवाय स्वत:च्या पायावर उभा रहाण्यासाठी तेच एकमेव साधन होते. आणि जॉब सोडून ती करणार तर काय होती? अमूला चांगली सवय लागावी म्हणून घरात मुद्दाम टीव्ही घेतला नव्हता. तास न् तास टीव्ही पहाण्यापेक्षा आवडत्या पुस्तकात डोके घालून बसणे ती पसंत करायची. अगदी याच तिच्या छंदामुळे तिची रितेशशी ओळख झालेली. शिवाय माहेर मुंबई असल्याने तो लिहीत असलेल्या ‘रेशीमगाठी’तील मुंबईचा ओढा हा पहिल्यापासूनचाच. खूप सारे बोलताना ती मधूनच भावूक व्हायची आणि तिच्या डोळ्यांत पाणी तरळलेले दिसायचे. शेवटी सारे सांगून झाल्यावर ती वर्तमानात आली.

“काय मी पण सारे माझेच सांगत बसलीये. बोअर तर नाहीस ना झाला?”

“नाही गं. खूप सोसलयंस तू. ग्रेट आहेस यार!”

“कसलं आलंय ग्रेट! परिस्थितीचे चटके सोसले की तेवढा ग्रेटनेस येतोच. आणि स्त्रियांना तर येतोच येतो. ते सोड, तुझे ऑफिस काय म्हणतेय?”

“ठीक चाललेय.”

“मी आता कॅनडा आणि ऑस्ट्रेलियासाठी ट्राय करतेय.”

“म्हणजे?”

“चार पाच वर्षे जाऊन यायचे. मग एखादा जॉब पहायचा इथे. साधा असला तरी चालेल. पण थोडे जास्त पैसे कमवायचे म्हणजे चारपाच वर्षे बाहेर गेल्यावाचून गत्यंतर नाही.”

ते ऐकून रितेश अडखळला पण काही बोलला नाही. पाष्त्यानंतरची कॉफी संपवण्यात मग्न आहे हे नाटक करण्याचा तो प्रयत्न करत होता. रितेश पुण्यातला पाहुणा म्हणून आलेले बिलही तिनेच भागवले. मुंबईत भेटल्यावर तू खर्च कर असे म्हणताना तिने गंमत म्हणून जो उजवा डोळा मारला त्याने रितेशच्या काळजात फुलपाखरे उडाली. घरी जाताना तिने अमूला डे केअरमधून घेतले. पण कारमध्ये आधीच बसलेल्या रितेशला पाहून त्याने लगेच हा कोण असे तुसडेपणाने स्पष्ट विचारून पुणेकर असल्याचे सिद्ध केले. मग तिने हा माझा ऑफिसमधला फ्रेंड आहे असे सांगून त्याला गप्प बसवला. तो मधून मधून तिला हा तुझा फ्रेंड आपल्याबरोबर का येतोय वगैरे प्रश्न विचारत होता आणि ती त्याच्या बालबुद्धीला पटतील अशी उत्तरे देत होती.

स्वारगेटजवळ आल्यावर रितेश तिथे उतरून मुंबईची बस पकडण्याच्या विचारात होता पण ती म्हणाली, “प्लीज, चल ना घरी.”

“आर यू शुअर? यू वोन्ट बी हॅविंग एनी इश्यूज?”

“नाही रे चल!”

तिचे आईबाबा सध्या पुण्यात नाहीत एवढी माहिती तिने सांगितली होती. पण अमू बरोबर असल्याने रितेशला शंका येणे साहजिक होते. शिवाय एकट्या आणि स्वतंत्र रहाणार्‍या स्त्रियांबद्दल ती कोणत्या वळणाची आहे या गोष्टींबद्दल सोसायटीमधल्या लोकांचे बरेच निकष असतात. आदितीबद्दल लोकांनी काही वेडेवाकडे बोललेले रितेशला अजिबात आवडले नसते म्हणून तिला मान खाली घालायला लावेल अशा कोणत्याही गोष्टीपासून त्याला दूर रहायचे होते.

“एरव्ही त्याला मी लेट पिक करते पण आज हाफ डे घेतलाय म्हणून आताच घेतले. नाहीतर मला पुन्हा इकडे यायला लागले असते.”

“नक्की ना?”

“हो रे बाबा. आणि असाही तो दुपारी झोपतो. गेल्यागेल्या झोपेल तो. आपल्याला निवांतपणे गप्पाही मारता येतील.”

तिची बिल्डिंग आली. गाडी पार्क करून खांद्यावरची पर्स सांभाळत झोपेत असणार्‍या अमूला कडेवर घेऊन वर जाताना तिची तारांबळ होत होती. अमूला घ्यायचे रितेशच्या डोक्यात आलेले पण तो त्याच्याकडे येणे शक्य नव्हते. म्हणून निमूटपणे तिच्यामागून जाण्याशिवाय रितेशकडे दुसरा पर्याय नव्हता.

पाचव्या मजल्यावर पोहोचताच तिने लॅचने दरवाजा उघडला, अमू तिच्या खांद्यावर मान टाकून झोपला होता. त्याची झोपमोड होऊ नये म्हणून तिने त्याला हळूच नेऊन सोफ्यावर बसवला आणि रितेशला आत यायला सांगितले. रितेश शूज काढून थोडासा बिचकतच आत गेला. हॉल बर्‍यापैकी आवरलेला होता. फक्त अमूची खेळणी मात्र सगळीकडे पसरलेली होती. अमूला तसाच सोफ्यावर बसवून आदितीने सारा हॉल आवरला.

“अरे हा खूप पसारा करतो एकटा असला तरीही. आणि आवरतही नाही, सारे मलाच आवरावे लागते.”

“इट्स ओके. मुलं म्हटलं की असणारच हे.”

अमू मात्र डोळ्यांतली झोप उडाल्यासारखा रितेशच्या हालचाली निरखत बसला होता आणि त्यामुळे रितेश कमालीचा नर्व्हस झालेला. अमूला त्याने स्माईल देऊन पाहिले मात्र अमू हसायच्या मूडमध्ये नव्हता. आदितीचे आईबाबा घरी नसले तरी त्याला अमू असण्याची भीती वाटत होती. तिच्या आईबाबांना आपल्याबद्दल कोण घरी आला होता म्हणून सांगेल ही चिंता त्याला लागून राहिलेली. आदितीने अमूला झोपायला चल म्हणून सांगून पाहिले पण तो काही केल्या मानायला तयार नव्हता. त्याला हॉलमध्ये सोफ्यावरच बसायचे होते.

मग आदितीने त्यांच्यासाठी कॉफी बनवली. गप्पा मारत कॉफी संपली. त्या कॉफीची चव, समोर बसलेल्या आदितीची नशा, फॅनच्या वार्‍याने उडणारे तिचे केस आणि त्याच लयीत हलणारा तिचा स्कर्ट या गोष्टींनी रितेश धुंद झालेला. आदितीला ते सारे समजत होते.

“चल मी तुला आमचे घर दाखवते.” म्हणून तिने रितेशला किचनमध्ये बोलावले पण रितेशआधी अमू त्याची कार घेऊन आधीच किचनमध्ये घुसला. हॉल, किचन, मास्टर बेडरुम, अमूची खोली सगळे दाखवून झाले पण अमू दोघांना एकत्र येऊ देत नव्हता. जिथे तिथे खेळणी घेऊन त्यांच्यापुढे असायचा. आदितीने त्याला चुकवायचा खूप प्रयत्न केला पण तो यशस्वी झाला नाही.

बराच वेळ घरी बसल्याने अमू आणि रितेशची थोडीशी गट्टी जमली आणि हळुहळू दोघे बोलू लागले. जसा तो बोलायला लागता तसे रितेशने त्याला खेळण्याबद्दल “हे काय आहे? हे असे का असते?” असे विचारून खेळण्यांबद्दलचे आपले अज्ञान प्रकट करत आपलेसे केले आणि मग मात्र दोघे चांगले दोस्त झाले. निघताना तर अमू तिला तुझ्या या फ्रेंडला आपल्या घरी ठेऊन घेऊया असे म्हणाला आणि ती ही त्यावर चकित झाली.

शेवटी रितेशला सोडायला ते दोघेही खाली आले. त्याने दोघांनाही बायवाय केला. पहिल्याच भेटीत ती रितेशला प्रचंड आवडली होती पण पुढे काय हा त्याच्यासमोर प्रश्न होता. त्याने स्वारगेटपर्यंत कॅब बूक केली. तो कॅबमध्ये बसला आणि आदितीचा कॉल आला. ती नेहमीप्रमाणेच बोलत होती. आता जणू काही ते भेटलेच नव्हते. कितीही बोलले तरी दोघांमधली ओढ मात्र कमी होत नव्हती.

“शोना एक विचारू?”

“विचार ना.”

“अमूचा राग तर नाही ना आला तुला?”

“का?”

“म्हणजे त्याची अडचण वाटली असेल ना तुला?”

“नाही गं! असे काही नाही.”

“मला वाटली म्हणून मी तुला विचारले. अॅक्च्युली मला तुला किस करायचे होते पण चान्स गेला यार. अमू झोपला असता तर ते करता आले असते.”

“असूदे. पुन्हा कधीतरी.”

“तू एवढा कूल कसा काय असू शकतोस यार?”

रात्री घरी पोहोचल्यावर रितेश मेसेज करतो म्हणालेला पण घरी पोहोचूनही त्याने मेसेज केला नाही. दुपारचा आदितीचा प्लान ऐकल्यापासून थोड्या दिवसांत काही झाले तरी ती आपल्याला सोडून जाणार आहे असे एक मन म्हणत होते. आपण जर तिच्यात गुंतलो तर पुन्हा त्यातून बाहेर पडणे फार मुश्किल होईल अशा विचारात असतानाच तिचा मेसेज आला-

हे, अजून पोहोचला नाहीस तू?

हो केव्हाच पोहोचलोय

मग मेसेज का नाहीस केला?

विसरूनच गेलो गडबडीत

वास्तविक त्याने मुद्दाम मेसेज केला नव्हता.

मी तूला खूप मिस करतीये

हो माहित आहे. पण एवढेही गुंतायला नको आपण एकमेकांत आता. दोघांच्याही दृष्टीने बरं नाही ते

का?

खरं सांगू? मी खूप हळवा आहे. आणि तू ज्यावेळी बोललीस ना की तू कॅनडा आणि ऑस्ट्रेलिसाठी ट्राय करते आहेस त्यावेळी मला खूप कसेतरी वाटले. आय कान्ट टेल यू! आय मीन सर्वांसाठी करिअर महत्वाचे आहे आणि तू जायलाही हवेस पण आता तुझी एवढी सवय झाली आहे की मन मानायला तयार नाही होत

मग नको का जायला मी?

माझे ऐकशील?

सांगून तर बघ

नकोस ना जाऊ मग. एक चांगले आयुष्य जगायला लागतात तेवढे पैसे आहेत ना, मग जास्तीचा अट्टाहास कशासाठी?

बरं नाही जाणार

वेडी आहेस का तू?

का?

मी सांगितले म्हणून नाहीस जाणार?

मग तूला नाही आवडणार तर नाही जाणार

एक विचारू तुला?

हो विचार ना

आपले रिलेशनशिप तुझ्यासाठी काय आहे?

सर्व काही! अजून काही ऐकायचंय तुला?

नाही! थँक्यू सो मच बार्बी!!


 

क्रमश:

©विजय माने, ठाणे.